Blogia
DoRViSou

TeaTRo Na Rúa

<center>TeaTRo Na Rúa</center>
. Hoxe, baixo ameaza de choiva, con frio e os cumes do Teide nevados, volvin a rúa para comtemplar ese conxunto de seres vivos deambulando, mentras pasa o tempo, cara á ningures.
Todos finxindo non estar locos e moi contentos.
¡Se os humáns non tivéramos memoria seríamos uns pasmóns de moito coidado!.
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres

11 comentarios

dorvisou -

dorvisouarrobahotmail.com

dorvisou -

Machi, aínda teño pendente un correo. Xa ves que son un nogallán de moito coidado.
Podes enviarme o que queiras o meu correo que aparece por aquí. Ata se admiten esmolas, jeje.
Un bico e perdoa muller.

dorvisou -

Os nenos das aldeas non temos cibers para ir cando se nos esconcha internet.
Agora...vexo chover.
Bicos.

machi -

Pois a min ese ceo gris gústame, gústame tamén o galiñeiro revolto e as cousas medio "amedias..." en fin... que aí vai unha incongruencia, porque para congruentes xa estamos todos os días. por certo, queria mandar unha foto cun comentario para este blog, a onde o mando?? si é que podo??

mad pasmada -

Entre la historia que Pepiño contó de Don Alfonso y la de Satanaso, me he quedado con la boca aierta, pasmadita toda yo...
Preparada para un beso de tornillo de película... ;)

siloam -

a pues a mi me gusta "pasmarme" de vez en cuando, no tener memoria es otra cosa, muy mala, se olvida todo.

muralla -

Pero bueno, ¿Qué pasa hoy por aquí? ¡Alborotouseche o galiñeiro e se te descuidas méxanche por riba a ti tamén, ja,ja,ja,!
Vaya gris ten o ceo!!!
Bicos. Muralla.

dorvisou -

¡OÑOOOO satanaso!
Mexar polo neno non está nada ben, a non ser que o teu pau sexa unha fonte de saúde. Se aínda mexaras polas nais, polomenos poderíamos encaixalo teu relato no apartado de choiva dorada.

San Satanaso -

Hoxe sain a rua, nohn me quedaba outra, e cando xa tiña cen pasos dados escomenzaron os abusos viais, cousa de todo-los dias.
A saber: nai con minisaia e teta de por fora que porta neno en carricoche de artesania arxentina, parase a falar con outra nai da nesma guisa e compostura no medio da acera. Dato curioso, o home da segunda nai , miralle as pernas da primeira. As duas sabenO. As duas calan de seu.
Eu quero pasar, non podo, ven unha terceira nai, tamen co as tetas de por fora e unh neno arrastro que soio fai berrar. Eu non podo pasar.As tres falan de cousas que non veñen o caso, e non me deixan pasar.Enton saco o parato de pis disimuladamente, a o amparo da bretema reinante, arrimome a unha delas, e escomenzo a mesar porriba dela e do neno que berraba, que por certo, tiña a Varicela.
A min cairomme unhas ostias, home algo de teta tamen caio, pero o mellor e que hoxe, nos Cristianos,Tenerife a algunhas mesaronlle enrriba e elas decian que era choiva

dorvisou -

A caixa da memoria é intocable. Sen ela o home perdese de contado.

pepe penas -

Grazas a que temos memoria podemos dicir, cando nos cachan facendo o pasmón,..bueno, eu pasaba por alí..
¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres