Rio BRaNDeLoS
Rio Brandelos ao seu paso por Prevediños, concello de Touro.
Esas augas de cores son o legado que nos deixou as minas de riotinto, vinte anos despois de ser pechadas...
TeRRaS De CaRBia
Terras de CaRBia
a dos vales e montes
que outea o castro Cumeiro
a dos ríos, a das pontes...
a dos vales e montes
que outea o castro Cumeiro
a dos ríos, a das pontes...
i eu diría Terras de CaRBia
terra de lendas e moita tradición
Coto do castelo, alcobre,
covas e no cume, a madanela
Festas a S. Xoan, Madalena e a nosa señora das Pedras...
CaRBia a do chulo, a do americano, a do capador
a das viudas, a do mapa, a do xastre, a do leiteiro, a do carteiro.
CaRBia a do matacáns ...
terra de lendas e moita tradición
Coto do castelo, alcobre,
covas e no cume, a madanela
Festas a S. Xoan, Madalena e a nosa señora das Pedras...
CaRBia a do chulo, a do americano, a do capador
a das viudas, a do mapa, a do xastre, a do leiteiro, a do carteiro.
CaRBia a do matacáns ...
SeN TíTuLoS...
Nen CoMeNTaRioS...chegaría con solidaridade e reflexión
NoSTaLXiaS
¿Canto me gustou este post de brétemas ?
Non sei, hai máquinas para saber canto vale un blog
pero aínda non inventaron ningunha para medila nostaxia, o encanto ou o prazer.
Non sei, hai máquinas para saber canto vale un blog
pero aínda non inventaron ningunha para medila nostaxia, o encanto ou o prazer.
A falta de tempo non me deixa disfrutar da comodidade de ler ou comentar cada día nos blogs amigos,
pero en canto podo, o reloxio deseguida deixa de conta-las horas.
Tamén dicir que teño certos problemas cos comentarios dos meus post,
chegan ao meu correo pero non aparecen no blog,
debe ser motivos dos arranxos que está a levar a cabo blogia.
pero en canto podo, o reloxio deseguida deixa de conta-las horas.
Tamén dicir que teño certos problemas cos comentarios dos meus post,
chegan ao meu correo pero non aparecen no blog,
debe ser motivos dos arranxos que está a levar a cabo blogia.
XoGo De CoReS
Parece ser que cada capa corresponde a unha erupción diferentee que entre capa e capa poderon transcurrir séculos ou milenios.
A capa blanca está formada por pedazos de pedra pómez. A capa negra é de picón basáltico e a capa rojiza tamén é picón basáltico, oxidado este na sua formación no contacto coa auga subterránea que entraba no conducto eruptivo e que máis tarde se evaporaba.
A capa blanca está formada por pedazos de pedra pómez. A capa negra é de picón basáltico e a capa rojiza tamén é picón basáltico, oxidado este na sua formación no contacto coa auga subterránea que entraba no conducto eruptivo e que máis tarde se evaporaba.
Este curioso espectáculo pode observarse baixando do Teide cara o monte das Mercedes.
iNNoCeNCe iN PHoToFRiDaY
inocencia_PHoToFRiDaY _innocence
Coa perda da inocencia xa perdemos tamén unha boa parte da fascinación...
DeSTRuCTioN iN PHoToFRiDaY...
O paso do tempo non é indiferente a descomposición da arte,
e senón, que llo pregunten ao amigo Artipractor que desto entende un chisco.
Enlaces interesantes: Campaneiros de Arcos Da Condesa , tradición
aMoR, eM Que GRaVe DíA VoS Vi...
ACCiDeNTaL _ PHoToFRiDaY
Non me extrañaría nada que o primeiro home que se volveu loco, fose de amor ...
THIN iN PHoToFRiDaY
THiN_ FiNo, DelGaDeZ ...
Foto xa posteada en algunha ocasión pero bueno... vamos a darlle outra oportunidade
MaNiQuí...ReXouBeiRo
Inspirandome un pouco no blog de Sergio dicidín sair a rúa na procura de instantáneas e nada millor para rompela timidez que os ventorrillos dos Domingos nos Cristianos . Nunca me sentín cómodo fotografiando na rúa, prefiro perderme pola natureza anque desta vez no mogollón sempre atopas máis posibilidades de pasar desapercibido. Eu, frente a frente da xentea, acáñome...
non son quen de dispararlle a ninguén.
a CoRuÑa...by Dorvisou
Se non fósemos capaces de descubrir novos paraisos
non poderíamos voltar aos lugares onde un día fomos felices...
morreríamos dun ataque de saudade.
VeNToRRiLLo
Dorvisou en PHoToFRiDaY
CóLeRa__ 1 anoxo, atrabile, despeito, enfado, indignación, ira. 2 peleira, furia, ferocidade, violencia. 3 forza, ímpeto, reloucos...
Esta semana cústoume máis encontrar unha foto acorde co tema de PHoToFRiDaY. E que non vou pola vida fotografiando a cólera da xente, deseguro que cada día sería moi facíl recoller na rúa imaxes referente a peleira que, como unha peste, contaxia a sociedade. Non, eu prefiro fotografiar outras cousas...
Adicado a Nai que me pariu...
De niños creemos que mamá todo lo puede, que no siente cansancio,que no sufre... esa imagen que guardamos de ella con el tiempo no coincide con la que vemos cuando pasan los años... Entonces descubrimos que mamá también sufre, se cansa, esta triste, no tiene fuerza, calla ocultando el dolor... La vemos como un héroe sobrevivir a grandes tragedias, llevarnos de la mano conteniéndonos y mostrándonos la vida siempre del lado más bello... De niños no entendemos sus lágrimas... de adultos nos preocupan... o no las comprendemos... Así como nosotros necesitamos tantas veces de la protección de esos brazos fuertes, de la comprensión de nuestros gestos o de nuestros silencios, de nuestro dolor... ella también nos necesita... Por eso debemos detenernos y observarla... abrazarla y hacer que sienta que estamos allí... que nos importa, que es valiosa... y de esta forma regresaremos a ella el más hermoso sentimiento que nos enseñó, el sentimiento que lleva paz y tranquilidad en los momentos difíciles de la vida, el que nos contiene, el que minimiza el dolor, el que nos hace luchar por nuestros sueños e ideales...
pero por sobre todo nos enseña a dar sin pedir nada a cambio: El Amor.
Reflexión: Graciela Heger
GiRL eN PHoToFRiDaY...
SiLeNZo...
Vellas pantasmas
agochadas nas negruras do tempo
volven unha e outra vez
coas súas sicofonías monocordes
as pálpebras anegadas de negra viscosidade
onde pervive o medo
cos restos dun vello naufraxio.
Silenzo
outra vez silenzo.
(Texto de caladiña en toxos e mimosas )
Metín a man no gabeta e saquei unha foto.
Puxen unha palabra no google e saiume o blog de Caladiña,
Metino todo nunha coteleira e saiume un posteo...umbrío
BRiGHT eN PHoToFRiDaY...
BRiLLo- BRiGHT
Se alguén dixese "que foto máis coruscante " daríame que pensar
pero daríame máis que pensar...
se ninguén dixese nada.
oS CeN MeTRoS oBSTáCuLoS...
Os cen metros obstáculos que separan unha verdade doutra.
As correntes inmigratorias non deberan deixar de ser unha alarma para despertala conciencia dos que viven na opulencia .
aS CoReS DuNHa FaLCaTRuaDa...
Hoxe escoitei dicir que cada inmigrante chega a pagar entre setecentos e mil euros por unha viaxe cara a ningures,
coa condición de que se fosen repatriados se lles devolvería a mitade dos cartos.
Hoxe escoitei dicir que os inmigrantes cando teñen frio van os abrigos ,
Hoxe escoitei falar o povo dos Cristianos na boca dos entendidos.
O que está claro e que ninguén quere mollarse e atallalo problema alí onde escomenza,
desenmascarando o engano e a mentira, consentida polos políticos e artellada polas mafias