|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema aRRouTaDaS.
ZooM De Velazquez, xa falaron moitos críticos... eu teño que botar unha sesta para tentar recuperar ese bicho que levo dentro. As minhas xornadas de traballo, aínda en crise, son "marianas". 
ZooM 
ZooM Non seremos os salvadores do mundo, pero que quede claro que tampouco somos dos que lle plantamos lume... 
ZooM Está claro que un blog precisa de continuidade para manterse vivo, aparte de certo criterio para transmitir ondas de ledicia polo espazo. No meu caso chamaríalle transmisións afectivas porque desde esta cova e con esta chola tampouco se pode abrir o cancelo do intelecto a ninguén. Como moito roubarlle un sorriso a alguén, que tampouco é unha vagatela :-) Facer rir é un acto dos máis xenerosos na terra anque sempre corra un o rísco de facer o parvo. Sexa como sexa, eu hoxe só quería falar de política pero como minha quere ir outra vez a praia, deixovos a foto e voume con ela. De política e do goberno, sempre se pode falar mañá... 
ZooM 
ZooM Onte pola mañá, quedei parvo ao escoitar decir a un xubilado: -Ois, en tempos de crise chegaban ben o alcalde, o cura e a garda civil E despois dunha lixeira reflexión, contestoulle outro: Si, tes razón. O alcalde para mandar, a garda civil para "executar" e o cura para enterrar. Esto sucedeu, na praza dos Cristianos, unha praza na que aínda confluen dúas rúas que levan por nome "General Franco". Pobre meu amiguiño Marco de Forzáns que vende alí, nos cantís do hotel Reverón os cupóns da ONCE e ten que facer moitas veces de moderador destos debates políticos á pé de rúa. ¡Vivir para ver e escoitar para botar a correr, ás veces...! Etiquetas: Tenerife, Canarias, fotoblogs 
Esta noite espertei cando fuxía do lume. E agora, teño medo, aínda cheira a churrasco. Etiquetas: Fotoblogs 
Zoom Hai xente que non se da conta de que todo esto é un enredo para chegar tarde a verdadeira comuñón... 
En busca e captura está o noso amigo Pepe Penas de Dorvisou que xa fai unha boa tempada que non revule pola Costa Dos Arrieiros. Desde que cobra dos fondos do estado e non pega golpe xa non aparece nen a tomarlle uns viños cos amigos pola taberna de Baldomero. As últimas novas que se teñen del é que lle roubou o coche os policias que o intentaron deter. Dixeron uns testigos que os policias lle berraron !Alto, maos arriba, queda vostede detido! e o Pepiño, aproveitou ao erguer os brazos para apuntar ao ceu e decirlle ¡ mirade, mirade, cantos paspallás voando!.... e aproveitandose da inocencia dos gardames, ata hoxe. Moitas grazas, Pepe, pola foto. Calquer día tuneo o meu FIAT PuNTo co nome de DoRViSou. 
Se non se queixa a terra cando lle esnaquizan un río ou un monte, nen se queixa a terra cando cando lle esfolan a tona e lle rouban os diamantes... tampouco me vou a queixar eu. ¿Que pasou?...pois que fun ao dentista e dixenlle que quería facer unha limpeza de boca e o home rematou por quitarme tódolos dentes. Dixo que era a mellor limpeza das posibles. Agora toca esperar, aprender a comer, a rir, a falar, a calar... A reconstrución será unha tarefa longa e custosa, implante de oso, tornillos de titanio, e os dentes pedireille ao doutore, que xa postos, sexan de granito "rosa porriño". Din os entendidos que son os mellores para atacarlle ao churrasco. Etiquetas: Canarias, Galicia, fotoblogs 
Eu tamén teño un primo... Un primo que tamén sabe moito. Cando alguén lle pregunta se vai chover, mira para o ceu e di :" como siga así, non ho..." Etiquetas: Galiza, fotografía Sacando a pasear o santo que levo dentro cheguei a determinación de roubar o banco de España para repartir o bote convosco. E que a modernidade sen santos reais, sen milagres e sen mitos viventes é un pouco aburrida, non si? -Etiquetas: Galiza, Canarias, fotoblogs O mundo está cheo de pequenas alegrías; O arte consiste en saber percibilas... Li Tai Po O arte de disfrutar traballando debe ser a chave da porta da felicidade. Do contrario o pan non sabe a nada...dijo eu tamén Se de verdade, eres das que pensan que o tamaño importa, podes vela foto en grande... Estos días veño ollando en diferentes blogs unha invitación para falar daquelas cinco cancións máis axeitadas para facer o amor.
Pois ben, eu tamén quixera deixar testemuña das minhas preferencias, anque son dos que penso que non hai millor música para acompañar dito "trajín", que os propios xemidos do goce. ... o tic tac dos vellos reloxios de parede, o renxer das camas ou mesmo aqueles xergóns de carochas dos nosos avós tampouco debían desentonar de todo...
Eu teñoo feito tamén sen música...para non despertar aos que estaban na cama do lado. Do que me arrepinto moito é de non telo feito con música heavy, cando era máis mozo. Tamén hai unha música moito máis intimista, é esa melodía que soa debaixo da tapa do peito cando remata a festa.
Agora, con música ou sen música...dalle candela. Etiquetas: fotografía, fotoblogs, galiza
De verdade, que poucas cousas poden chegar a foder tanto como que alguén che desperte para preguntar se estabas dormido.... Etiquetas: Galicia, fotoblogs, arroutadas  Se bebes nen conduzca-lo tractor nen vaias botalo millo xamais... Hoxe, confeso en público, que onte volvin a beber. Non sei canto mais sei ben con quén. Queda xustificada tanta loucura nas letras desta canción " Non todo o que é borracho é polo gusto de selo, só Deus coñece a alma que palpita en cada ebrio...(Tango de Carlos Gardel) ¡Lastima que non lle poda prometer a minha nai nunca máis volvelo a facer! )  "Non penses que che espío,
non chego a ser tan ruin;
é unha parvada que ti creas
que quero pillarte nun desliz"(Luis Eduardo Aute) Ninguén pode ollar por ti. A técnica é un aprendizaxe pero o xeito de velo mundo é algo unico e intransferible. Podemos saber manexar a mellor das cámaras fotográficas pero sen esa dose de "locura" que se precisa para vela vida baixo outro prisma, non se poden facer grandes cousas no mundo da arte. A beleza das cousas está nos nosos ollos, e tamén no corazón diría peke..así que, a xeito de moralexa, exercita os sentidos se non queres que a túa vida perda sentido. Presenteille unha amiga e deseguida lle pediu o seu movil para enviarlle non sei que de multimedia. O día siguente ela ensinoume un mensaxe que dicia: "me gustaría dormir con mi boca pegada a tu clítoris para decirte con la lengua cuanto te quiero"
¡Carallo co amor a primeira vista! Facía uns días que lle escoitara dicir que buscaban unhas mozas, que non era preciso que falaran o seu mesmo idioma, que non era para falar con elas. Uns días despois vín-nos bailar con elas... non tiñan cabeza, só pernas.
¡AAAAAGGGG...non me fagades moito caso, teño uns 38.5 "decibelios" de febre! A verdade é que atópome un pouco devanado. Sinto como se tivese o espíritu amoado ou ferida a vontade.
Tamén é certo que moitos foron quenes de facer da nada poesía...
(lástima que os meus non podan comer dela) Sempre disfrutei moito das víspras das festas. Ás veces tanto como da mesma festa...
¡Xa todo me cheira a VACA...cións! Jajaja...a verdade é que rímonos ben pouco de nós mesmos. Tamén é certo de que somos os únicos animais que o facemos. Ao final das boyas está a felicidade do home. Lástima que para alcanzala haxa que ir saltando de unha en unha e non caer. Teño que confesar, por se alguén aínda non se había dado conta, de que son un aldeas. Fai un días fun a consulta dun médico, despois de contarlle o meu problema díxome que con ese volante fose a pedir vez para que me mirara outra persoa. Saín de alí e fun-me a coller o número para esperar o meu turno. Collín o 91 e ían polo 31, así que senteime e escomencei a ler o xornal moi sosegadamente. Pasarón unhas dúas horas e aínda ían polo cincuenta e pico, levanteime de moi malas pulgas e fun protestar o mostrador porque me parecía aquelo unha tomadura de pelo. A señora que estaba atendendo a outro, nen se molestou en mirarme e moito menos en facerme caso. Despois de dúas horas e cuarenta e cinco minutos chegou o meu turno.
- Buenas tardes, díxome un señor que acababa de escomenzar a súa xornada de tarde mentras eu levaba xornada e media perdida esperando. Doulle os papeis, míraos, levanta a cabeza e con moita amabilidade dime que esto non é alí, que me poña na outra cola onde di, saúde mental.
Unha señora que está o meu lado mírame e sorrí con certa sorna e complicidade. Eu devólvolle o sorriso e moi resiñado, rinchando os dentes, diríxome a outra esquina murmurando polo baixiño¡ tranquiño Paquiño, ¡tranquiliño Paquiño...!
 Co rigor informativo que acostuma esta bitácora quero profundar no manifiesto vacio de poder en San Cayetano, perdón...quería decir no Vaticano.
Parece ser que despois da traqueotomía que lle practicaron ao Pontifice, alguén pensou na posibilidade de contratar a José Luis Moreno para salvalo ritual do Ángelus. Ao final o afamado ventrílocuo perdeu o avión e tivo que ser un arzobispo quen oficiara a oración.
Seguiremos informando. Xa chegou o Outono. É incrible, dixo ela. Podo velo como si estivese dentro.
-Estás dentro, estás no Outono, dixo el. Pero sabía que non o escoitaba.
Ela só oía o estralo das follas secas baixo os pés. Notaba nas meixelas un vento ebrio de viño verde. O fume dun magosto imposible penetraba nos seus ollos. Unha fonte cantigaba á vella maneira das fontes
-Esta é a historia, esta é a minha historia
¿Va que é incrible?, dixo el.
Si, dixo ela. Incrible.
¡Pero, se estás chorando, dixo el sorprendido. ¿Por qué choras?
por nada, dixo ela. E abrazouse a el coas mans xeadas.
( Manolo Rivas arroutando non sei onde) O cerebro é como un paquete de ideas arrugadas que levamos na cabeza (Gómez de la Serna)
Cando aquel mestre nos preguntaba se habíamos entendido todo, sempre había algún listillo que decía que si mentras a min a única sensación que me podía era a de que non había entendido nada. O máis curioso era que cando preguntaba se alguén quería que volvese a explicalo todo de novo, ninguén decía que si. Despois, nos examens, algúns de aqueles que decían que habían entendido todo non demostraban que viran unha luz moito máis nítida que ós que calaban.
Agora, como podedes ver na foto, adícome a descubrir o universo através das estrelas. Carapuchiña vermella foi o meu primeiro amor. Tiña a sensación de que, si me houbera casado con ela, habería coñecido a felicidade plena ( Charles Dickens) A realidade das cousas sen fantasía é angustura. Os sonos sempre poden ser un anticipo das nosas posibilidades
|
DoRViSou
Temas
Archivos
Enlaces
MeuS eNReDoS
AULA DA NATUREZA
FOTOGRAFÍA
BLOGS AMIGOS
NA LAREIRA
Otros
|
