<center>NoN oS eNCoRoS Do Rio ULLa</center>

NoN oS eNCoRoS Do Rio ULLa

Ainda agora, cando miro esta foto parece como se a minha memoria fose capaz de fabricar olores, como se rescatara da caixa do rexistro aquelas estampas de cando o meu pai chegaba a casa e abría o cesto para ensinarnos aquelas troitas sobor duns fentos verdes, que cheiraban a frescura, a vida...
Un pouco máis tarde él mesmo, tixola, tesoiras na man, se dispoñía a fritilas con un pouco de unto
para unha maior comuñon dos nosos sentidos.
Ás veces penso, que se suicidou porque escoitara falar de que o paraiso dos pescadores de troitas do rio Ulla
ía desaparecer,debaixo das augas, dos malditos encoros...

15/10/2005 03:14

Comentarios » Ir a formulario

Autor: acedre

Non sabia eu que ao final ian facer o encoro ese.
Non aprenderan nunca.
Saudos.

Fecha: 18/10/2005 04:18.

Autor: Paco Penas de Dorvisou

Amigo Pedro, o home xa anda na procura de vida noutros planetas, debe ser que a este pouco futuro lle auguran. A realidade dos nosos fermosos rios é horrenda, chega con botarlle unha ollada a esta radiografía do Ulla.
Unha aperta.

Fecha: 18/10/2005 11:59.

Autor: caladinha

Neste caso era meu tío, quen chegaba co cesto e a cana e nos poñía a miñá irmá e a min a apañar miñocas debaixo das pedras.
Volvía á noite, fritíanse. Lembro ben o cheiro, aínda que non me tocou vivir o unto.

Fecha: 19/10/2005 12:16.

Autor: Paco Penas de Dorvisou

Eu lembro que quentaba ben o aceite e botáballe un pouco de unto para fritilas troitas, aquelo era un manxar de deuses.
Benvida Caladiña.

Fecha: 21/10/2005 04:11.