Teñen que volver a nacer coma antes: meu bisavó foron trece irmáns, meu avó foron seis, meu pai foron sete;o chegar a min xa foi a cousa a menos.
Botalle un ollo o correo, compre que me asesores..
una aperta

Algo parecido pasou na minha familia.
Os meus fillos estan achantados e non sairan de momento.
Non hai pena que venhen nenos doutras partes e o pais non vai desaparecer asi como asi.

Agora xa debe ser algo tarde para volver agocharse nese útero de ensoñacións... ou non?

Ai, Secundino. Moi boa xente.

Este post lémbrame unha historia que lin fai tempo; era un diario dun neno que contaba as súas experiencias no seo materno.
Alégrome de descubrirte.
:)

O texto é precioso (Manuel Rivas nunca deixa de sorprender) e o mesmo opino da fotografía!!

Pepiño, se volven a nascer como antes, volveran a morrer os meniños tamén como antes...a non ser que nos cambien o euro.

Acedre, planificar non está mal, o pior e cando se quere e non se pode. Eu non me arrepinto da minha experiencia de pai. E moi positiva anque ás veces tamén é un coñazo.

Caladiña, ti xa non poderias vivir sen ver chover.

Peke, ti debes de sabelo ben. ¡Vaia sorte dalgúns alumnos poder contar con tales mestres!

Alegre de Allegue, que lástima teño de non haber compartido espazo contigo nesa eira lúdica da Solaina do noso amigo Paco Lareo.
Beixinhos con redoble como o de Cañita Brava.

Grazas Lauradinha, moi agradecido polo que me toca. A min tamén me encanta como escribe M. Rivas, e a quén, por certo, tiven nunha tempada de veciño.