...vaia, volve o agro-maquinillo-art... e con forzas renovadas... se está visto que todos temos un alma inventora...

El ingenio es un privilegio de mentes flexibles, en las que cabe cualquier roto para apañar infinidad de descosidos. Saludos Don Paco y felicite a su amigo el ingenioso.

En Dorvisou sempre houbo bos artistas e xente con inxenio. Preguntalle a Gloria se se lembra dos carnavais que se facían detrás da escola: Eu era moi pequeno pero lembro alguén con un paraugas sen o pano e con carozos cravados nas baleas..e dun que facía de doente e estaba deitado nunha cama..a auga de novello era quente no inverno e fría no vrán..algo tería que ver. ¿quen e o teu amigo do trebello?

Quedei ca boca aberta, ainda que me costa un pouco imaxinala de todo. O que non invente un galego no no inventa o demo.
Un abrazo.Muralla

¡Caralliño co trebello! Non andaba falto de enxeño o teu amigo, non ho.

dorfun, para un aldeas coma min o agropop-art non é unha moda, mais ben é unha filosofía de vida.

Xoía de espía, al contrario, también encontramos gente especialista en hacer un problema de cualquier solución. Y que rabia dan, verdad?

Si Pppenas, antes a fantasía non era unha cousa que se comprara en botica. Até os nenos da aldea tíñamos que valernos do inxenio para xogar e si te descoidas, até para comer.
Unha aperta.

O demo, o demo... ¡ai, si eu che contara, muralliña.!
Acaso, ¿non sabes ti que o demo é medio galego, que cando o expulsaron do paradiso caeu ó abismo e quedou enganchado coas mans na terra, dándolle deste xeito vida as nosas fermosas rías galegas?
Depois, a hospitalidade dun galego fixo que se quedase antre nos e por eso din que cando os galegos acenden unha vela a un santo acenden outra o demo. Ou mesmo cando nas festas soa a múseca atrae o demo e deseguida se botan bombas de palenque para escorrentalo
¡cousas do diaño!

O que está claro é que pouco lle importa o que dirán, fai como vostede, peke...jeje

Nestes días non deixo moito rastro polos vosos blogs, mais non quere decir eso que non vos lea. A culpa é do meu fillo Uxio , que como só ten clases pola tarde non ten presas para ir a dormir. E pensar que vou ter que aturalo dous anos máis na casa....