Só o cantarexar do río acompañaba a troula dos nosos pés antre a follaxe, mentras paseaba en silenzo co meu amigo Manolo do Ferreiro, no outono, cando o camiño que remeda o río está cuberto de follas secas e xeadas. E foi el, despois dun tempo máis ou menos longo,quen alterou aquela armonía que governaba a nosa esistencia para decirme que os nosos silenzos xa superaran a barreira da comunicación para convertirse en sentimentos.
As rosas tamén teñen espiñas e non por eso deixan de ser belas. Esa frase de que un amigo é aquel que sabe todo de ti e aínda así é amigo teu, pareceme moi acertada para unha definición de amistade.
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
