Panchito ainda que non era desta terra tiña moi metida no seu corpo e puido retornar a ela.Moitas familias galegas de seguro teñen algún parente que non tivo a oportunidade de volver, e o seus sonos quedaron para sempre enterrados nunha terra que non os recoñecía coma fillos.

¡Ay mi madriña, que fixen eu!
Estaba a ler os comentarios e vin dous igualiños de muralla, polo decidin borrar un e desapareceron os dous. E ver, vin-nos, eh. (xúrovos que hoxe ainda non bebín nen grolo)
Cousas do perello, que non colle nen vacacións polo Nadal.

Falaba de Castelao e tamén como Pepe da morriña, da emigración.
Por sorte, hoxe as condicións nas que vivimos moitos dos que estamos fora da terra non é a mesma que fai cincuenta anos. Anque ben sabemos que sempre hai casos onde se xunta a fame coas ganas de comer.
Coñezo das penurias dos emigrantes porque son fillo de emigrantes i eles no seu tempo non tiñan a mesma oportunidade que temos hoxe outros. Eles fixéronno por necesidade i eu, a verdade, e que case non o sei.
Bicos e apertas para Pepiño e Carmiña, que cada un pille do que máis precise.

Castelao, menuda maravilla de hombre, qué envidia de prosa.
"El hambre y las ganas de comer"... como tú y yo... besos de tornillo muy atornillaos y con lamboadas

menuda fustración llevaba yo de pequeña cuando los indianos no llevaban traje blanco.
Lindos panchitos, como mi abuelo.

A primeira vez que lin este contiño, o primeiro que pensei foi que viña confirmar o que eu xa pensaba: "Un non é de onde nace, senón de onde pace". Bicos e feliz 2005.

Mad, non quero pensar o desprecio que lle adicarian a maioria dos politicos de hoxendía, se vivira Castelao.
Moitos bicos con cóchegas larpeira.

Siloam, eu pensaba que as fustracións eran cousas dos adultos.
Boa noite para noitevella.

peke, Así ando eu que ás veces unha perna vai para un lado e a outra para outro. E xa non che digo nada da cabeza. E difícil vivir en armonia anque eu podo pacer aquí e ser doutro lado.Non vou sofrer por estas cousas.
2005 bicos e 5002 apertas.