|
Se muestran los artículos pertenecientes a Marzo de 2005.
 Co rigor informativo que acostuma esta bitácora quero profundar no manifiesto vacio de poder en San Cayetano, perdón...quería decir no Vaticano.
Parece ser que despois da traqueotomía que lle practicaron ao Pontifice, alguén pensou na posibilidade de contratar a José Luis Moreno para salvalo ritual do Ángelus. Ao final o afamado ventrílocuo perdeu o avión e tivo que ser un arzobispo quen oficiara a oración.
Seguiremos informando. Agora podo entender aquel corpo en festa do meu amigo Ramón de Dorvisou cando comprou un tractor novo ou a Manuel de Xaime cando lle paría unha vaca.
¡Ai!¡tanta felicidade xunta non pode ser boa!
 Cámara: Sony DSC-707Decía Thomas Höpker que para un fotógrafo escribir algo verdaderamente profundo sobre as súas fotografías era o mesmo que decir algo profundo sobor da súa vida, e que se debía evitar dentro do posible, a non ser que un fose unha persoa de idade, un escritor impar ou un personaxe de fascinante personalidade.
Pois eu, que non perteñezo a ningunha desas categorías, vou ter que seguir coas minhas arroutadas, que case nunca teñen moito que ver coas minhas fotografías, e deixar que as imaxes falen por si mismas sempre que teñan algo que decir. PHoTo FRiDaY IIQuenes sufrimos de cando en vez unha crisis de ansiedad ou pánico sabemos moito de obsesións, do horror, da angustia. Obsesións que atrapan, que anulan a vontade, que deforman a realidade...  Ás veces é difícil ser
e o que hai non sempre é o que é
e o que é
non é sempre o que ves.
(Pedro Guerra en Daniela) Ireime de vosoutros, algún día,
e deixareivos os meus medos
e os meus soños..."
("Derradeiro Adeus", M.MONTERO VILLAR)
Nos meus tempos adolescentes, influenciado por algunha flor do mal, cheguei a escribir uns desordenados versos que, máis ou menos, dicían:
Un coitelo acaricia as minhas veas,
un temblor percorre o meu corpo,
escachando vellas feridas
e inundandome de sangue...
Agora, nestes días de inxente tristura,
ben podera escribir algunha elexía porque motivos teño dabondo anque non sexa tempo de poesía. O meu pai, ese home, terceiro pola esquerda, que aparece na foto na compaña dos irmaos, suicidouse o luns pasado cortándose con un coitelo as veas da man e da gorxa, asulagando de sangue e bágoas a chaira das nosas vidas e convertindo o noso presente nun aterrador laio, onde só hai un tempo baldeiro, feito de silenzos e preguntas sen respostas.
Hoxe, esnaquizado pola dor da perda e a tortura síquica dos feitos, só loito na procura dunha maior doses de serenidade e reflexión.
Bicos e apertas."  Moitas caras ten a vida. Esta é unha das máis fermosas.
Tan pronto como vin de que ía o tema de photofriday esta semana, xa sabía que foto colgaría...Hoxe non tiven dúbida algunha. Nun tempo houbera alí, xa se sabe, árboles, herbas, flores. Chovía. Verdeaba a tona da terra. Abrollaban asa froitas e os froitos. Facían o seu niño e cantaruxaban merlos, papuxas, estorniños... Ían e viñan as bolboretas e, no xergón de follas murchas que amarelaban o chan no Outono, rebulía por veces algunha cobreguiña rebuldeira ou solazábase un lagarto arnal. 
Pero onde el vai que as cousas foran así. Só o recordaban con morriña, os máis vellos, que andaban a contalo unha vez e outra e a doérense do que logo sucedeu.
Todo ocorrera en poucos anos. Aconteceu que calquera podía facer unha casa. Calquera podía estarricar paredes contra o ceu...
Texto:Xosé Neira Vilas, (o home de pau-1998) Allí donde existe sensibilidad se sucede automáticamente la aptitud técnica, pero nunca al contrario. También tenemos que reconocer que consiste ante todo en el talento, esto es, la capacidad cultural y también fisiológica de considerar, describir y comunicar mediante la palabra, la música, el dibujo.....y la fotografía, el acontecer de nuestro espacio existencial.(Fulvio Roiter) ¿Cada cuánto tiempo se logra hacer una fotografía realmente magistral?-si se es afortunado, acaso se consiga una vez al año. Lo demás no es sino una rutina, una acumulación de centenares de miles de fotogramas. Existe una tremenda desproporción entre los kilómetros de película impresionada y esa única imagen verdaderamente bella. (Thomas Höpker As sensacións que tiña cando revelaba unha foto en blanco e negro eran outras. Alí, no laboratorio, tamén se manipulaban as imaxes, sombreabase con unha cartulina ou coa man para reservar unhas zoas e expoñer máis outras. Para viralas en cor sepia tíñamos que preparalos líquidos. Si, todo era un pouco máis romantico...
Non podo deixar de ser un romántico, pero non me fagades moito caso porque estou que me mexo polos pantalóns de gusto cos enredos que me ofrece á DIXITAL. Teño que confesar, por se alguén aínda non se había dado conta, de que son un aldeas. Fai un días fun a consulta dun médico, despois de contarlle o meu problema díxome que con ese volante fose a pedir vez para que me mirara outra persoa. Saín de alí e fun-me a coller o número para esperar o meu turno. Collín o 91 e ían polo 31, así que senteime e escomencei a ler o xornal moi sosegadamente. Pasarón unhas dúas horas e aínda ían polo cincuenta e pico, levanteime de moi malas pulgas e fun protestar o mostrador porque me parecía aquelo unha tomadura de pelo. A señora que estaba atendendo a outro, nen se molestou en mirarme e moito menos en facerme caso. Despois de dúas horas e cuarenta e cinco minutos chegou o meu turno.
- Buenas tardes, díxome un señor que acababa de escomenzar a súa xornada de tarde mentras eu levaba xornada e media perdida esperando. Doulle os papeis, míraos, levanta a cabeza e con moita amabilidade dime que esto non é alí, que me poña na outra cola onde di, saúde mental.
Unha señora que está o meu lado mírame e sorrí con certa sorna e complicidade. Eu devólvolle o sorriso e moi resiñado, rinchando os dentes, diríxome a outra esquina murmurando polo baixiño¡ tranquiño Paquiño, ¡tranquiliño Paquiño...!
   A estas horas da noite poñerme a escribir algo supoñería fumar un pitillo máis e como o tabaco perxudica moitisimo a saúde mellor será que vaia durmir.
¡Ah! non deixedes de botarlle unha ollada os participantes de photofriday. Hai fotos boísimas.
¡Ata mañá...ZZZZZZZZZZZ! Semana Santa...e a procesión vai por dentro. Ao mellor tiña razón CHarles Baudelaire cando dixo que a fotografía convertírase no campo dos pintores fracasados. Non o sei, só podo dicir que Através dela podo alcanzar cuotas insospeitables de benestar estético. Que grazas a fotografía podo contemplala natureza das cousas desde outro lugar no mundo. Así como que, através de ese pequecho boraco podo mergullarme nesa inmensidade ante á que moitos pecharan os ollos. Si, posiblemente sexan estes, ou outros, os cadros que xamais pintarei.
 O millor, como dicía siloam nos comentarios do último post, é non comparar. Un día atopei, camiñando por unha rúa, unha pintada no chan que simplemente dicía "SoY uN aRTiSTa" e moito me dou que pensar. Aquí está a primeira foto da nova Canon D20. Queda inagurado este novo pantano...Metido e sometido neste enredo da fotografía e a pintura cheguei a estes murmullos fotográficos de Frank Baquet e ó comentario tan puntual de Severino pénelas que fixo dos voos das bolboretas e caramelos de plástico, das pinturas, do meu irmao da alma Paco Lareo.
Son dúas opcións moi válidas para argumentar o meu traballo de hoxe. Ese fío que separa a realidade dos sonos...
A primeira foto dixital da minha, aínda incomprendida e amada, cámara de fotos. Foi hoxe pola tarde, fai un pouquiño...eso é a fotografía, unha instantánea, non hai porque esperar a mañá. Ollando fotografías dos grandes mestres de fotógrafos como David Hamilton, Fulvio Roiter, Bill Brandt... Cheguei a conclusión de que ademais de saber é sempre importante estar aí.
O mesmo que pensaba Fernando Pessoa cando lle escribía á súa queridisima Ofelia, aquelo de "como podería eu amar-te se ti non esistises ou como podería eu posuir-te se ti non estiveses nua, detras daquela pedra..." Bueno, máis ou menos.
|
DoRViSou
Temas
Archivos
Enlaces
MeuS eNReDoS
AULA DA NATUREZA
FOTOGRAFÍA
BLOGS AMIGOS
NA LAREIRA
Otros
|
