"Os rapaces da aldea somos tristes. Enredamos, corremos tras dos foguetes e ata rimos, pero somos tristes. Temos a pobreza e os trafegos da terra aniñados nos ollos...Neira Vilas
Nacin nunha aldea que se chama DORVISOU. Unha aldea chea de fontes, muiños, corrupas e corrupiñas. Unha aldea na que, cando sae o sol, aínda rechouchían os paxariños. Cando eu nacin o mundo xa estaba feito, xiraba sempre do mesmo xeito e pouco puden facer por cambealo. Neto de caseiros, fillo de emigrantes... En Dorvisou non había nenos progres nen hoxendía hai executivos con garabata. Síntome un armadanza criado no ocaso do arado romano.
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
