Moito aGRo, pouco PoP e menos aRT. A minha querida aldea de Dorvisou está a convertirse nun museo. Hórreos asolados pola indiferencia, fontes esquencidas no tempo, muiños sen fariña nen relón, corrupiñas e corredoiras tupídas de silvas e toxos...e o vello barreiros de Jaime Do Souto sen vida á sombra dos sabugueiros.
O tempo muda as cousas e o que nos era familiar vai morrendo pero cambia por outra cousa. Imaxina que dirian os primeiros que veron cambiar as suas casas de madeira por outras de pedra. Como reaccionarian naqueles tempos ?. Saudos.
O comento sen nostalxia. O triste é que non se dan alternativas. Mirar aqueles montes cheos de xeneradores e os rios cheos de encoros prodúceme náuseas. Un saúdo Pedriño.
Este Blog ha sido creado con Blogia.
Ver derechos de autor
.
Estadísticas.
Admin.
[Blogia colabora con iCities, 1001 relatos y el I Encuentro Rural de Blogs.]
