OS CAÑONS DO SIL
Non podo entender esa manía da xente
REFUXIO DE VERDES_ RIO ANLLÓNS
Na contemplación da natureza
pode atopar o home dos nosos tempos
a melhor terapia contra os males que acosan o mundo.
A necesidade do reencontro é cada día máis grande.
O PAÍS DOS ENCOROS
no debiera ser ni discutido" Miguel Delibes.
O perdido paraiso do pescador de troitas convertirase nun encoro.
A imaxen da foto é un reflexo do que lle espera a Galiza do interior para o futuro.
Neboa, neboa e máis neboa...só neboa
AKROLL_20
por onde non pasan barcos con amigos,
nen na proa , nen na popa.
Sendo a situación presente da minha vida triste e doorosa"
O meu diario xa non é un diario.
Aquelo que no ano 1982 prometia ser un caderno amarillo
rematou por ser unha pía de bágoas, un trasteiro das penas...
TOQUES
Parece decirlle Fraga ó alcalde de Toques.
¿Sabedes cal é o colmo dos colmos?
pois ese, ser alcalde de toques
e que non lle esté permitido toquetear.
A MINHA MUSA
Eu quería ensinar-lle a colhelos cájaros,
a escoita-los paxaros,
a bebe-la auga na cuncha da man,
a deitarse debaixo dos carballos
e pecha-los olhos para deixarse levar polo ruxe-ruxe,
rio Brandelos abaixo...
TERRA DE TRASDEZA
O RIO TOXA NA FERVENZA DE PAZOS
algúns lugareños e os corticeiros daquela zoa
eran os privelixiados de contemplar tan delongada beleza paisaxistica.
O río Toxa déixase caer a cachón desde unha altura de uns cincuenta metros
formando deste xeito a máis fermosa fervenza da Galiza do interior.
Agora pódese chegar ata o pé delas cáseque en coche
ou ir ao mirador que está ao outro lado do rio.
O melhor xeito de chegar alí é dirixindo-se dende Silleda
pola carretera que vai ata Vila de Cruces
e apartando nunha desviación cara a aldea de Pazos.
Tamén tedes moi preto o Mosteiro de Carboeiro que data do 1171
e que se atopa noutro marco incomparavel para a contemplación ou meditación.
E para rematar, unha visita a minha benquerida SOLAINA DE PILONHO
Bueno, xa tedes unha ruta para perder-vos calquer día pola Galiza máis profunda.
OS CADROS QUE XAMAIS PINTAREI
Non tinha nen puta idea por onde escomenzar.
Os poucos días merquei a minha primeira cámara de fotos, unha Pentax MX de segunda man por 20.000 pts para seguir na procura daquela inquietude que aniñara en min.
CANCELAS_2
Sempre me gostaba ir correndo, entrar pola porta da eira e sair pola porta do curral,
mentras minha avoa conxugaba o verbo xostregar...
As veces penso ( só as veces) que minha avoa non me educou melhor porque eu sempre corría máis que ela.
OLLARES DO TEMPO
¿ RESIGNACIÓN OU AÑORANZA ?
¿ Estará ela, a deixarse levar polas sensacións do momento ?
...Ou quizais, como decía Pessoa, eisista no seu desexo un país onde ser feliz consiste simplemente en ser feliz.
AMOR
DESAMOR
porque decías que o amor non precisaba das palavras.
I eu que non podía estar calado,
perdíame antre elas.
Fun para ti coma un muinho en vao...
PÁNICO
que vae de hoxe ata manhan. As ideas son coma palavras sen senso,
cadullos cangrosos no cerebro, que ao pensar,
invaden de berros secos a chaira lamegosa
na que se están a convertir os meus días.
DeSeXo
a quentura das súas mans incendiaron a minha curiosidade
por saber se chegarian a fundirse os nosos corpos abrazados...
AMISTADE
mentras paseaba en silenzo co meu amigo Manolo do Ferreiro,
no outono, cando o camiño que remeda o río está cuberto de follas secas e xeadas.
E foi el, despois dun tempo máis ou menos longo,quen alterou aquela armonía
que governaba a nosa esistencia para decirme que os nosos silenzos xa superaran
a barreira da comunicación para convertirse en sentimentos.
O MEOLLO DA CUESTIÓN
¿ Ata cando seguiremos así?
FOTO
96 sin papeles chegaron nesta noite as costas do concello de Arona, ao caron da minha casa.
296 espaldas molhadas as costas das ilhas "afortunadas"
¿? de inmigrantes durmen cada noite nas máis grandes das escuridades.
Ou mesmo, ¿cantas pateras envorcadas sen chegar a ningures?, mentras os politicos calan e pechan os olhos.
ORA POR NOBIS
...Sombras
Adela da eiravella foí a colher un feixe de herba que deixara sobor dun ruleiro.
Ao facer o esforzo de levantalo, escapouse-lle un peido e berrou:
¡ Ei perrecha de unto, aparta que che apunto!
RIBEIRA SACRA
FOTO
Farase de noite
e volveran os morcegos, os sapos, as curuxas,
as píntigas e os feitizos das menciñeiras...
a bailar no meío do caminho.
Farase de noite
i este home esqueceráse do mundo
para sonhar coma un home-lobo
neste remanso de paz e olvido
caron do Minho.(na casa do muinho