Porén na vida os regos dereitos acotío non conducen más ca a un muro de pedra, alto coma un mundo. As reviravoltas levan, curiosamente, a atallos inesperados. ¡En fin!

Os regos da vida alá cada un os faga como lle pete, agora os dos leiros, fainos ben dereitiños.
Non sei que se pasa co asunto dos comentarios, fixen unha limpeza a ver si se arrranxa. Tenta de novo e si non consigues mándame un email.

facer ben o que se está facendo..será eso.
o do ir diante das vacas antes de facer regos tamen o decían os meus abós.

de seguro que todos os nosos avós tamén dicían que o carro non debe de ir diante das vacas
¿ou non..?

As cousas que lle din a un cando pequeno recen teñen sentido cando chegas a home, a veces.

Cando falo da minha compañeira sempre digo "compañeira de viaxe" porque identifico a vida como unha viaxe.
Nesa viaxe hai un compoñente do máis caprichoso como é o azar e que define moi ben Salvador Pániker cando di " O azar é o espíritu que sopla donde quere, é decir, que simplemente sopla"
E na vida non podes voltar atrás para endereitar o rego. Só ó podes remediar con un pouco de sofremento e outro pouco de talento.
Un saudo a todos, en especial a ese pedazo de Caizan que apesares de que o levaron denantes de aprender a falar moi lonxe da súa terra, escribe, dende Bos Aires, na lingoa de Rosalía.

Co fermosas que son as curvas, as espirais...

Ou será que nunca fun capaz de facer un regho dereito, nin na leira das patacas nin na da vida. A última vez que o intentei foi para botar o cebolo e miña avoa quitoume o sacho e díxome que estivese quietiña que os meus reghos parecían as estradas do Candán.