o CReGo VaLVeRDe...

-¡O Pecado vístese tamén de luces bonitas!

Escachaba así os muros do interiore de Santa María o crego Valverde, pechando os ollos para non ver o que tiña.

Criada Carme era de andacio gordecha e revellida e xa gastara outro párroco, estaba resumida e mesmo - si o sabía - Don Pépe trocara as mínimas aten cións por solitarios na sacristía.

Velaí por que a Carme daba risa morna cando escoitaba ao seu amo no púlpito, irado e firme,

a falar dos vicios de arestora , evidencia da perdición...

Así no lo conta o meu amigo Vázquez Pintor , eu como sempre, non podo facer máis que deixar unhas imaxes para que vos fagades unha pequena idea do que estaba a suceder en Moureira de abaixo co aquela morena de Guaiaquil , cousa nunca vista.

oS De MouReiRa De aBaiXo...

Na Moureira de Abaixo estaba o persoal nervioso. Viñera de lonxe unha putiña nova e garrida e todos querían.

Don Damián. o cóengo, mandaba recados polos fidalgos do sexo para que a discreción fose á misa .

Liborio, alcalde, xa tiña as escusas para marchar con ela a Vimianzo, onde tiña casa de herdanza,

e despois iren ao faro de Fisterra, a lle pedir en plan profesional unha gracia marabillosa:

" os lugares máxicos deben ser testemuños da felicidade", lera o cacique nun libro vello, dun tal Charles Baudelaire ou algo así...

(Xosé Vázquez Pintor ,en a memoria do boi )

Día De "JaRaBuLLoS"

Só dúas palabras...Hoxe é día de garabullos, día de rutina, día de letanía.

Xa remataron as vacacións, toca arrimalo lombo e facer país.

¡ En fin, que como dicían Siniestro total...corren malos tempos para a lírica. Pero, corren, corren que non vexas!

Onde di Siniestro total debería dicir Golpes Baixos...pero, eu tampouco podo renunciar a deliciosa libertade de equivocarme. Estas cousas só me pasan por ser humano, demasiado humano...

MiL VeCeS uN MiLLóN De VeCeS NoN...

MiL VeCeS uN MiLLóN De VeCeS nOn oS eNCoRoS .

 

 

 

OS ENCOROS SON A MORTE DOS NOSOS RIOS, DICIR SI AOS ENCOROS É DICIR NON A VIDA .

a PaiSaXe é FeRMoSa...

"...A paisaxe é fermosa porque os meus ollos atopan o lecer nela."(Manuel María)

DeSCoMPoSióN : 1_ alteración, corrupción, podremia, putrefacción 2_ desmembramento, desunión, división 3_ illamento, separación. 4_ disgregación, dispersión. 5- desacerto, desconcerto. 6- descompustura. 7- desorde. 8- diarrea, cagarría, furrica, furriqueira.

¿Alguén se atreve a clasificar nunha soa palabra o desastre urbanístico que se olla na foto?

Non vale enriquecerse, prevaricación...nin palabras mal sonantes que podan ferir a insensibilidade deses canallas, insensatos.

ViVaN oS ReiS...(magos)

Foi nese momento no que nin estas dormido nin esperto, no que non tes os ollos nen abertos nin pechados...

nese momento no que regresas do sono ou do soño sin ter aínda conciencia da realidade,

cando escoitei berrar a minha cativa que alguén había entrado pola noite na casa...

Levánteime coma un lóstrego e deseguida me dei conta que fora para deixar agasallos, que non roubaran nada.

Que desta vez foran os reis, os reis Magos...

THe BeST 2005

o MiLLoR Do 2005_PHOTOFRIDAY_THe BeST 2005

Amigo ata o esquecemento, ata a indiferenza, ata a ingratitude: o sublime da amizade. (D’Aurevilly)

Estas dúas son as minhas millores fotos do ano 2005, non teño dúbida.

¡Posiblemente a nosa amistade non me deixe ser máis obxetivo, son as cousas que ten o querer...!

2005 veces adeus...

Hai xente que se enterou pola radio, a outros contáronllo por teléfono, algúns lérono nos xornais, e os máis despistados, que sempre os hai, enteraranse mañan.

Esta noite moita xente morrerá rebentada e desangrada antre os ferros dun coche, outros esnaquizarán a cabeza ao caer polas escaleiras dunha discoteca ou contra o recanto dun penedo, moitísimos terán que empuñala palma da man na boca do estómago para non vomitalos fígados... xa sei que todo soa un pouco forte, é o que ten a realidade cando é visceral. tamén é certo que moita xente "morrerá" de pracer, pero botando un polvo deses que faga tembrala terra para despedilo ano e escomenzalo outro, algúns vivirán a noite máis feliz da súa vida bailando e ata ligando, moitos se aburriran coma nunca pero manán levantaranse convencidos de que foi unha noite especial. E outros, os poucos, serán quen de ata superar un control da garda de tráfico...
¡Eu, eu...cústame crer que faga tembrala terra, como moito, no millor dos casos, levantareime pola mañá convencido se que foi unha noite especial. Tampouco é o pior!
Feliz día e mellor noite a todos os meus amigos.

ReTRaToS...

A insatisfación que produce ollarse nun espello debe ser un reflexo do desaxuste que hai antre o corpo e a alma.

Somos os humanos uns bichos raros...

De aí, o meu pracer en retratar aparte de outras cousas, "jatus "

aRRouTaNDo...

¡Se a arruga era bella o movemento tamén é arte!

...Ao mellor son dous xeitos diferentes de prolongala  descomposición

SeN CoMeNTaRioS...

FoTo DeNuNCia...

Despois de ler este artigo , que me serviu de reflexión, teño que aclarar, por unha cuestión de ÉTICA, que a minha visita o zoo onde saquei esas fotos de animais en cautividade non foi puramente ociosa ou de recreo. Antre outras cousas serviu tamén para compartir coa a minha filha Iria de sete anos a idea de que o habitat natural de todos eses animais era a propia natureza i en libertade.

Non quero que ninguén se sinta ferido na súa sensibilidade e amor por estos animais  coas fotos nen polo caracter informal das minhas arroutadas. De aí, que por hixiene mental, decida retirar os comentarios e deixalas fotos como denuncia.

Ah, e sintoo por Marinha que se queda sen poesía...noutra ocasión será, minha ruliña.

¡Rectificar non me vai a facer máis sabio, un pouco máis humano se cabe!

CHuPa... CHuS

¡Que como se chama a muller do inventor do chupa-CHUS está claro...!

Un bico...é un bico

eSPaZo PaRa uNHa ReFLeXióN...

PRoFuNDiDaDe De CaMPo

PHoToFRiDaY_Depth of Field_ PHoToFRiDaY

Vai chegar o día que na minha aldea só se podan sacar fotos con moi pouca profundidade de campo por mor das putas néboas dos encoros de Merda. Xa sei que estamos no Nadal e hai que manter a calma, pero mecajundios...(si con minúscula, non sexa que se ofenda alguén ou me peche Blógia o blog por blasfemar o día de Navidá.)

Eu quería falar sobor da profundidade de campo , que foi unhas das primeiras cousas que me entusiasmou no mundo da fotografía, pero xa non me queda jás. O carnaval acaba conmigo, espero que as fotos vos sirvan de exemplo.

Moita profundidade de campo é como cando non hai néboas e se pode ver todo nítido desde a eira ata o cabo da horta. Bueno, máis ou menos...

FaR-WeST MaDe iN TeNeRiFe

O vaquero estaba a posar para a súa amada.

Eu só decidin incorporalo como modelo a minha foto

para demostrar que pouquiña cousa somos fronte a inmensidade da natureza.

Anque a algúns se lle ocurrira bombardealas nubes para cambiar puntualmente a climatoloxía.

CaÑaDaS Do TeiDe...

Ainda hoxe me doen os ollos de telos tanto tempo abertos.

Había momentos nos que o silenzo ata metía medo...

BRaNCo e NeGRo...

Sinto nostalxia, será cousa do Nadal, nen quero pensar...

NoN é PReCiSo LeR NaDa, aBoNDa CoN VeLa FoTo...

Nestes dias de vacacións ao levantarme sempre subo a azotea para darlle os bons dias as prantiñas e o noso señor Teide. Mesmo pensaba ir a darme un baño a praia pero cando vin aquel carapucho do Teide todo nevadiño, baixei a todo meter , collín o coche, a cámara e...claro, esto pásame por vivir nunha Illa tan agradecida, cando non hai vendaval ou chove que trona.

Subindo ao Teide atopei con sol e outras veces con néboa, o día prometía mentras ía escoitando a Mercedes Peón e a Brat. Xa no Teide, había moitas nubes que viaxaban dun lado para o outro como si estivesen de mudanza, ás veces mesmo tiña que quedarme pensando mentras se apartaban para que Lorenzo me iluminase. Saquei fotos ata que se abarrotou a tarxeta, o mesmo que facían os pescadores de troitas cando picaban e tamén cando había rios e troitas, claro está. Despois baixei polo meu monte da Esperanza, ás veces chovía, saía o sol e mesmo non se vía a carretera da néboa...Cheguei ata Guamansa para almorzar na casa do millo, ensalada de salmón e aguacate, potaxe de berros e un bacalao fresco con mojo verde e batatas, unha caña, un pouquiño de viño e...

¡Joder, como se nota que estou de vacacións, con tanto rollo xa me olvidaba de colgala  foto!