Evidentemente as nubes están riba das nosas cabezas moitas veces. Outras, somos tan ousados que nós mesmos nos metemos dentro da nube. Vivir nas nubes pode ser sinónimo de vivir en Babia.
Benditas nubes que adornan o ceo sa túas fotos e o horizonte das nosas miradas.
Moitas apertas, Paco

De alta voltaxe son as túas fotos, Paquiño. Non te preocupes polo outro que era para meterme contigo despois da túa pequena maldade. Ademais, a estas alturas non che me escandalizo con facilidade, meu, que xa son cincuenta sobre o lombo. ;)

Se me dis que na foto aparecen uns indios río abaixo créocho ben...

Unha aperta galega
;)

Eu penso que é lóxico: temos os pés para andar por terra firme, as mans libres para traballar e amar e a cabeza no alto e cerca do ceo para soñar.

Xa o vexo, as nubes para os galegos son algo máis que nubes.Cada galego ten unha nube na cabeza :-)

De cando en vez vanse sin dicir adeus, derretense e só nos deixan as suas bagoas

Meu Pepiño, ¿e que sería de nos sen paraugas?. Para os galegos o paraugas é como unha articulación máis ou tanto sirve como arma de defensa, como punto de apoio, como para indicarlle o camiño a un descarrilado :-)
Unha forte aperta.

Que libro tan maravilloso o de Séchu Sende, precisamente acabo de recoméndalo no meu blog...bikiños