Que sitio tan lindo.

Coma sempre, fermosísimas fotos. Non é moito tempo, non. Ás veces o home emprega toda a súa vida intentando saír e non dan ca porta. Ó mellor e que non hai porta. Dijo eu.

Peke, o sitio é un oasis en pleno deserto. Un sitio para reflexionar e darse conta que sen certas cousas, que moitas veces infravaloramos, non sería posible a nosa esistencia.

Ninsesabe, un día vou poñelas fotos malas, que son das que máis teño, jeje. O tempo sempre é relativo...

un novo sitio para ir visitar.... ¡que ben!

Podes facer intercambio de información, non?

claro!!!,
por exemplo, imaxino que ti xa irías a teno. a min pareceume incrible!!!, vaise polo norte, por vista alegre. alí atopei o mar máis incrible que vin na miña vida, un azul de ensoño e ademais vese con claridade, onde comeza o mar do norte e o do sur, o punto exacto da diferenza. o certo é que impresiona ver un mar algo axitado ao carón das augas calmas. da paisaxe non che digo nada... se aínda non o descubriches, mellor que o fagas ti.
este domingo estiven no monte da esperanza e gustoume moito o aroma a piñeiro e o airiño fresco de por alí...
apertas!!!