Ramón de Cándido, o meu pai, andivo co Penas "O grande" serrando pola Devesa.

Hai momentos que non se sabe se é o pai ou o fillo.
Mui bo traballo.

moi logrado, noraboa!!

gústame todo, pero máis esas mans grandes que aferran aos nenos:-)

Pepiño de Candido, queres dicir que disfrutaban xuntos da natureza... ¿non si?
Tempos de miseria, de sacrificios, moitos máis na casa do Penas o jrande que na dos Candido. Eu penso que aqueles tempos tamén tiñan outras cousas boas pero ás veces a fame o ensombrece todo, meu amigo.
Unha aperta de irmandade.

Pedriño, o pai tamén é fillo. Neste caso, só quería comprobar se o meu fillo era de carne e óso ou estaba feito de arames e cemento.Estremeceu, si señor, e derramou bágoas sentidas que axudan a medrar.
Apertas con bímbios.

Graciñas thirthe. Esas mans son o sustento, os folgos da vida para os nenos. Poucas cousas poden penar tanto como saber do sofremento dun neno.
Moitos bicos e graciñas polas túas visitas.