...con estes comentarios vas facer que o blogmillo femenino monte en cólera ;P...

¡Pobriño! Ánimo, home, non durará sempre. ;)

Se queres, préstoche un tigre como animal de compañía. :)

Non quixera dorfun. Ocorre que o meu sentido do humor, non do amor, non é tan sutil como o do blogomillo femenino.
É un humor pailan, farruquiano...

Peke: Un tigre non, eu case prefiro un animaliño desos indefinidos e improbables, caracterizados polo gusto patolóxico dos aloumiños...
Só quería deixar ver o soiño que me sinto sen os meus e canto os boto de menos.
Vinte días máis e arranxado o problema.

Xa, xa; xa se nota que se sente soíño. Entendino á primeira a pesar do seu particular sentido do humor.
Pois iso, que dentro de vinte días todo arranxado.
Ás veces vénnos ben a soidade, aínda que amole... :))