Erase unha vez un home de nome Facal que procedía doutra galaxia e coidaba que todo os humanos desaproveitaban
o grande potencial que atesouraban por iñorantes e indolentes.
Esa enerxía da mente que xunto da enerxía do cosmos e o bocadillo das once
abren as portas do paraiso os terrícolas que non despegan as ás do chan.

Facal é o grande filántropo en canto as ideas e consellos,
pedra filosofal com máis influencia no povo que Aristóteles, platón e Sócrates xuntos.

Home despercutido, que como os cans madruga moito para folgar máis tempo.
Home dun gusto francés exquisito en canto a arte de vivir,
e a elegancia personificada a hora de pedir... Sen esquencer esa estraña capacidade camaléonica de adaptación o medio,
que nos explica moi ben como sucedeu a transformación da folclórica Espanha da peseta na Espanha sen ganas de folclore do euro,
cando pasou de pidir un peso a dous euros...