Preciosas fotos pra un precioso texto.
Gústame moito Neira Vilas. O primeiro que lin del foi Memorias dun neno labrego, que me encantou...
Bicos. Carmiña.

Memorias dun neno labrego foi un libro que recibín das própias mans de Neira Vilas como premio a un traballo manual que nen o fixera eu, fixérao meu avó, unha cucada de arado de pao.
Hoxe ao espertar, púxenme a ler "o home de pao" que era o único libro del que me faltaba por ler e cando cheguei a este texto deseguida viume a cabeza esas fotos. Así deste xeito naceu o post, sen cesárea nen dores.
Bicazos muralla.

Neira Vilas foi todo un referente na literatura galega nunha xeración, nos primeiros anos nos se empezaba a estudiar a língua era lectura obrigada, aínda parece que oio o son das zocas do neno labrego pisando a aldea. recomendo visitar a súa fermosa biblioteca en Gres.
un saudo

Xa sabes que me encantan as túas fotos. Estas son soberbias.

Eu non tiven a sorte de ter unha asinatura de galego nos meus tempos de estudante. Fai uns días estiven ollando os dun sobriño e de veras que sentín pena delo. Memorias dun neno labrego foi o meu primero catecismo.
Un bico.

Peke, a min tamén me encantan moitas cousas que ti fas e das que sempre aprendo algo.
Outro biquiño.