Dous queixo dende ao pe do Farelo

Unha garrafa de viño, coa xenerosidade de Alexandra

E na procura dalgunha larpeirada máis, pois aínda non perdo a esperanza de comer tamén un anaquiño de empanada de berberechos da ría de Noia :-)

Agradecido, moito obrigado...

ZooM

Negra sombra que me asombras...

En fin, só nos queda soñar.

ZooM

ZooM

Unha das minhas frases máis acuñadas no día de onte foi a siguente " Non só os cangrexos camiñan cara atrás, a maioría dos galegos tamén o fan, e o peor é que nen son conscentes delo..."

Pero hoxe preciso refuxiarme nas minhas fotos, esquecer por un día dos sinsabores da vida, despegar as ás da terra e voar como J. S. GAVIOTA.

ZooM

ZooM

Si, o conto da leiteira, iso mesmo foi o que pasou. Primeiro pensaba xuntar un grupo de fotógrafos amateurs para criar unha asociación, máis tarde iríamos pedir as portas do concello, do cabildo, da caixas e dos ricos. Pero xa se sabe, estamos en tempos de crisis e a executiva non saben, non contestan... polo tanto tiven que tirar de catro empresas pequenas para montar o meu circo. Catro amigos que están dispostos a invertir en "culturilla", sen máis compromiso que o persoal, porque a publicidade que vamos a xenerar coido que non vai a reportar grandes beneficios nos seus petos.

E agora a traballar, organizar a primeira exposición colectiva e a moverse para que o mundo non pare. O de traballar por amor ao arte rascandose os bolsillos, non deixa de ser un acto un pouco egoista, anque todo elo sexa  para dar saída a certo pruido que non atopa acougo.

Seguirei contando...

ZooM

Non seremos os salvadores do mundo, pero que quede claro que tampouco somos dos que lle plantamos lume...

ZooM

Resulta que cando xa ninguén se acorda dos carnavales, no sur de Tenerife aínda o seguimos celebrando. Fora de tempo, si... pero deste xeito, Tamén disfrutamos dos de Santa Cruz ou dos de Puerto de La Cruz, que foi onde tocaron este ano.

E hoxe para despedir a D. Carnal fixen  un cocido galego que a pesar da resaca dun Domingo de celebracións, da calor e de certos perxuicios dalgunha xente as partes máis xelatinosas do noso querido porquiño, foi todo un exito.

E como non teño fotos do tenderete, anque pareza increible,  acompaño o post con esta foto que saquei onte no coso, e que me parece moi ilustrativa :-)

Bicos e apertas.

ZooM

Xa o decía Arnold Newman, Estou convencido de que calquera intento fotográfico para mostrar ao home completamente é unha tontería. Só podemos mostrar, o mellor que podamos, o que o home revela exteriormente. O home interior poucas veces revélase.

Arnold Newman

FELICIDADES PADRE! sé que hoy no es un día distinto a otro, pero aprovecho la ocasión para expresarte lo mucho que te quiero. Gracias por ser como eres, por habernos sacado adelante con mucho esfuerzo, por inculcarnos valores y por ayudarnos a mejorar como personas. Por eso te doy las gracias, por estar siempre a nuestro lado...TE QUIERO!

"...De mayor querría ser como tú, para tener...un hijo que tenga un padre como tú..."

ZooM

De Velazquez, xa falaron moitos críticos... eu teño que botar unha sesta para tentar recuperar ese bicho que levo dentro. As minhas xornadas de traballo, aínda en crise, son "marianas".

ZooM

ZooM

ZooM

ZooM

A verdade é que me de deron ganas de quedar nas portas daquel guachinche en Ifonche...

Posiblemente me ganara a vida moi honradamente facendo retratos aos turistas  e comendo escaldón, garbanzas, coello en salmorejo e bebendo viño do país.

Despois duns días noutras berzas non cabe máis peito que disculparse polo abandono desta humilde cova. Un cambio na minha rutina do día a día fíxome baixar os biorritmos e  ata pensar na posibilidade de pechar durante uns meses o blog para adicar o tempo a outras actividades. Tempo para postear sempre teño, pero onde realmente se me vai media vida é nesa peregrinaxe de blog en blog... a outra media vida váiseme traballando :-)

E agora, que madrugo para camiñar cada día pola fresca para ir preparando ese treito do camiño de Santiago dende o Cebreiro, non podo quedarme polas noites neste recuncho vicioso. De tódolos xeitos tentarei exprimir aínda mellor o tempo para non deixar de facer isto que me gusta e quero.

Por certo, hoxe deixo a foto inteira da cabeceira, o meu irmao da alma, Manolo de Turces no cume da Madanela, empapándose de terra e néboa. Ao fondo, máis que un río, un encoro... O Ulla culebreándose antre Circes e Ollares, Touro e Vila de Cruces, A Coruña e Pontevedra.