Dete-lo tempo conxelando o movemento. É unha das fotos que máis me fixo reflexionar sobor da fugacidade do tempo. Agora tenho a sensación de haver vivido aqueles anos na Corunha coma un bohemio en París. Todo escomenzou nunha velha pensión da rua do Orzan e rematou quince anos despois, nunha profunda reflexión na praia de Riazor. Atrás quedaba un tempo indefinido de indescifravels sabores e colores. De primaveiras, de manhans floridas, de febriles poesías inconcretas, do solsticio romeiro de veráns rendindo-lhe culto ao corpo, de outonos carregados de melancolia e sombras inconformistas E de invernos empapados de literatura da vida e roncas palavras...
