PACO, SABES QUE OS QUE TE QUEREMOS A TI E ÓS TEUS, SEMPRE ESTAREMOS CONVOSCO.
2005.03.11 15:11 email: manuel.alejandro.martinez.rendo (arroba) sergas.es

Paco:non podo dicir nada..aqui tes un amigo para o que che faga falta.
Unha aperta

Manoliño, moitas gracias. Seino ben, ese cariño que recibimos non ten prezo.

Pepiño, nestes días longos a minha mirada perdíase no coto da Us, en Ribó...e no ceu.
Eu tampouco teño palabras. Agora toca levantarse e asumilo, intentar ser positivos e superar moitos sinsentidos.

Jo, Paco, acabo de quedar estantía. Síntoo de verdade. Non sei que se pode dicir nestes casos porque as palabras non abondan. Estou aquí para o que queiras; xa o sabes.

Volvo pasar por aquí un bastante preocupada. Os meus correos andan un chisco tolos e non podo acceder a algúns. Se me necesitas -supoño que non, que xa tes amigos reais abondo, pero por se acaso- o ucasi (arroba telefonicapuntonet) de momento non falla. Gustaríame axudarte de algún modo, malia sabelo imposible.

Cando teña un pouco de acougo contareiche algunha cousa. Hoxe volvín o traballo e pouco a pouco teño que ser eu mesmo.
Moitas gracias pola tua amistade.Eres un encanto. Gracias.

¡Dios mío! Acabo de quedarme de piedra. No sabes cuanto lo siento. Sólo puedo decir eso. Mi pensamiento está y estará contigo y los tuyos.
Si desde aquí puedo ayudarte en algo sólo dímelo.
Rezaré por él y por ti.
Un abrazo fuerte y bicos.
Carmiña.

Joder, me he quedado helada... Lo siento infinito, de verdad que sí...
Moitos, moitos, moitos beixos e moita forza

Síntoo, Ánimo! E segue escribindo. Apertas
xx

Gracias, gracias a todos.
Non podería ser doutro xeito, todo o cariño que estou a recibir dos meus é o mellor bálsamo contra o sofremento e o desánimo.

Nestes dias tan escuros so me keda dicir ke ese sanque vertido só sexa para a sua paz e trankilidade;ke Deus desexaba para el,e k dentro do malo sempre hay algo bonito k recordar, un sentimento, un momento,por iso xe mando dende aqui un sentido abrazo e un pesame que a pesar de ser unha palabra leva consigo todo os ánimos dun rubiño k kere coma un irman o teu fillo e ke recorda con cariño aquelas fotos k nos facias naqueles inocentes entroidos. Un abrazo moi grande e bikiños para toda a familia.

Xaquín, unha aperta moi grande. Cando teña un momento enviareiche un correo.

Paco, paquiño, acabo de descubrir esta foto, e non che podo dicir o que sinto. O único animo de un galego nos madriles.

Gracias amigo Anxo. Eu tamén che quero moito.

Paquiño, acabo de descuvrir a foto, e ainda que sa te vin dende esa, quero facerche chegar o meu agarimo,sabes canto te quero e que estou aqui, pensa que os que se van nunca nos deisan, as razons da vida resultan incomprensibles as veces. un biquiño e animo,recorda que hai que seguir.biquiños e apertas.......