O XÉNERO IRRACIONAL
-Decialle a noiva o seu namorado despois de escoitar o xornal das oito.
-Decialle a noiva o seu namorado despois de escoitar o xornal das oito.
A MÁQUINA DE METER MEDO
O estroupelo dos ratos polo faiado,
O pim, pim, pim da pingueira na vella palangana,
ou mesmo o tic, tac, tic do reloxio de parede
que ía tocando as horas para delongar o meu sofremento.
Fora, no mundo, o misterio da noite.
Dentro, na casa, só un corpo de neno,sen folgo, teso co medo.
Chovía e zoaba o vento...
A MÁIS GRANDE PROBA DO AMOR
¡Que bonito!
DESBARAXUSTE
Encoros, minicentrais a moreas
e os nosos montes posuidos polo máis eólico soño Quixotesco.
¡Que non Sancho, que non son muiños de vento!¡ Son os xigantes de Endesa...!
¿A onde iremos parar?.
RIVOYRA SACRATA_II
RIVOYRA SACRATA_I
ESPELLISMO
PAISAXE INCONGRUENTE
Mais a paisaxe está triste porque lle faltan esos "dinosaurios en perigo de extinción" que son AS VACAS.
SURREALISMO RURAL
hai xente que vai os enterros como se fosen a unha voda.
Quero entender que se refería o vestiario.
EU TAMÉN SON ...(sublime)
E o que podia fazer de mim não o fiz.
O dominó que vesti era errado.
Conheceram-me logo por quem não era e não desmenti,
e perdi-me. Quando quis tirar a máscara,
Estava pegada à cara.
Quando a tirei e me vi ao espelho,
Já tinha envelhecido,
Estava bêbado, já não sabia vestir o dominó que não tinha tirado.
Deitei fora a máscara e dormi no vestiário
Como um cão tolerado pela gerência
Por ser inofensivo.
E vou escrever esta história para provar que sou sublime...(F. Pessoa)
PASADO-PRESENTE E ... AgroPop-Art
E Groucho Marx contestou: A posteridade, a posteridade...
¿que fixo por min a posteridade?
POSTAIS
Agora ata se ve dende o castelo de San Antón o parque de Sta. Margarita !
¡ Nova Iork, Nova Iork, A cidade onde ninguén é forasteiro, agás o alcalde que é de La Coruña !
MILAGRES da vida
Aínda me estou perguntando se estaban a posar para min ou andaban á ameixa
Subiu Deus á barca, e seguírono os seus discípulos. De súpeto levantouse tan gran temporal que as ondas cubrían a barca; pero el durmía. Os discípulos foron despertalo, exclamando:
¡Señor, sálvanos que afogamos!
El díxolles:
¿Por que vos acovardades, homes de pouca fe?
E poñéndose de pé increpou aos ventos e ao mar e veu unha gran calma. Os homes, abraiados, dicían:
¿Quen será este a quen incluso os ventos e o mar obedecen?
PACO do Ferreiro
SEN MODESTIA
Abóndame coas cores da luz que inciden no lenzo
ou do sentimento que desperta en min a nena da foto.
A CIDADE que se mira ao espello
porque dubido que haxa reloxio que poda medir un tempo tan indefinido.
Xuntáronse a fame coas ganas de comer. A máquina de sacar fotos convirtiuse nun membro máis do corpo e apostandome nun recuncho da cidade máis Atlantica disparei, coma un posuido, contra todo aquelo que rebulía o meu caron
O BLUES DO AUTOBUS
GREGUERÍAS
Todos subían a mesma guagua. No taboeiro decía "Ao camposanto".EUROEMPANADA
! Menos mal que nos queda PORTUGAL...¡
AGRI-cultura
Os armadanzas liberan os seus corpos das toxinas da herba seca.
Despois dunha curta folganza pola terra escomenza aquí unha nova andaina polo blogomillo.
Un feixe de novas fotos esperan no caixón da memoria. A maioría delas posuidas por un avezado instinto de perpetuar o espíritu do movemento Agropop-art, meténdome en pendellos na procura de vellos apeiros da labranza ou mesmo nos porrales das veciñas na procura dunha leituga en topless ou do xaramago encantador.
Bueno, xa vos contarei...
BARBIES
