Calquera que nos vexa de lonxe..asi nos verá..pouquiña cousa..unha faragulla pequecha..

Sempre haberá xente que non esté dacordo e que o ego ten moitas varas de medir.

Recordo que de pequeno, cando vía ás formigas, sempre pensaba que tiña que haber uns seres enormes para os que nos fósemos coma formigas... E dicía eu que nos éramos malos, porque pisábamos as formigas, pero eses seres eran bos, porque non nos pisaban...

ninsesabe as veces que pensei o mesmo:-)

No somos ná y menos en pelotas...
Saludos Don Paco , gracias por tus inspiradoras reflexiones!

Non ten que haber ninguen superior para que saibamos que somos pequenos no universo. Esa é a nosa grandeza: coñecer o noso tamaño real.

para superiores as túas fotos. fun velas ao enlace que me enviaches e hai moitas verdadeiramente incribles. tamén me gustou botarlle un ollo a pintor e a maría e ás amendoeiras en flor (¿son en chío?), ese lugar incrible, baixando do teide, onde dis que foches feliz. e que o sigas sendo

Sergio, La verdad es que siempre tuve cierta tendencia al exhibicionismo.Soy de los que se desnudan interiormente con facilidad, vamos que soy un chollo...jeje.

Paideleo, sempre hai algunha excepción...de tódolos xeitos a nosa grandeza é ter uso da razón.

Beatriz, tampouco te vaias a pasar, eh. Do pintor e de María xa che falarei.