¡Ay meu neno, que me farás chorar...!
Cando marchei tiña muitas ganas, Lugo afogábame, e Barcelona deume a libertade...
pero canto chorei, e canto choro ainda cando o final do verán deixo a terrriña...
Bicos. Carmiña

Dubido moito que nunca che dixesen "es un encanto". A risco de ser pouco orixinal dígocho eu: Es un encanto, Paco Penas.
E por riba consegues facer cunha foto unha alegoría completa. ¿Onde radica esa maxia? ¿Es un elixido dos deuses? Xa me explicarás...

Seguro, Peke, que llo dixeron muitas veces que é un encanto, porque ten que ser un conquistador nato. ¿ ou non?
Unha aperta dunha conquistada. Carmiña

...decirme en que sitio e a que hora. Agora vou a cear cos meus nenos, despois haberá máis que palabras, bicos. ¿enténdese ou non?

Graciñas por esos bicos con mel. Di a minha compañeira que tamén vos diga que son un pouquiño cabrón, e penso eu: ¿ten eso algo de malo?.
Moito dozura empalaga e ademais se eres moi bon con todo o mundo poden tomarche até por tonto.
A verdade é que os cuarenta estánme prestando moito. Por un lado o sosego, a experiencia e polo outro a familia e os amigos. Quizais me falte mollarme máis a miúdo, sentila choiva bater na minha cara e os pés empapados mais polo outro lado teño o azuie do ceu e do mar máis intenso e unhas longas prais para camiñar ou bañarme todo o ano.
E nunca estamos a gustiño, carallo!!!