A foto, preciosa, coma sempre. Pero fállanche as citas, o da lírica dicíano Golpes bajos, non Siniestro Total. :)

A foto é ben linda, pero fáltalle a dedicatoria...
Unha aperta.
:)

Eso era o que cada noite me dicia meu pai: Veña, a dormir, que mañá é dia de garabullos...
Bicos, queridiño.

Gustame a foto..lembrome de cando eu era tan pequerrecho coma un garabullo e dende a eira da casa dos meus avós, ollaba a Pelada e maila Caseta coma se foran noivas vestidas de branco.

Golpes baixos, golpes baixos...é vostede unha lareteira, ¿acaso peke, dérase conta alguén? :)

Tes razón Marinha...(máis que non sirva de precedente)
Bueno, pois esta foto quero adicarlla a nai de Marinha que coido vive por alá nunha aldea que se chama BaRReiRoS( BaRReiRoS é a aldea, eh) e que sempre lle dicía a Marinha o mesmo que a Muralla o sei pai...ala, veña a durmir que mañan é día de garabullos.
Ao millor aínda non está ben, igoal esperaba que lle adicara a vostede, non si? querida Alegre de Allegue.

Muralla, eu do único que me lembro é de que me mandaban a eira sempre a buscar uns garabullos para acender o lume...Bicos, moitos bicos.

Pepiño o escenario é o mesmo anque eu xa non lembro a caseta. Era unha festa cando nevaba. Eu cada vez que vexo as cumes do Teide nevado, non podo deixar de ir a sentir outras sensacións das que teño cada día neste recuncho propiedade do SoL.
Apertas.

Está perfecta así, é vostede moi xeneroso.
Gracias.
Unha apertaaaaaa.
:)

cada vez gústame máis o teu blog sorpréndeme a explosión de memoria e conmoción que podes provocar cunha imaxe .
Unha Aperta

O teu comentario é máis grande que o GRaN SoL.
¡Lástima que hoxe haxa temporal e non poda navegar máis!

Pero por Dios, Alá o quien querais, ¿Nadie va a ayudar a esos pobres renos sepulatados por un alud?

jajaja...
O cerebro fabrica as mellores drogas, non deixes de beber auga das fontes, desa máxica terra, coas cunchas das mans.
Unha aperta.