Vacacións ata o día 15 de Xaneiro, agora volverei a madrugar outra vez, como fan os cans da aldea, para estar máis tempo sen facer nada.
Estou como un louco por estrear o xoguete novo, unha video cámara pola que perdin a cabeza no primeiro instante, foi un flechazo, un amor á primeira vista...
Outro Nadal máis, para rematar de conquistar as illas. Na axenda teño apuntado un viaxe ao macizo de Anaga, un recuncho de Tenerife que sempre se fixo de rogar e que espero nestes días poder disfrutar.
Tamén intentarei achegarme unha vez máis á Gomera, pois a derradeira vez foi unha visita puntual e moi accidental. Resulta que Xunto do amigo Luis cancela de Malpica, fun desayunar á Gomera despois de andar de baranda toda unha noite, e como a Gomera é redonda, xa se sabe, a cabeza daba voltas... Desta vez procurarei chegar en plenas facultades para disfrutar do parque Garajonay e da súa vexetación de laurisilva.
Descansar e outra das prioridades. De ordear o disco duro, nin falar. Como moito limpar o escritorio. O disco duro é cousa imposible... visitar con máis frecuencia os blogs amigos, agradecer o cariño de algunha xente que dun xeito altruista non para de enviar aloumiños sen o minha atención debida. Sempre coa mesma disculpa do pouco tempo... e eso non vale.
Eh, que xa paro... voume a dar un chapuzón e amornar este subidón.
No dejes de visitar Chamorga,buen vino y mejor queso,puedes preguntar por el pureta que tenia la ventita suele estar por fuera el te dejara fotografiar su añorada ventita y te podra documentar sobre todo el entorno a demas de mostrate la casa de sus abuelos hoy en dia en pie...... remanso de paz felices vacaciones besos. En el Tea te extrañe muchisimo
Ah, pero es que tengo que ir sólo? Sabes que no tengo celular ni reloj, que voy por la vida "como unha folla de carballo ao son do vento". Pensaba en organizarlo para los primeros días de año... Me gustaría haber estado en el tea con todos vosotros, pero ya sabes de mis compromisos laborales. Un beso y hablamos.
Non me vas crer pero eu estiven por Anaga. Subín ( en coche, claro ) dende a praia das Teresitas ( a súa area é o último resto do Sahara español ). Lembro o cambio do calor a unha néboa que mollaba o bosque de laurisilva. Pásao ben nestas vacacións.
Pedro, estou como loco por emprendela aventura pero o meu amigo o dentista non me deixa cadrar o calendario :-). Terei que deixalo para primeiros de ano.Xa che contarei, anque só sexa con fotos. Raposo literario, o tempo de lecer é sempre marabilloso, e agora que xa somos capaces de tirarnos no sofá e non pensar en nada, moito máis. Saúde e terra, compañeiros.
