Nese estado crepuscular que tan ben describes, pensei que me traería Blogomillo hoxe.
A túa foto do reloxo coa leontina sobre un soporte con publicidade, un conxunto moi suxerinte, é un agasallo.
:)

Ay Paquiño, nin que foras bon...
Bicos.

Ilusión forever,bendito tesouro...
Un beijo de reis.
:)

Sempre me gustaron isos reloxos atados con unha cadea. Lembrome da fachenda coa que o meu avó quitaba o seu do peto cando alguén lle preguntaba que hora era.

E logo, ¿portácheste tan ben? ;)

Tiveron bo gusto os Reis co teu agasallo. Suponho que o merecias. O amigo Pepe ten razon: da un aire senhorial tirar da leontina un reloxio para consultar a hora.
A ultima imaxe que lembro foi a pelicula Titanic con Leonardo DiCaprio nunha das tropecentas reposicions da pelicula que volvin ver un dia chuvinhento pola Florida. Na pelicula sae a imaxe onde o enxenheiro do Titanic consulta a hora no seu reloxio parecido ao teu mentres o barco afunde. Imaxe da tranquilidade ante un feito inevitable.
Saudos dende a terra republicana sen Reis.

Só é un medidor do Tempo. Pero o Tempo non se mide porque El é todo e tolo. O Tempo é o Creador. ¿Qué é antes no Tempo, os Reises ou o Nadal?
Desde esta Galizasodoma, bon ano.

Fai uns sete anos o meu fillo pediulle os reis unha irmá e a finais de xaneiro a minha compañeira sorprendeume cando me dixo: ¿sabes?, estou embarazada.
Agora, nesta casa, sempre temos moito coidado co que lle pedimos os reis.
Eu,non fun malo...e o agasallo gustoume moitisimo.

Running, meu irmán... o tempo e o atallo dun suspiro.
Alégrome moito da túa visita. Eu si lle pidiría un blog teu os reises, !anímate, lobo estepario!