Domingo, 3 de Setembro, medianoite no sur de Tenerife , festas do Carme no povo
dos Cristianos. Como cada ano celébrase a procesión levando a virxe polas rúas máis céntricas até o peirao.
Alí mesmo, suben a virxe a un barco e acompañada doutros barcos engalados para as mellores ocasións
e continuan coa procesión polo mar entre grolos de viños e talladas de cochino.
De volta a terra, unha sen par sesión de fogos de artificiais esbozan na oscuridade da noite a máis bela escintilación de fantasía e cores.
Mentras, nun pequeno palco unha orquestra ameniza a festa na que participan os lugareños mailos turistas que deseguida
se chegan alí onde hai traxín. E foi nese lúdico intre, cando se achegaron
dous caiucos ao porto arrastrados polos barcos de salvamento enmudecendo a terra e aterrando o ceu. Lonxe queda aquela imaxe dos
primeiros caiucos , parece que fai moito tempo e só pasaron uns meses. Debe ser que este povo está acostumado o sofremento e asimila con facilidade tanta penuria e tanto horror.
Unha viaxe que non vai a ningures, como os camiños que pretende inagurar o alcalde do meu povo según
versións da oposición ou mesmo, aquela ponte que inagurara Baltar sen rio.
Un sinsentido da vida, unha fuxida a ningures...
A sensación de contrastes e tan grande como unha feira de mentiras, un povo rico, un povo pobre, un home branco, un home negro...un que arrouta porque está cheo e o outro porque ten fame.
Technorati Profile
