Si, "a filla do exorcista tamén é galega" ven sendo o títudo da minha derradeira exposición, Un títudo que non me atrevín a poñer nos cartel por mor a que me retiraran a suvención do patronato de cultura, jajaja...
Colgar unhas fotos dunha parede parece que non deixa de ser un arrebato exhibicionista e do máis egocentrista. Iste é o resultado dunha pequena enquisa feita con certa malicia a uns cantos amigos. O de exhibicionismo non me chamou tanto a atención , porque sempre tiven certa tendencia a ir perdendo roupas pola camiño ata quedar espido para o mundo, pero en canto ao do egoismo, doume que cavilar, e aínda non cheguei a ningunha conclusión...
O que teño por certo é que para min, "colgar fotos dunha parede", non deixa de ser unha vía de escape que me axuda a fuxir un pouco deste mundo tan politizado e contaminado e achegarme ao mundo da cultura e da arte.
Bueno, como digo sempre, moverme para que o mundo non pare.
Unha das minhas debilidades nas vacacións é ir a praza de abastos de Santiago de Compostela, a mercar ou a comer cos ollos. E este pasado verán, xunto do meu "colega" Uxio, achegámonos a ela para facer unhas fotos e almorzar despois polo casco vello, pero chegamos ao mercado e fomos directamente ollar o peixe bailar e bateron os nosos ollos nuns percebes que deseguida nos fixeron cambiar de plans. Aquela mañán íamos darlle unha sorpresa as nosas mulleres, colleríamos dos kilos de percebe, uns san martiños, botellas de albariño e regresaríamos á casa para preparar un tenderete do carajo.
Pero como tíñamos o coche na praza de Galicia, baixamos pola rúa do villar ata que chegando á praza do Toural escoitamos uns acordes que nos fixeron deixar no chan as bolsas dos percebes, do peixe e do albariño para escoitar un pouco aquel concerto que prometía caña da boa... no palco, SoN Do GalPóN a golpe de violin, guitarra, baixo, batería e unha voz (a de Gael) para secuestrar a nosa vontade e facernos cambiar na mañán outra vez máis de plans, e deixar as nosas queridas mulleres sen comer :-( .
Alí estivemos, disfrutando daquel concerto bravú da música emerxente do país ata que se fixo o silenzo de pedra no Toural. Cando chegamos a Prevediños de volta, xa estaban durmindo tod@s a sesta. Cocemos un kilo de percebes, fritimos un san martiño e bebemos duas botellas de albariño,
para rematala tarde ( por un día, que conste eh) sen saber quen era o pai nen o fillo. :-)
Que ninguén se perda este drama de sexo, sangue e chourizos. Posiblemente non sexades capaces de volver a comer chourizos de Lalín na vosa vida, pero aínda así, merece ben a pena.
O feito de que fose rodada na Comarca do Deza, nun principio, non debería ser motivo para que sexa mellor que outras. Pero tampouco ninguén dixo o contrario :-)
Ah, e por si alguén aínda non coñece ese cineclube do audiovisual galego, aquí deixo o enlace para que vos rexistredes e disfrutedes dunha boa lista de interesantes cortometraxes.
Facía xa un tempo que non pisaba a radio, atrás quedaban aqueles felices días do buzón do poeta en radio Bahía, onde compartin ondas co meu amigo Marco. Tamén algunha tertulia na Tanquilla de intersur con outros amigos, pero cando me chamou JM.Pitti fai uns días, para facerme unha entrevista na súa radio, quedei cavilando....JM Pitti é uns dos profesionales con máis raza e criterio no mundo das comunicacións nas illas e por iso non as tiña todas conmigo. Certo apuro me daba o non saber se sería quen de estar a altura das circunstancias, pero bueno, quitando algún tartamudeo, cousa xa non lle extraña a quen me coñece, e algunha palabra "comida", todo transcendeu con moita normalidade.
