e chega um momento em que o almanaque fica na mesma folha...
beijos

...e canto máis vello, máis axiña corre o tempo

C'est la vie, mon ami.
(algúns semellamos nenos por fora e tamén por dentro)

Ese neno que levamos dentro é cada día máis neno. Un neno do que podemos aprender moito, só temos que sentarnos a escoitalo :-)

Todo mui ben: a foto e ese texto.

Aparte de robarte un montón de fotos, hace tiempo te otorgué un premio en mi blog. Hoy me quedo con tu comentario para mi colección de citas.

Que tengas, tú y tu familia, unas felices y cumplidas fiestas.

Grazas, Pedro. E que pases unhas boas festas cos teus seres máis queridos.
E grazas eMi, xa levo un tempo ollando o teu blog e aínda non sei da a túa orixe. ¿eres galega?
Moitas grazas pola teu cariño e polo premio, buscareille un recuncho para amosalo no blog. Agora estou de vacións e intentarei devolver un pouco dese cariño recibido ao longo do ano.
Bicos e moita felicidade.

Jajaja, no soy gallega, soy madrileña, aunque, si te digo la verdad, debo tener antepasados celtas porque el norte me tira mucho.

Lo del premio no tiene importancia, es simplemente que quería que lo supieras.

Un beso.