CaSTiÑeiRo FLoRiDo
A foto de hoxe non teño mais remedio que adicarlla a Manolo Busto. Ollando no seu blog atopei este post e como, xamáis dos xamáis na vida sería quen de describilas cousas con tanta propiedade como nos ten acostumado el, copio e pego.
"Hai cousa dun mes os castiñeiros mareleaban coa candea, que é así como se chama a flor do castiñeiro, da que logo nacerá o ourizo. Os castiñeiros perfuman os campos cun melífico recendo e os contrastes de verdes e amarelos engalanan aínda máis a donosura das súas copas"
CaMiÑaNTe NoN Hai CaMiÑo....
Os camiños da aldea non precisan de varandas nen rotondas.
Son camiños retortos e profundos que baixan cara a devesa ou suben cara o curuto
Camiños das aldeas, carreiros da grande alameda....
Ir vendo para ir ir indo... dicía Paco.
E deseguida me dei conta da importancia do camiño cando estás de volta.
VeRáN 2007
¿DONDE ESTÁ WALLY ?
uNFiNiSHeD...iNaCaBaDo
Unfinished...PHOTOFRIDAY ...Inacabado
FeRVeNZa Do Río ToXa
Escoitando falar a unha señora que dicía, nun alarde de falsa modestia, que vivir nunha casiña xunto do mar tamén é cansino, quedei eu pensando que debía de ser o mesmo que ter unha casiña a carón da autopista :-)
Segundo a teoría da pobre muller toda a música é ruído, polo que tampouco debe ser merecedora de vivir en paraisos terrenais coma este da comarca do Deza ...ou non?
AgoRa ToMo o SoL...
oDDiTY-- PHoToFRiDaY...
Como o desafío de PHoToFRiDaY esta semana é a palabra oddity (singularidade, rareza...) e xa sabemos que o reino animal está cheo de particularidades, ímolles rendir tributo a unha das avis-máis- raris do planeta terra. A eses filántropos soñadores que nos deleitan con xardíns de volvoretas. A eses artistas bohemios que dende o seu paraiso difuminan fronteiras para construir cidades da cultura no cabo da horta.
TeiMaS
Os home sempre camiñamos polo comarón da vida ao borde do precipicio. O equilibrio é o único sostén que nos mantén lúcidos e vivos.
Mais... sen medo non hai camiño.
HoRaS FeLiCeS...
...................
... Xa o dicía Xosé Vázquez Pintor cando nos falaba de Pepe das Cruces na Solaina de Piloño. "O Practicante astrónomo que soñara unha garita para ver a galaxia, e que vestía traxe e chapeu noviños; zapatos de cocodrilo e unha neta luminosa, ao xeito dos días e das horas máis felices"
Aínda non son quen de palpala realidade. Vivo acubillado nun sono...moi agradecido.
Xa volo contarei á volta, no camiño...
VaCa...cións
Uns cantos compromisos manteranme apartado deste blog uns días. Do 25 de Xuño ata o 16 de Xullo montarei o meu acampamento en Dorvisou e aproveitarei para facer novas fotos e coñecer como sempre un pouco máis a terra e se cadra, tamén a algún dos meu queridos blogueiros. Mentras teño que organizar duas exposicións, unha aquí en Arona e outra na Fundación A Solaina de Piloño nas actividades da próxima forxa literaria. Actividades que intentarei dar a coñecer tan pronto como sexan cerradas as listas de participantes deste ano. O que teño claro é que seguirei husmeando un pouco o que facedes pero tamén teño a necesidade de desconectar deste recuncho para facer outras cousas. Cousas como darse un refrescante baño polas mañans para liberar as ideas. As minhas xornadas de traballo son certamente esgotadoras e o desorden que me rodea, coido que ben merece a pena atallalo antes de que me governe.
Bicos e apertas incondicionais para todos.
Bicos e apertas incondicionais para todos.
TeMPoS Há...
Ás veces non entendo onde foi parar a paixón daquel rapaz que un día, non fai moito, devecía por facer realidade tantos e tantos soños.
Acabo de recibir esta foto minha e non podedes imaxinarvos o cobertor da minha pel....
¡Uff...mi madriña,! ¡maldito o día no que eu tamén troquei facer todo por non facer nada!
¡Uff...mi madriña,! ¡maldito o día no que eu tamén troquei facer todo por non facer nada!
Espacios estacionais
Todo comenza cando un home se achega a elas, ese é comenzo. Sen iso non hai nada. O primeiro é o achegarse e o contacto. Un corpo toca o outro. O tocamento. Logo ven o penetrar, mais eso é parte do tocamento. Sen contacto non hai nada, non nace nada. Todo empeza co tocamento, os corpos separados non procrean. Non se multiplican... (anacos das reflexións dun home sen nome, Suso de Toro)
SeNTiR é ViViR...
Se fose candidato a alcaldía nestas eleccións contaríalle ao meu povo un conto...que había unha vez un povo con grandes alamedas con rosas, camelias e moitas fontes onde a xente paseaba e os rapaces brincaban pola tarde...un povo con prazas e árvores onde a xente se sentaba e parolaba das suas cousas, sen presas, con acougo...
Que había unha vez, fai moito tempo, un povo onde ser feliz non era un conto...
a ReCePCióN DoS SeNTiDoS...
É de noite e fai frio. Ao lexos percibes unha luz. Achégaste a casa e ves unha chimenea acendida e a unha parella bailando a través dunha ventá,
pero non escoitas a música
Así, deste xeito chegou alguén a facer unha definición do que era a fotografía. Non lembro quen...pero paréceme subliminal.
pero non escoitas a música
Así, deste xeito chegou alguén a facer unha definición do que era a fotografía. Non lembro quen...pero paréceme subliminal.
CueSTioNaRio PRouST
Cuestionario Proust
Recollendo o testigo de NINSESABE imos practicar un pouco de exhibicionismo anque coido, que son dos que xa vou deixando un anaco de carne en cada arroutada...polo que xa moitos terán o negativo do meu retrato.
O principal rasgo do meu carácter?
Eu destacaría, falando de positividade, a minha docilidade, sensibilidade,… por outro lado son bastante choromicas…ás veces un pouco carpideira, esta a dicir a minha compañeira.
A calidade que prefiro nun home?
A bondade en todo o seu contexto
A calidade que desexo nunha muller?
As mesmas do home e algunhas máis...jeje
O que máis aprecio nos meus amigos?
A transparencia, fidelidade e compromiso
O meu principal defecto?
Non saber escoitar ás veces…desta, non ímos preguntarlle nada a minha compañeira, non sexa o diaño que me chafe o día.
A miña ocupación preferida?
A fotografía con diferencia. Tamén practico a xardiñería do testo…
O meu soño de dicha?
A minha veciña…jeje. En serio, que baixen tódolos deuses a terra, os uns e os outros, e que entre todos arranxen este desaguisado. E tamén que os homes se entreguen con máis vehemencia ao mundo da filantropía
Cal sería a miña maior desgraza?
Uff…neste momento sería non poder axudar aos meus fillos
Que quixera ser?
Un virus benigno que se contaxiara entre os humanos a unha velocidade de trescentos bicos por minutos
Onde desexaría vivir?
No campo, nunca casa antiga e restaurada, con agricultura biológica e moito tempo libre para disfrutar dos amigos, da familia…
A cor que prefiro?
Unha cor cálida e tenue, calquera...
A flor que prefiro?
Se teño que decidir unha sería a camelia pero tamén pola fermosura da sua árvore. Calquer flor me parece bonita, desde a do toxo ata esas pequenas margaridas que medran polos carreiros da minha aldea
O paxaro que prefiro?
A paloma da paz, non teño dúbidas. Agora, do paxaro que máis me acordarei será sempre daquel corvo negro que lle comía o porral a minha avoa cando eu neno
Os meus autores preferidos en prosa?
Ata os vinte e tantos foron os clásicos, Herman Hesse, Charles Dickens, Oscar Wilde, Dostoievki, Alan Poe…(Gracias a un mestre que se chamaba Murillo). E despois dunha epoca onde ler se tornaba espeso chegou o intre da literatura galega,.. Manuel Rivas, Suso de Toro, Neira Vilas,Vázquez Pintor, Uxia Casal…Pero tampouco son dos que vou devorando libros, dous ou tres ao ano.
Os meus poetas preferidos?
Charles Baudelaire, Alfonsina Storni, Fernando Pessoa, Rosalia de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Carvalho Calero…
Os meus heroes de ficción?
Non teño…
As miñas heroínas de ficción?
Carrapuchiña vermella...
Os meus compositores preferidos?
Cantautores como Pedro Guerra, Silvio Rodríguez, Pablo Milanes, Aute,..
Os meus pintores predilectos?
DEZA POWER…jeje. Laxeiro, Sucasas, Lamazares, Paco Lareo, Armindo Salgueiro, Colmeiro, Álvaro Negro, Paio, Guillermo Aymerich…
Os meus heroes da vida real?
Aquela xente que altruistamente traballa en prol dos demais.
As miñas heroínas históricas?
Esas mulleres galegas do rural que traballaban de sol a sol…
Os meus nomes favoritos?
Uxio e Iria…
Que detesto máis que nada?
A falsedade, o egoismo, a injusticia…
Que caracteres históricos desprezo máis?
A violación dos dereitos humanos, a escasa solidaridade antre povos e a pouca sensibilidad co medio ambente
Que feito militar admiro máis?
Pois nas labores humanitarias, no caso dunha catástrofe natural…
Que reforma admiro máis?
Todas aquelas que nos fagan máis libres e ditosos
Que dons naturais quixeras ter?
Gustaríame posuir algún máis sobrenatural pero posto a elixir quédome co don das artes.
Como me gustaría morrer?
Ía dicir consciente e sereo pero ninguén o vai a crer, asique direi…soñando coa eterna primaveira da vida.
Estado presente do meu espírito?
On-line… :-)
Feitos que me inspiran máis indulxencia?
Os povos castrados polos sistemas autoritarios, a xente que morre de fame, a xente que sofre da violencia de xénero, o abuso sexual e explotación dos nenos…
O meu lema?
Ben podera resumirse nesta frase...Vive e deixa vivir
aRRouTaDaS Da MeDiaNoiTe...
O mundo está cheo de pequenas alegrías; O arte consiste en saber percibilas... Li Tai Po
O arte de disfrutar traballando debe ser a chave da porta da felicidade. Do contrario o pan non sabe a nada...dijo eu tamén
WHaT´S THiS...?
A ver, a ver...como andamos de coñecementos do medio ¿que cousa é esto?
oLLaReS...
o CeMPéS
