Sempre me gostaba ir correndo, entrar pola porta da eira e sair pola porta do curral, mentras minha avoa conxugaba o verbo xostregar... As veces penso ( só as veces) que minha avoa non me educou melhor porque eu sempre corría máis que ela.
Os nenos pasan a vida correndo dun sitio para outro e o tempo non lhes dá pasado. Aos adultos as horas vánsenos das mans por moito que nos detenhamos a para mirar como pasan.
A fugacidade do tempo é moi relativa. Neses momentos de maior sofremento o tic-tac do vello reloxio de parede pode ata convertirse nun trebello de tortura.
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
Sempre me gostaba ir correndo, entrar pola porta da eira e sair pola porta do curral,
