Paso por aquí a saudar e mirar as túas fotos e textos. Ultimamente non teño moito tempo para bloguear, pero lémbrome de todos vós. Bicos.

Habíache algo de psicoloxía para ter tan ben montado o tinglado. Agora, co paso dos anos, outros tamén montaron o chiringo ó abeiro dun título universitario...
Somos débiles e precisamos que nos estafen de cando en vez!
(Ten tino co cura do Corpiño, que seica ten unha garda pretoriana semellante aos "Miami"...)

Moi agradecido, peke. A min tamén me gustaría pasar máis tempo nas visitas aos blogs amigos para deixar comentarios pero en moitas ocasións paso sen deixar rastro.
Bicos e apertas.
Chousa da alcandra:
A verdade é que un dos motivos polos que estiven polo Corpiño, ademais de comelo polvo ou os callos( que por certo, nunha taberna que está onde escomenza o carreiro que nos leva ao santuario son para mollar o pan e chupalos dedos) foi o de facer fotos. Polo tanto, debería limitarme a mostralas e deixar de frivolizar sobor de certos asuntos, pero é que levo uns días investigando no tema e cústame moito non dicir nada.
Xa sei que pode ser un territorio delicado e resbaladizo, tentarei ser un pouco máis comedido.
Unha aperta e moitas grazas.

Escoitei por esa familia politica que tenho no Corpinho que o cura esta no hospital con non moi bo prognostico e que a vacante esta xa bastante disputada entre o Sanedrin local... Non sei canto ten de certa a cousa.

Á xente gústalle sentirse protexida...e máis se hai polbo e churrasco.
As fotos son de premio, coma sempre.

Caladiña, que se mellore muller, que disfrute desta vida como se non houbese outra...
Dende logo para esa vacante non che val valquer chamán.

Pedriño, eu non entendería un acto, sexa da disciplina que sexa, sen canapés :-)