Hoxe disfrutei como un anano das cousas máis mundanas. Desde lava-lo coche a man con caldeiro e unha esponxa nun regato de auga, cousa non moi usual neste sur de Tenerife até quedar pasmado ollando unha ringleira de formigas carrexando pequenas frores para celebrar o mes das noivas, o mes da consagración de María, o mes das cántigas, o mes das frores. E xa non digamos nada do almorzo con caldo galego, lacón con grelos e tarta de Santiago... e ademais, se lle engadimos que pagaron outros, xa me contaredes.
Tampouco é cousa doutro mundo. Todo canto me rodea é normaliño... a xente, os coches, os xantares. A cousa máis grande é o mar, ¡non vexas que inmensidade de auga, ufff!
