Ecce Home

SáQueNMe DaQuí..

Esta foto reflexa moi ben o sufremento dos que algunha vez estivemos atrapados nas teas de araña do estress, da ansiedade, do pánico...
Pero nesta vida, positivamente, todo tende a ser unha lección e coido que xa entendín a mensaxe. Deseguro que si tivese a información que teño hoxe , non chegaría a tanto o meu sufremento. O si que teño sempre presente é canto padecín e ainda hoxe saínrome sarabullas ao ler esto: :

Contração / tensão muscular, rijeza

Palpitações (o coração dispara)

Tontura, atordoamento, náusea

Dificuldade de respirar (boca seca)

Calafrios ou ondas de calor, sudorese

Sensação de "estar sonhando" ou distorções de percepção da realidade

Terror - sensação de que algo inimaginavelmente horrível está prestes a
acontecer e de que se está impotente para evitar tal acontecimento

Confusão, pensamento rápido

Medo de perder o controle, fazer algo embaraçoso

Medo de morrerVertigens ou sensação de debilidade

" E nenhum Grande Inquisidor tem prontas tão terríveis torturas como a ansiedade tem; e nenhum espião sabe como atacar mais inteligentemente o homem de quem ele suspeita, escolhendo o instante em que ele está mais fraco; ou sabe onde colocar armadilhas em que ele será pego e enredado, como ansiedade sabe e nenhum juiz é mais esperto e sabe interrogar melhor, examinar, acusar como ansiedade sabe, e nunca o deixa (a vítima) escapar, nem através de distrações, nem através de barulhos, nem divertindo, nem brincando, nem de dia nem de noite..."

Soren Kierkegaard, The Concept of Dread.

auSCHWiTZ...FoR eVeR

Escultura de Paco Lareo

"...E quen os queimou eran cristiáns. Así que ti. como tamén es cristiá..., ou non es?

-A min bautizarónme, mais non son crente dende hai moitos anos.

- Ah, moi ben. E así líbraste. Mais moitos dos xudeus que queimaron tamén eran como ti, non crían no xudaismo,

mais naceran de pais xudeus, así que no lles valeu de nada.

E se a eles non lles valeu de nada, a ti tampouco. Ti es cristiá, así que tamén es responsábel daquelas mortes . ¿É ou non é?...

Desto e de moitas cousas máis, falábanos Suso De Toro no "home sen nome"

A MuLLeR Do PaRRoTe DeSDe o XaRDíN De SaN CaRLoS...

Tamén hai unha señorita, e seino por Ana, a leiteira, que escribe poesía e que disque dixo que ese don traspasárallo o espírito de Bécquer,

que o dese si que nolo aprenderon na escola, o volverán las oscuras golondrinas, moito me gustaba, e a ela tamén lle debía gustar porque o encontro co espírito foi na praza das Bárbaras, e o espírito posuína e disque a deixou preñada. Preñada de poesía. Amalia e Ana veña a rir co conto, coa pichola do leite do espírito, ai o espírito, ai. E aínda habemos de ir polas Bárbaras, Ó, a ver se atopamos o espírito de Gustavo Adolfo?

Pois eu xa fun, díxenlles. E deixeinas sen fala, sen tempo de rir, tan de súpeto foi.

E que?

Gústame máis outro que hai no xardín de San Carlos. Ese non preña.

Amalia, facendo a escandalizada: Ai, neniña! E ti estás feita unha puta dos espíritos.

Así, no lo contaba Manuel Rivas en "os libros arden mal"

MeTaMoRPHoSiS...

O home que quedou petrificado ollando pasar o río Sil entre os acantilados da Riboyra Sacrata,

ViNTe e uN...

Vinte e un millón de veces adourando ó mesmo Deus en camas diferentes...

FiLLo Do HiP HoP...

... aún duermo con peter pan a mi lado, preguntandome si alguien ahí fuera entenderá a un tipo tan complicado. pero una extraña fuerza me persique, me dice: tu simplemente vive, tu simplemente estudia, decide en tiempo record, y olvida el rencor, y recuerda, lo que el viejo dijo: "hijo, en lo que sea, pero el mejor" (Nach Scratch)

a ViDa S.A...

A vida vem em ondas como o mar...Lulu Santos

 

 

¿Que PaSa Tio...?

¡Canto daría un neno por un caramelo se tivese diñeiro...!

oS PaXaRoS De JuaDaLaGaRa...

 

 

...Repitan: Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo.

Pero Lolo o do rito dicía que Los pájaros de juadalagara tienen la jarjanta llena de trijo

e o mestre dáballe un pao...(Manolo Rivas no poemario CoSTa Da MoRTe BLueS)

 

 

 

aMoR, eM Que GRaVe DíA VoS Vi...

ACCiDeNTaL _ PHoToFRiDaY 

 

Non me extrañaría nada que o primeiro home que se volveu loco, fose de amor ...

VeNToRRiLLo

Eu tamén quixera  ser un fotógrafo de provincias.

 

aS CoReS DuNHa FaLCaTRuaDa...

Hoxe escoitei dicir que cada inmigrante chega a pagar entre setecentos e mil euros por unha viaxe cara a ningures,

coa condición de que se fosen repatriados se lles devolvería a mitade dos cartos.

Hoxe escoitei dicir que os inmigrantes cando teñen frio van os abrigos ,

cando teñen fame van as Galletas, que cando teñen moita fe van os Cristianos ...

Hoxe escoitei falar o povo dos Cristianos na boca dos entendidos.

O que está claro e que ninguén quere mollarse e atallalo problema alí onde escomenza,

desenmascarando o engano e a mentira, consentida polos políticos e artellada polas mafias

AMOOTE, Willy

 

 

 

Onte falando co meu amigo Paco Lareo comunicoume a triste nova do finamento de Antonio Taboada "willy".

Paco Lareo contaba con poucos datos do suceso, díxome que quedara irrecoñecible, que o tren o machacara contra os raíles, que o matara vivo.... Que había xente que o vira baixar cara ó río coma noutras tantas veces...pero no camiño, perdeuse para sempre a sombra dunha puta idea...

A primeira cousa que se me pasou pola cabeza foi esa conversa que tiven con él, unha noite de vran en Compostela, sobor da fugacidade do tempo, da arte, da vida ...Ese presente que xa deixou de selo para convertir o tempo en pasado e agrandar o caixón do olvido. Tamén lembrei ese día que o coñecin, a primeiros dos oitenta, na feira cultural do día catro en Vila de Cruces, recitando na feira do gando, os seus poemas cunha coroa de follas de loureiro na cabeza...

A xente que o coñecía sabía que se perdía porque era como un labirinto, a xente que non o coñecía equivocabase ata onte.

Adeus, fillo de tratante de cabalos...como dicías nos curriculuns. Verémonos algún día e xa me contarás por que se suicida a xente.

 

 

 

 

 

CóNTaLLe uN CoNTo...

Eu tamén teño a impresión de que os nosos institutos estan cheos de rapaces aos que, os pais xamais lles contaron un conto nas casas...

 

A DaNZa DoS CaiuCoS

Como cada mañan ao espertar, avelino, un vello pescador xubilado, séntase no porto dos cristianos ao abeiro da casa do mar coa súa cansina ollada perdida no horizonte do Atlántico, para ver os caiucos chegar.

 

Hoxe a feira de variedades no porto Dos Cristianos é de contrastes, barcos de cheos de turistas para facer excursións, veleiros que danzan ao son do mar e caiucos perdidos no tempo e no espazo cheos de inmigrantes desnortados, famentos, estafados e sobordetodo sen libertade.

Avelino pasa todas as mañans falando coa xente que se para a comtemplar esa estampa xa tan familiar para os que vivimos por estos lares. Avelino só se deixa levar por ese sentido do humor rancio e inoportuno dos que non atenden a razóns para repertir, cada vez que chega un caiuco " eses se non se rien de noite non se ven" ou mesmo" a eses dámoslle bocadillos e piden solomillo".

O triste é que non deixa de ser a sensación compartida dunha maioria do povo que aínda hoxe ten fora das illas máis dun millón de canarios que tiveron que emigrar nunhas condicións similares noutros tempos de fame e miseria. Ainda me atrevería a dicir, porque non, que así tamén pensan alguns politicos que viven cos ollos pechados a realidade dun problema social. Está claro que a diferencia é de cor.

 

 

LaBiRiNToS Na NoiTe...

Din que o home que sempre está serio é que non entendeu nada...agora xa sei porque onte pola noite, me reía tanto no HaRR’YS BaR e hoxe pola mañan case non me rio nada.

Despois das vacacións sempre sufro unha pequena metamorfose. Ao rematar de traballar, Calquer luceciña de neón anula a minha vontade e me deixa sen GPS no medio da noite...e, o que é pior, sen saber quen manexa a meu carriño feito de nabos. É cuestión só de días ou semanas...deseguida me desbodará o caudal do encorol dos meus triglicéridos para dicir " BaSTa Xa"

Bueno, pois de aí, que a minha presenza polas leiras do BLoGoMiLLo sexa máis ben escasa. Xa sei, que para postear non teño que pasar ningún control de alcolemia, pero tampouco quero que as minhas arroutadas lle fagan sombra as minhas fotografías.

Unha aperta de ledicia a toda a minha parroquia.

o CReGo VaLVeRDe...

-¡O Pecado vístese tamén de luces bonitas!

Escachaba así os muros do interiore de Santa María o crego Valverde, pechando os ollos para non ver o que tiña.

Criada Carme era de andacio gordecha e revellida e xa gastara outro párroco, estaba resumida e mesmo - si o sabía - Don Pépe trocara as mínimas aten cións por solitarios na sacristía.

Velaí por que a Carme daba risa morna cando escoitaba ao seu amo no púlpito, irado e firme,

a falar dos vicios de arestora , evidencia da perdición...

Así no lo conta o meu amigo Vázquez Pintor , eu como sempre, non podo facer máis que deixar unhas imaxes para que vos fagades unha pequena idea do que estaba a suceder en Moureira de abaixo co aquela morena de Guaiaquil , cousa nunca vista.

oS De MouReiRa De aBaiXo...

Na Moureira de Abaixo estaba o persoal nervioso. Viñera de lonxe unha putiña nova e garrida e todos querían.

Don Damián. o cóengo, mandaba recados polos fidalgos do sexo para que a discreción fose á misa .

Liborio, alcalde, xa tiña as escusas para marchar con ela a Vimianzo, onde tiña casa de herdanza,

e despois iren ao faro de Fisterra, a lle pedir en plan profesional unha gracia marabillosa:

" os lugares máxicos deben ser testemuños da felicidade", lera o cacique nun libro vello, dun tal Charles Baudelaire ou algo así...

(Xosé Vázquez Pintor ,en a memoria do boi )

a PaiSaXe é FeRMoSa...

"...A paisaxe é fermosa porque os meus ollos atopan o lecer nela."(Manuel María)

DeSCoMPoSióN : 1_ alteración, corrupción, podremia, putrefacción 2_ desmembramento, desunión, división 3_ illamento, separación. 4_ disgregación, dispersión. 5- desacerto, desconcerto. 6- descompustura. 7- desorde. 8- diarrea, cagarría, furrica, furriqueira.

¿Alguén se atreve a clasificar nunha soa palabra o desastre urbanístico que se olla na foto?

Non vale enriquecerse, prevaricación...nin palabras mal sonantes que podan ferir a insensibilidade deses canallas, insensatos.

ReTRaToS...

A insatisfación que produce ollarse nun espello debe ser un reflexo do desaxuste que hai antre o corpo e a alma.

Somos os humanos uns bichos raros...

De aí, o meu pracer en retratar aparte de outras cousas, "jatus "