|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Xente.
ZooM 
ZooM 
ZooM A verdade é que me de deron ganas de quedar nas portas daquel guachinche en Ifonche... Posiblemente me ganara a vida moi honradamente facendo retratos aos turistas e comendo escaldón, garbanzas, coello en salmorejo e bebendo viño do país.
ZooM Acabo de rematar de ler BLOC, esa criatura que, baixo a batuta do mestre Xavier Docampo, está dando os seus primeiros pasiños cara ao xardin das bolboretas. Unha revista de arte e literatura infantil onde se refliten con moito acerto, as luces do pensamento dos artistas invitados e a sensibilidade dos redactores. Unha revista que me trouxo á memoria vellas reminiscencias daquela “bíblia” dirixida por Manuel Rivas nos anos noventa e que se chamaba Luces de Galicia. Unha revista que aínda me parece que estou buscandocada vez que me achego a un kiosko deses, cando vou pola Coruña. Claro está, que a vocación de BLOC é moito máis globalizadora, e mesmo Paco Vázquez non dubidaría en mercala no Vaticano ao estar escrita en español e inglés :-) Unha das cousas que non deixa de ser curiosa e o mimetismo da súa publicidade, esa capacidade de integración das ilustracións para disfrutar dunha armonía paisaxística ao longo do recorrido. Un BLOC de entrevistas, artigos, reflexións e fotografía que, nun alarde de intelecto, ven a demostrarnos unha vez máis,que ser artista e ser neno é cousa moi seria. Etiquetas: Galicia:fotografía, fotoblog 
ZooM Este pasado fin de semana chegou unha parella a comer ao restaurante. O meu comportamento cara á eles foi o de sempre , como cando teño que recibir alguén que non coñecía denantes. Saúdos reverenciales, ollares aterciopelados, sorrisos académicos e xestos ortodoxos… de aljo teñen que servir tantos ano de exercicio...dijo eu tamén, ¿ou non? E xa ao remate do xantar, no doce tempo doce, confesáronme a súa dualidade, ao decirme que fai dous anos que siguen o meu blog pero que non acadaron localizacións ata fai uns días, que só sabían que vivía e traballaba nos Cristianos e que lles fascinaban as minhas fotos e o meu xeito de arroutar. Esto non queda nesto, tamén traían, comerán mal ou comeran ben, un agasallo para min. ¡Que ben me sentin! Que deus vos teña na gloria e moitos anos na terra, Grazas, Alba e Antón, grazas Etiquetas: Tenerife, Canarias:fotoblogs Mucha suerte en tu nueva aventura y recuerda que los amigos de mis amigos son amigos mios también...no sólo las amigas:-) Ojalá tu ilusión siga siendo la misma que tenías cuando empezaste tu fotoblog y recuerda siempre... que el destino baraja pero somos nosotros los que jugamos. Al final, se perderá un buen cocinero pero ganarán las fototecas Salud y muchas fotos. Etiquetas: fotoblogs, Menorca Lambert está a pintar uns cadros para unha exposición en Alemania. O tema é o fascinante mundo do viño...
Agora estou a pensar tamén en adicarlle un pouco de tempo a unha das actividades que sempre despertou en min certa curiosidade, tanto pola minha profisión como pola debilidade que sinto polos viños. Por certo, unha das minhas fotos preferidas é esta titulada " a danza das viñas ", que fixen fai uns anos polas terras de Vilaflor é que ben podera servir de portada. Etiquetas: tenerife, fotoblogs  Os nenos galegos que non nacen están agochados coma paxariños de inverno tralas silveiras. Albiscan. Axexan. Ven o panorama e din: ¡ Que naza outro!. A min deíxame estar aquí quentiño, no ventre dos soños... Nós xa estamos resabiados. Aceptamos como normal o goberno da mediocridad.
Pero o neno galego que aínda non naceu tómase tempo para reflexionar.
Mira polo ollo da pechadura, colle medo, e agóchase nun recuncho do faiado onde se fai invisible.
-¡ Anda, ho! Sae de aí.
-Non quero nacer.
-¿E logo por que ?.
-Non vexo porvir.-Veña, ho, sae, que xa falaremos con Cacharro...
Texto de Manolo Rivas recollido nas páxinas de Secundino Lorenzo . Un home coa conciencia moi tranquila, apaixoado da natureza e defensor da Galiza dos mil rios.  Miradas cruzadas e impasibles ao tempo. É curioso e non deixa de ser importante, como Fraga, agora que recuperou a libertade de dicir que o lle peta volve a removela merda . Importante, porque deixa moi claro, se alguén tiña dúbida, que había dentro dese espantallo vivente ou intérprete comediante. Nestes momentos da minha vida non me interesa a política pero non podo pasar dela. A realidade da noxo e máis que o escomenzo de algo novo parece o fin da terra. ¡Joer, como me levantei hoxe!
 Cámara: Sony DSC-707Decía Thomas Höpker que para un fotógrafo escribir algo verdaderamente profundo sobre as súas fotografías era o mesmo que decir algo profundo sobor da súa vida, e que se debía evitar dentro do posible, a non ser que un fose unha persoa de idade, un escritor impar ou un personaxe de fascinante personalidade.
Pois eu, que non perteñezo a ningunha desas categorías, vou ter que seguir coas minhas arroutadas, que case nunca teñen moito que ver coas minhas fotografías, e deixar que as imaxes falen por si mismas sempre que teñan algo que decir. ...Quiero a mis padres, pero a veces, cuando voy somnolienta en el autobús escolar, sueño que no se detiene, que crecemos en edad por el camino, hasta llevarnos a Suiza, Londres, Barcelona o Canarias. Tengo una prima en Barcelona que ya es peluquera. Me gustaría parecerme a ella, Yo que soy tímida, envidio mucho su desparpajo. En verano, en un baile, un chico le dijo: "Tienes unos ojos muy lindos". Y ella le contestó: "Tú lo que quieres es echarme un polvo, ¿verdad?. Lo dejó pasmado.
(Texto recollido en, Galicia-Galicia de Manolo Rivas)
A todas esas "murallas" galegas cultas e rexas que se foron ou non,un bon día, polo mundo adiante." Román Morales preparando unha tortilla de rescoldo nun posadoiro da Patagonia.Román Morales García é un camiñante canario que despois de recorrer todalas illas a pé, decideu saltar o Atlantico para emprender unha desas aventuras que nos fai perguntar moitas cousas os demais. No ano 82 descendeu o río amazonas desde Iquitos (Perú) até Manaus (Brasil) remando nunha rústica canoa de madeira. Mais foi a primeiros dos anos noventa cando emprendeu unha das maiores aventuras nas que se pode enfrascar un home, atravesar a pé, seguindo os destinos da cordilleira andina, todo sudamerica. Viaxe no que empregou tres anos e medio para cubrilos once mil kilómetros que separan a costa caribeña de Colombia da outra punta en Ushuaia, tierra de fuego. Colombia, Ecuador, Perú, Bolivia, Argentina, Chile...
Fai uns anos publicou un libro "buscando el Sur" (E. La Palma) onde recolle unha boa parte da sua experiencia. Tamén conta con un valiosísimo arquivo fotográfico dunhas 5.000 diapositivas.
Eu teño a sorte de coñecelo e de ser amigo da sua familia, até fun participe das preocupacións que asolaban o seu pai nese longo tempo. Só recordar como o seu pai, D Manuel Morales Ruiz, foi ao seu encontro en Perú para darlle ánimos e restaurarlle o afecto.
D.Manuel adiantouse a ruta de Román. Sabía que o seu fillo visitaba os lugares de interes público de cada cidade por onde pasaba e deste xeito cando Romám chegou a unha desas prazas famosas dun povo do Perú, un limpabotas foi apresuradamente o seu atallo para perguntarlle:
¿É vostede Román Morales?
E Román xa acostumado a ser recoñecido, por facerse eco da sua aventura todolos xornais por onde ía pasando, contestoulle: -si, son eu.
- Pois o seu pai está aloxado nese hotel, dixo o limpabotas ante a incredulidade de Román.
Un dos poucos comentarios que atopei na rede desta aventura foi nesta páxina
"
Su libro es un raro libro, un homenaje "a esos hombres que habitan lo imposible, que duermen entre las estrellas y el olvido (…)¡Quechuas de la greda andina! ¡Pastores aymaras del altiplano!!Mofletones coqueros de la oscura minería del estaño! ¡Chipayas de la quinua auxiliadora! ¡Truequeros pobres del salar de Uyuni! ¡Danzarines potosinos del tinku! (…) hermanos tremendos…". Un homenaje a Bolivia."  Ela acostumada as pasarelas entrou no restaurante achicando espazos e deixando sen folgo aos meus custormers ante esa desmedida fonte de beleza.
Deseguida escomenzou un cuchi-cuchi, até alguén comentou:
!hai que ver co fea que é o guapa que está!. A esencia máis pura da terra concéntrase na horta da SOLAINA.
Dous rios circundan a maxia das súas entranas, sendo tanta a fertilidade, que mesmo ás pedras lle saen gromos de beleza.
Sentarse naquela horta, unha noite de vran e lua chea para escoitalos paxaros que un leva dentro ou para deixar-se envolver polo misterio nas tebras que nos ofrecen as súas noites pechas de néboas é todo un poema para os sentidos do home.
cando estás co amigo PACO LAREO podes falar da materia en estado puro, do espiritu ou estar calado. O silenzo conxúgase co armonioso murmullo silvestre dos pinos ou da auga dun regueiro que instintivamente vai na procura do río para que o leve ó mar.
A SOLAINA de piloño é unha nova vara de medi-la cultura. Un espazo lúdico onde o home enriquece o seu interior do propio entorno luxurioso que o sostén.
Paco Penas de DORVISOU.
 Yamil Omar é un gran comunicador.
Un home xeneroso nos xestos e na mirada.
Amante dos silenzos, do verbo florido e dos bons viños
porque sabe que a vida é demasiado curta
coma para perdelo tempo con mediocridades. Vejo melhor os ríos,cando vou contigo pèlos campos até a beira dos rioS.Sentado ao teu lado reparando nas nuvensreparo nelas melhor....
Trouxeste-me a natureza para o pé de min,
por tu existires vejo-a melhor,mas é a mesma.
Por tu me amares, amo-a do mesmo modo, mas mais,
Por tu me escolheres para ter te e te amar,
os meus olhos fitaran-na mais delongadamente
belas todas as cousas.
Amanha virás, andaras comigo a colher flores pelo
campo
e eu andarei contigo pelo campo a ver-te
colher flores...
FERNANDO PESSOA Esta é unha desas fotos que pasou moito tempo no caixon do olvido.
Unha foto desas das que pensaba que técnicamente non merecían a pena
e resulta que rematou sendo unha das minhas preferidas.
A máxia do desenfoque dalle un aire anxelical a eses dous seres humanos.
Unha bela estampa de amor antre un filho e unha mamae.
Bueno, eso penso eu. Perguntoulle unha amiga a minha cativa:
¿ e logo Iria, quen é a máis lista da tua escola?
-Carmen Noelia, contestou a nena.
-¿Carmen Noelia?
-si, Carmen Noelia, a minha mestra,
Está claro que hai perguntas que non lle deberíamos facer os nenos
a non ser que non nos importe facer o parvo. ¿ canta vaidade acochada detras deses pensamentos egoistas
dos que non queren ter fillos para vivir mellor?
Eu, non podería maxinarme o meu mundo
sen tan inagotavel fonte de amor...
 Se digo que me metín no coche e me caía auga no pe ao pisar o freno
ou mesmo unhas pingueiras na cabeza, alguén esta no dereito de pensar
que Paco Penas de Dorvisou ten un descapotable.
Pero se digo que só chovía dentro do coche porque fora xa escampara...
¿De quen se pode rir un só senon é dun mesmo?  Unha terra árida e pedregosa, propia de lagartos,
onde hoxe a choiva se consumou en arte.
Vivo no país dos sin paraugas...  Fai uns anos merquei outra cámara fotográfica, unha
Canón desas automáticas.
Fai uns meses, unha Olimpus desas dixitais para recrea-lo tempo livre.
E fai uns días volvín a recuperar do caixon do olvido a vella e cáseque
inservivel Pentax MX, para quitarlle brilo, enfocar,
calcular con simetría antre velocidade e luz
para rematar disparando contra todo aquelo que se movía ao meu caron.  ZOOM
Un saco de fabas de cores que se chaman maravillas é o que lle regalaría
o Doutor Da Barca a Marisa Mallo cando saíra da cárcere da Coruña.
Ela dixo que lle regalaría un saquiño con horas. Que sabía dun feirante de
Valença do Minho que vendía horas do tempo perdido.
El tamén lle dixo que terían unha nena que lle saíria POETA...
(M. Rivas no lapis do carpinteiro) A quen tanto me axudou a voar sen medo,
con reflexión, en libertade...
A quen me ensinou a decir que NON
para decir SI á vida e amalas cores reflectadas na luz.
MOITAS GRACIÑAS.  O que sempre esperamos dun retrato é
melloralo presente.
Facemos un pouco coma Dorian Gray que se bicaba nos espellos,
menos mal que os espellos non escupen, como decía Joaquin Sabina.
O grande Pessoa tamén decía que cando era neno se bicaba nos espellos,
que aquelo era un anticipo do que nunca chegaría á amar.
O "beat" Allen Ginsberg escribía:
me hice el amor a mí mismo
en el espejo, besando mis labios,
me dije: Me quiero,
te quiero más que a nadie.
¿Canto narcisismo cabe nun autorretrato(1986)?
As chamineas das casas de Dorvisou afumeaban, debuxando cabaliños do mar no ceu, mentras Severino da Eirabella, na compaña dun cadelo esmirriado, cruzaba o postillón de Cubelos, cúspindo barbullas de inocencia ao regueiro como querendo botar fora todo aquello que se lle escapaba ao entendemento.
Confabulaba e filosofaba con aquel can sen dono de conceptos tan abstratos coma o tempo ou mesmo lle contaba que as matemáticas non eisistian, que só eran unha invención dos homes.
Cando chegaban a taberna do Couto, o can arroubaba o pelexo no recanto da pedra na procura dunha codia de pan ou de que alguén lle pegara unha patada nos cadris ¿ quen sabe?
Era un can sen cartela de vacinación, un can sen vezo sexual.
Un can que ata lle ladraban os outros cans de palleiro…
 Eu quería ensinar-lle a colhelos cájaros,
a escoita-los paxaros,
a bebe-la auga na cuncha da man,
a deitarse debaixo dos carballos
e pecha-los olhos para deixarse levar polo ruxe-ruxe,
rio Brandelos abaixo...   Xa o dixo Mafalda: "Curioso... Un cerra os olhos e o mundo desaparece" - ¿ Estará ela, a construir un paraiso só co pensamento ?
¿ Estará ela, a deixarse levar polas sensacións do momento ?
...Ou quizais, como decía Pessoa, eisista no seu desexo un país onde ser feliz consiste simplemente en ser feliz. FOTO96 sin papeles chegaron nesta noite as costas do concello de Arona, ao caron da minha casa. 296 espaldas molhadas as costas das ilhas "afortunadas" ¿? de inmigrantes durmen cada noite nas máis grandes das escuridades. Ou mesmo, ¿cantas pateras envorcadas sen chegar a ningures?, mentras os politicos calan e pechan os olhos.  ... SombrasARROUTADA SIDERAL
Adela da eiravella foí a colher un feixe de herba que deixara sobor dun ruleiro.
Ao facer o esforzo de levantalo, escapouse-lle un peido e berrou:
¡ Ei perrecha de unto, aparta que che apunto! O méno tinha um ar tranquilo E a calma dum falsário Tocava suavemente e com estilo Para enervar o adversário Ele tinha já algo de artista Naquele seu jeito de pluma A sábia pose dum mestre bilharista Que nem o próprio tempo esfuma... Tinha já algo de artista Só pelo modo de andar Podia até ser um vocalista Nem precisava de cantar (mago do bilhar by Rui Veloso)
|
DoRViSou
Temas
Archivos
Enlaces
MeuS eNReDoS
AULA DA NATUREZA
FOTOGRAFÍA
BLOGS AMIGOS
NA LAREIRA
Otros
|
