A cousa é que son boas e moi expresivas.
Dous mil seis biquiños :)

¿anonima eu? jejeje

Sonela,Dous mil sete bicos...a min sempre me gusta dar o derradeiro.

O retrato non é unha cousa doada. Só cando hai boa vontade por parte dos dous se acadan certos froitos. Pasa o mesmo no amor, non si?.

A amizade é lle o que ten, axúdanos a "desenfocar" fotos e a "descolocar" papeis.
Volto a bucear.
Un beijo salgado.
:)

Son geniales!Unos retratos muy buenos.

Marinha, o desenfoque e o descoloque do que fala non ten nada que ver co coloque e desenfoque que levo hoxe por mor dun augardente do Pazo De Señorans...
¡Ai mi madriña, que maliño estou...e aínda, se me da por escoitar a Paquita Del Rio. Vamos...!

¡Si tu lo dices, Paky...será verdad!
Sólo me faltan tus modelos,jaja.
Un besito.

Realmente son duas fotos muy ben feitas...claro que o autor é amigo e non sei si son objetiva...jejejeje.
Bicos.

Las fotos geniales, pero la Barba me entusiasma.
Que tiempos aquellos!!
Que envidia!!

Son boas as fotos, e tamén é moi bo o fotografado.

amighiño!!!

Non me vaias de modesto que non che vai nada; as fotos son estupendas e ti, máis. Bicos a moreas para repartir entre tantos días noviños do trinque, sen estrear apenas. :)

Moi boas fotos. Dalle saúdos a Paco..el sospeito que non se lembra de min, pero eu del sí. O Ferreiro de Paxariñas era un artista; a millor obra que fixo foi facer un fillo artista millor ca él.
Unha aperta.

Muralla, Teño a sorte de que ese home, Paco Lareo, lle encanta "espirse" para min.
Biquiños con múseca.

Artipractor, e aquelas loiras gedellas ao son do vento....jeje, non mo tome a mal.

Martin Pawley, xa queda menos para o próximo encontro. Este ano temos que intentar convencer a Maridemallou para que volte ata esa lúdica horta, sei que gosta moito da Solaina e Paquiño dela,...jaja, e tamén a moitos outros, como non.
Unha aperta.

Thirthe, unha boa amizade é o millor aval para acadar un anaquiño de benestar nesta terra tan deshumanizada.
Bicos tenros e mornos.

Peke, quedei sen palabras...
Terei que comer da túa sopa de letras. TQM.

Graciñas Pepe. Eu xa lle falei a Paquiño de ti, de cando fostes xuntos ao colexio Peleteiro de Santiago. Daquelas érades uns nenos previlixiados e hoxe tamén...¡que coño!
Unha aperta moi grande.