Na
Moureira de Abaixo estaba o persoal nervioso. Viñera de lonxe unha putiña nova e garrida e todos querían.
Don Damián. o cóengo, mandaba recados polos fidalgos do sexo para que a discreción fose á misa .
Liborio, alcalde, xa tiña as escusas para marchar con ela a Vimianzo, onde tiña casa de herdanza,
e despois iren ao faro de Fisterra, a lle pedir en plan profesional unha gracia marabillosa:
" os lugares máxicos deben ser testemuños da felicidade", lera o cacique nun libro vello, dun tal Charles Baudelaire ou algo así...
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
