O tizón do Nadal era un cepo de carballo que se botaba a arder na lareira o Día de noiteboa, e darredor do lume xuntábase a xente a contar contos e a cantar panxoliñas. Agora, xa non hai lareiras, non se contan contos nen se cantan panxoliñas. Agora, mudamo-lo verbo para pasmar como bobos fronte a caixa tonta e o único ritual que amamantamos é a ese montruo consumista que todos levamos dentro e que se pon doente nestas datas.
O TIZÓN DE NADAL«É un cañoto grande dun árbore , que nas montanas do leste da provincia de Lugo, en moitos sitios de Pontevedra, e noutras terras, botan ó lume na noite do 24 de Nadal, e deixan queimar deica a mitá, e o que queda gárdano para cando hai treboada; entón, bótano de novo a arder na lareira, para arreder o pedrazo e os raios. Nalgús lados, semella que aproveitan a borralla para botaren nos eidos, o cual sí que é un verdadeiro rito fertilizante de maxia agraria. Mais tamén tén relación coa presencia das ánimas da familia na noite de Nadal, arredor do lume. O tizón de Nadal é rito coñecido e usado en toda Europa, e faise tamén en moitas partes de España. En Cataluña vén ser o que chaman tió, no que baten os nenos da casa para que lles boten dulces, que os pais meten dentro. A súa orixe recúa con seguranza deica os tempos mais vellos» ( Texto recollido por D.Ramón Otero Pedraio)
Desexo, de todo corazón, que pasedes unhas boas festas e que o ano 2005 sexa un ano de moitas luces e que ós nosos politicos non se lle dé por implantar os dez mandamentos nen aumentar os sete pecados capitales. Paco Penas de Dorvisou.
Vou queimar un bo cañoto de carballo para facer unha pouca borralla...gardareina para cando me xubile..se teño onde poñer patacas, xa teño abono.. Boas festas e bo ano Unha aperta.
que bien que lo recuerdes! se murieron ya viejos que nos contaban esas cosas, de como eran días de lareira y canciones en las noches más largas. Felices fiestas! bicos mil.
¿E non vale facelo no Aninovo? É que no Nadal non estou na miña casa, senón na dos pais. ¡Felicísimas festas, Paco Penas! (A ver se cae -nas súas mans- esa réflex dixital). :)
Pepiño, gustaríame que cando morrese, se é que morro algún día,non o sei, fixeran de min borrala, que prantasen un carballo na cima da aldea, en Dorvisou e servirlle de alimento. Ao mellor non deixa de ser un principio de intencións, pero gustaríame...
Siloam, coido que todos temos a obriga de manter viva a memoria da nosa tradición. Somos unha ponte antre xeneracións... ´ O meu fillo con dazoito anos cústalle crer que os seus avós non tiveran tv, nen coche,nen visa.
peke, disfrute moito dos seus, non lle hai mellor abrigo. Onte chamoume un dos reises magos dende Madrí para decirme que até mediados de Xaneiro non vai vir a Tenerife. E teño que esperar porque polo prezo merece a pena, podo aforrarme uns seiscentos euros anque estos días poderíaa disfrutar a tope. muamuamuamua
Non conocía esa historia e encántame. Gracias por traela aquí. Apúntome a iso de servir de abono a un carballo...e na miña casa xa o saben... Unha aperta, boas vacacions e muitos, muitos bicos. Muralla.