hai unha morea de cousas neste mundo que endexamais entendín nin entederei...algúns din que o pobo e moi sabio e non se trabuca. de cando en vez teño dubidas...alguèn dixo que os millons de moscas que hai no mundo non poden enganarse...a merda ten que saber ben....

Eu tamén me nego. Pero pregúntome: ¿esa negación responde a un desexo ou a unha posibilidade real?

Mentras haxa jichiños, moito me gusta esta palabra, na terra ás moscas non lle ha de faltar onde almorzar, Pepiño. Ás veces é como si estivéramos de volta de moitas cousas sen ter ido a ningún lado.

Peke, pode que no campo da ciencia ou das letras encontre vostede xente que lle ilumine no camiño e lle faga de guía. No mundo da política actual deseguro que non. Non hai novos ideólogos capaces de distraer o mundo coas suas teorias.

Mentras haxa jichiños, moito me gusta esta palabra, na terra ás moscas non lle ha de faltar onde almorzar, Pepiño.

Debido a uns problemas co servidor de blogia hai algúns problemiñas que non me permite separar os meus comentarios duns dos outros e tampouco borrar. Espero que pronto se solucionen e que me toque a quiniela este fin de semán. Moitiña falta me fai ¡ ay, que me dera...!

Gracias a Dios que xa se pode entrar no teu blog, porque istes últimos días os blogia non funcionabais...
O mundo eche dos que teñen cartos, e donde mande don dinero, xa se sabe que non hai nada que facer, a intelixencia non vale de nada
e ti ben o sabes.
Por certo, gracias. O meu tamén é teu, non fai falta decircho. ¿Podrías facilitarme a páxina des dos rios que falabais tú e Peke?
Gustariame entrar...
Unha aperta que che toque a loteria...Carmiña

Vou calar para non suxar o teu blog. Que as moscas gosten da merda só quere decir que lles sabe ben a elas, non aos demais.

Estamos preparando una especie de "gracias colectivas" a Roberto Abizanda. De momento estamos recogiendo ideas.
Os podéis pasar por:
http://blogia.com/vesania/index.php?idarticulo=200411061

para dejar vuestro granito de arena.
Un besazo.

os rios galegos
Muralla, esta é a páxina da que falaba peke. Merece a pena, é un canto a natureza. Xa che enviarei máis cousas. Eu sempre ando na procura de cousas que me fagan transmigrar até o fogar de Breogan.

Carmen_Vesania: pasé por tu blog y dejé algo por el blog de Roberto. Yo estoy muy agradecido a la labor del creador de Blogia y sí me gustaría poder hacer algo.
Gracias y otro beso.

Xisbe, Eu lendo antre liñas a Pppenas entendo o que quere decir. Tamén debemos ter en conta que lle gosta moito o sucre e a nós tamén, non?...jeje
Veña, unha aperta.