Benvido o mundo onde non nos vemos, pero sabemos con quen falamos. Na Nosa Terra hai uns trebellos , chamanlle telefono, disque se pode falar coa xente de lonxe. En Dorvisou cando eu nacin nonos había...bueno, tampico habia corriente... pero eso era antes, moito antes...

Meu Pepiño, podes estar seguro de que estiven contigo no pensamento. Paseando pola moura e bebendo auga na nosa fonte do novello. Mollámolos pés no regueiro de cubelos, sentámonos a falar á sombra dos carballos de fonfría...
Os días de folganza xa sabes que nunca teñen vintecatro horas pero falaremos de todo un día destes.
Unha aperta.

Nunca pensei que me chistase tanto asistir á inauguración dun pantano inaugurado por un don Paco...
Sexa vostede ben reintegrado e que o rumio das lembranzas vividas lle dure, polo menos, ata o vindeiro sono no berce...

Unha aperta!

Encantoume a foto e por suposto a túa volta.
Beijinhosssss Paco.
:)

Chousa de Alcandra, que dure a felicidade da memoria pero que tamén que se disfrute do directo :-)

Minha Marinha, é un pracer moi grande compartir con todos vos.
Bicos e apertas.

Xa tiña ganas de seguir vendo as túas fotos.
Bicos