A MuLLeR Do PaRRoTe DeSDe o XaRDíN De SaN CaRLoS...

Tamén hai unha señorita, e seino por Ana, a leiteira, que escribe poesía e que disque dixo que ese don traspasárallo o espírito de Bécquer,

que o dese si que nolo aprenderon na escola, o volverán las oscuras golondrinas, moito me gustaba, e a ela tamén lle debía gustar porque o encontro co espírito foi na praza das Bárbaras, e o espírito posuína e disque a deixou preñada. Preñada de poesía. Amalia e Ana veña a rir co conto, coa pichola do leite do espírito, ai o espírito, ai. E aínda habemos de ir polas Bárbaras, Ó, a ver se atopamos o espírito de Gustavo Adolfo?

Pois eu xa fun, díxenlles. E deixeinas sen fala, sen tempo de rir, tan de súpeto foi.

E que?

Gústame máis outro que hai no xardín de San Carlos. Ese non preña.

Amalia, facendo a escandalizada: Ai, neniña! E ti estás feita unha puta dos espíritos.

Así, no lo contaba Manuel Rivas en "os libros arden mal"

MeTaMoRPHoSiS...

O home que quedou petrificado ollando pasar o río Sil entre os acantilados da Riboyra Sacrata,

ViNTe e uN...

Vinte e un millón de veces adourando ó mesmo Deus en camas diferentes...

ViViR PaRa PeNSaR...

Papa, se fago os deberes...que me das?

E quedei calado, non caéra eu nesta  posibilidade... e coido que o Padre Sarmiento , tampouco ...

Cousas de MoRFeo...

Era unha praia longa de areia negra e nela xogaban uns nenos, o soño era en blanco e negro pero a pelota era de cor amarelo....

DoRViSou aRT-GaLLeRie oN-LiNe...

Outro que bebeu auga da fonte do novello

Despois do post do amigo Pepe Penas , tamén nado na aldea de Dorvisou e a quen, por certo, conecín pola rede, tamén quero traer a este recuncho a outro pintor máis da aldea máis cibernética do universo.
Pepe do Rei escomenzou a pintar, en boa parte, para recompensar o vacío dos que aman a súa terra e que por circunstancias puntuales, se foron dela.
Fai uns anos, mergullado na política e soñando que así se podíAn cambiar o rumbo das cousas, loitaba contra deses monstruos de encoros e na defensa dos nosos ríos.
Logo, un pouco desanimado e asqueado de tanta vaidade e lambecús fai as maletas e vaise unha tempada para a illa da Palma,
sendo alí onde escomenza unha nova etapa traballando e nas súas horas libres tomando clases e pintando.
Agora, de volta a súa terra goza e padece pero non lle importa .
E dicía DORVISOU a aldea máis cibernética porque xa me diredes ¿onde hai unha aldea con quince casas, sen taberna, sen conexión a internet e con un , dos e tres blogs? ¿que, onde...?
’Ei parroquia! ¡Saúde e terra!

aTRoPeLo, FeiSMo...

Anque a foto non sexa o que parece, tampouco estaría mal
para un concurso de feísmo ou denuncia.

¡oHLaLa...TaJiNaSTeS!

O Tajinaste é unha planta que vin por primeira vez en Canarias. Alguén me dixera que eran plantas que precisaban de certa altitude para alcanzala plenitude e vendo estes exemplares que encontrei fai uns días, pode ser ben certo.

Eu rematara de almorzar como os reis e sain a dar un paseo polos viñedos da bodega do restaurante Tierra de Frontos , cando me encontrei con estas señoritas e non puden máis que fotografialas para que, cando os efluvios do viño menguaran, saber que aquela beleza que cautivara os meus sentidos fora verdade.

Téñoos vistos vermellos e ata o ano pasado en Galicia, concretamente no xardín dun amigo en Dorvisou atopei unha cor violeta que si me deixou traspapelado. Pero así,con esa alegría de cores e no mes de xaneiro, non recordo.

PoR uNHa MoRTe DiGNa...

 

Aínda non se apagaron as luces do Nadal e xa escomenzou o Carnaval...

 

Por certo, non podo entender moi ben como nun país, onde sempre houbo verdadeiros profisionais se fixera a chapuza que se fixo con Sadan.

VIDEO , en exlusiva de DoRViSoU PRoDuTioNS para o Blogomillo,Suxírese as persoas con problemas do corazón que pasen o anterior post, xa que o próximo esta aínda sen facer. Moitas Gracias.

 

 

o Q Do MuNDo

O problema de viajar até o centro da Terra não é a distância. São 6.370 quilômetros partindo do nivel do mar até o ponto mais profundo, cerca de 1.000 léguas, bem menos do que a costa brasileira, que tem 8 000 quilômetros de praia. A glande dificuldade é mesmo o calor e a pressão debaixo dos nossos pés. Até hoje, a profundidade máxima atingida foi de 13 quilômetros, em solo russo, em 1987. E, mesmo assim, quem viajou foi uma sonda, já que a essa altura qualquer ser humano estaria assado, cozido e frito.Oproblema de viajar até o centro da Terra não é a distância. São 6.370 quilômetros partindo do nivel do mar até o ponto mais profundo, cerca de 1.000 léguas, bem menos do que a costa brasileira, que tem 8 000 quilômetros de praia. A glande dificuldade é mesmo o calor e a pressão debaixo dos nossos pés. Até hoje, a profundidade máxima atingida foi de 13 quilômetros, em solo russo, em 1987. E, mesmo assim, quem viajou foi uma sonda, já que a essa altura qualquer ser humano estaria assado, cozido e frito.

 

Ollando uns gráficos deste artigo deime conta de que os volcans só son un pequeno anticipo do que pode chegar a suceder coa terra algún día. 

Fai uns días tremei no cume do volcán San Antonio,despois de ver no centro de visitantes do propio volcán un documental sobor da última erupción do Teneguía (1971). Co medo metido no corpo fun a dar un paseo pola coroa do cráter, a unha hora que xa non quedaba por alí ninguén, e pouco máis que camiñei dez minutos dos trinta que leva dar a volta. Eu non tiña medo de caer no cráter . O que verdade me impoñía era mirar para o outro lado.

Menos mal que pola noite podía relaxarme , anque fose nun recuncho de sustrato volcánico

ReiSeS MaJuS_3

Os meus mellores desexos para todos...e que neste ano calen os sóns da guerra e que chirríen moito máis os pés da cama na terra.

ReiSeS MaJuS_2

O triste é non poder deixar os dous zapatos na ventá...este ano todos debemos facer un esforzo para ser un fisquito mellores

 

ReiSeS MaJuS_1

Hoxe madrugan ata os republicanos...aquí vos deixo uns agasallos do Nadal.

aRRouTaDa Do Día

A verdade é que cando un está de vacacións ata pensar parece un sacrificio.
De aí que a vida dos ricos sexa tan puta-tiva...

FiLLo Do HiP HoP...

... aún duermo con peter pan a mi lado, preguntandome si alguien ahí fuera entenderá a un tipo tan complicado. pero una extraña fuerza me persique, me dice: tu simplemente vive, tu simplemente estudia, decide en tiempo record, y olvida el rencor, y recuerda, lo que el viejo dijo: "hijo, en lo que sea, pero el mejor" (Nach Scratch)

a iSLa BoNiTa

Tíñamos a cruz e só faltaba a Palma...

DéCiMo PRiMeiRo MaNDaMeNTo...

"Non esjaravellarás os dentes co pau da crus"

eMBoSCaDa

aMBuSHeD iN PHoToFRiDaY

o QuiXoTe (Versión galega)

Os montes galegos ben poderan ser o millor escenario para unha nova versión do Quixote.

aRRouTaDa...Sideral

center>

De verdade, que poucas cousas poden chegar a foder tanto como que alguén che desperte para preguntar se estabas dormido....