Pois así, cos brazos estendidos, resultas moi creible como mesías e a min paréceme iso que dis da repartición paréceme unha idea boísima ;D

Pero que santiño de pau estás feito. Non estaría mal, non que repartises, que nos había vir moi ben a todos.

La vida de los que no crén en nada es muy solltaria.

Talmente semellas ser o San Paco de Cubelos; ou de Novello; de algo che tiña que servir ser monaguillo na Capilla de Dorvisou...¿ou non?

Cunha feligresia así calquer pode estar encantado:-)
Sempre soñei con chegar a facer milagres pero ata hoxe non puiden facelos, mais aínda así, non perdo a esperanza de que volten a brincar de ledicia as troitas no río Ulla.
E dicirlle a Pepe, que non podo negar que aquela longa etapa de sancristán deixome marcado para sempre. Unha experiencia subliminal para un neno da aldea, que sempre vivía ao borde do pecado.
Bicos e aturuxos .

Nonn home non, non sexas parvo: o nejocio dos bancos non é asaltalos, é fundalos...
Ademais miña xoia, ¿a quen ías ti poñer medo con esa cariña de boa persoa?

Da gloria verte Paquinho!!.

Unha aperta.
;)

Ninsesabe, parece que para trunfar na vida hai que ser pequeno, ter bigote e gustarche a botella :-)
Jeje, Marinha, non perdas a fe en min nen tampouco no traballo.
Bicos.

Saudos e apertas.A todos.

pois a mín, mais que santo, parecesme un cura botando o sermón!!! ;-) e... claro, se fuches monaguillo... algo sempre se pega.