|
Se muestran los artículos pertenecientes a Junio de 2004.
 Os armadanzas liberan os seus corpos das toxinas da herba seca.
Despois dunha curta folganza pola terra escomenza aquí unha nova andaina polo blogomillo.
Un feixe de novas fotos esperan no caixón da memoria. A maioría delas posuidas por un avezado instinto de perpetuar o espíritu do movemento Agropop-art, meténdome en pendellos na procura de vellos apeiros da labranza ou mesmo nos porrales das veciñas na procura dunha leituga en topless ou do xaramago encantador.
Bueno, xa vos contarei... GREGUERÍASTodos subían a mesma guagua. No taboeiro decía "Ao camposanto". A verdade é que foi un tempo inconcreto
porque dubido que haxa reloxio que poda medir un tempo tan indefinido.
Xuntáronse a fame coas ganas de comer. A máquina de sacar fotos convirtiuse nun membro máis do corpo e apostandome nun recuncho da cidade máis Atlantica disparei, coma un posuido, contra todo aquelo que rebulía o meu caron
 Sen palavras. Non as preciso.
Abóndame coas cores da luz que inciden no lenzo
ou do sentimento que desperta en min a nena da foto. O artista é um ser insatisfeito com o mundo, por isso ele cria. (anónimo) Aínda me estou perguntando se estaban a posar para min ou andaban á ameixa
Subiu Deus á barca, e seguírono os seus discípulos. De súpeto levantouse tan gran temporal que as ondas cubrían a barca; pero el durmía. Os discípulos foron despertalo, exclamando:
—¡Señor, sálvanos que afogamos!
El díxolles:
—¿Por que vos acovardades, homes de pouca fe?
E poñéndose de pé increpou aos ventos e ao mar e veu unha gran calma. Os homes, abraiados, dicían:
—¿Quen será este a quen incluso os ventos e o mar obedecen?
 ¡ Hai que ver que oco máis grande deixaron no ceu as torres xemelgas.
Agora ata se ve dende o castelo de San Antón o parque de Sta. Margarita !
¡ Nova Iork, Nova Iork, A cidade onde ninguén é forasteiro, agás o alcalde que é de La Coruña !
 ¿Vostede escribe para a posteridade?
E Groucho Marx contestou: A posteridade, a posteridade...
¿que fixo por min a posteridade? Fiz de mim o que não soube,
E o que podia fazer de mim não o fiz.
O dominó que vesti era errado.
Conheceram-me logo por quem não era e não desmenti,
e perdi-me. Quando quis tirar a máscara,
Estava pegada à cara.
Quando a tirei e me vi ao espelho,
Já tinha envelhecido,
Estava bêbado, já não sabia vestir o dominó que não tinha tirado.
Deitei fora a máscara e dormi no vestiário
Como um cão tolerado pela gerência
Por ser inofensivo.
E vou escrever esta história para provar que sou sublime...(F. Pessoa) Estripeiros, abruñeiros, toxos e mimosas, hedras que gavean polas árvores ou mesmo muruxas, herbas do pito, herbas das almorranas, herbas da fame, herbas da rábia, herbas de namorar, herbas do cego, de ferro, do demo, do sapo... e ata herbas de fumar.
Mais a paisaxe está triste porque lle faltan esos "dinosaurios en perigo de extinción" que son AS VACAS. Escoiteille decir a minha nae que agora nas aldeas,
hai xente que vai os enterros como se fosen a unha voda.
Quero entender que se refería o vestiario.
|
DoRViSou
Temas
Archivos
Enlaces
MeuS eNReDoS
AULA DA NATUREZA
FOTOGRAFÍA
BLOGS AMIGOS
NA LAREIRA
Otros
|
