Xa o dixo Pessoa, que todas as criaturas que escribian cartas de amor eran ridículas... pero referíase, penso eu, aos máis xóvenes, aos que escriben só co corazón e sen cabeza.

Querida naiciña:

                                                                                 hoxe é o teu primeiro día co novo "contakilómetros". Nuns días xa estarás en Dorvisou para  bater a marca dos cen metros que é o que hai dende a eira ata o cabo da Horta.

Tamén desexo que recuperes decontado eses folgos  para voar a Tenerife e voltar a pasear  pola praia das vistas, e como non, para bañarte anque sexa agarrada da minha man ou da corda que sirve de amarre para lanchiñas de pedales. E que conste, unha vez máis, que cando che pedin que soltaras os pes,  non te quixen afogar. Só quería que sentiras a libertadade do corpo no espazo, o mesmo que fan astronautas na lúa, que flotaras..., pero ti erre que erre só pensabas en bucear, jeje

¡Ai, e aquela señora venezolana..! volverá a soñar con amorosos romances doutras primaveiras  cando non vexa outra vez pasear agarrados da man e con aloumiños. Foi unha pena que lle contaras que eu non era o teu marido, ¡ boba, así ela rabeaba e ti presumías...!

Bueno, mamá, teño moitas cousas para contarche que ti aínda non sabes pero xa teño que ir a traballar. Contareichas outro día, nunha lareira a luz dun candil de aceite das sardiñas, ou se queres polo facebook...

¡conéctate muller!

ZooM

O luns fixen arredor dos quince kms cargando unha mochila de nove kilos e as sensacións non son moi boas.  Sen mochila, as baixadas son proporcionales as subidas pero coa mochila ao lombo os kms parece que teñen máis de mil metros. Coa mochila a resistencia aerodinámica é maior, gañas en aderência ao chan pero botas de menos o kers, jeje

Mais aínda así,  quero confiar que o camiño de Santiago sexa o mellor entrenamento para o propio camiño.

Bueno, ao final, como todos, un vai a camiñar, a disfrutar da natureza, sen esperar grandes milagros pero sempre coa esperanza de ver unha luz que che sirva de guía, que che de forzas para chegar a Compostela e dar grazas ao patrón.

Xa contarei...

ZooM

ZooM

ZooM

ZooM

Sendo eu un cativo, cando minha nai vendía ben os repolos na feira do catro e compraba plátanos, xa soñaba  con vivir en Canarias :-)

ZooM

Taberneiro: e a onde vas?

Rod Cameron: quen sabe !

Taberneiro: Un bonito lugar, coñézoo !

Rod Cameron : pois eu aínda non, paisano. (Do filme A Dona Da Fronteira)

Non é doado atopar tan poucas palabras que resuman tan ben a minha alma de taberneiro.

Falei xa hai un tempo desas estranhas sensación que teño de haber estado paseando algunha vez polos xardíns de Versalles, navegando nunha góndola polos canales de Venecia ou mesmo sentado no rísco dun penedo nos fiordos noruegos.

Ser Taberneiro é un privilexio. Os taberneiros, somos polo xeral, xente de grande sabedoria popular e amplos coñecementos de cultura xeral. Os taberneiros antes de abrir as portas do local repasamos a cotización da bolsa, política internacional e últimas novidades no mundo do deporte. As nosas primeiras interlocucións son tímidas e vacilantes, pero ao longo da mañán xa van tomando consistencia e credibilidade para rematar, pola tarde sendo do máis convincente.

O taberneiro sempre canta a mesma canción, só cambia o estribillo, porque sabe que non hai dous clientes que se parezan. Un chega e pide unha cervexa, acende un pitillo e baixa a mirada para perderse antre o lixo das colillas e os papeis dos azucarillos, mentras cavila en si mesmo. Outros, chegan, piden un viño e buscan a calor das palabras amigas, por non andar nen tansiquera con eles mesmos.

Os taberneiros somos xente de criterio, sempre falamos de cuestións de estado con políticos, xuices e abogados. De sanidade con doutores e especialistas, da violencia de xénero cos taxistas e de putas cos proxenetas...

Do que non falamos case nunca, eso si, por non ter con quen facelo é do medio ambente.

No mundo da hostelería, a relación co cliente vai sempre un pouco máis alá do clásico protocolo. O escenario é un negocio como moitos outros, pero a situación persoal do cliente é case sempre moito máis relaxante e cómoda que noutras actividades.

Aínda así, tamén se dan moitas anédoctas onde os malos xeitos e situacións tensas están a fror da pel.  Pero hoxe só quero falar da gratitude, desa xente que día a día viven empeñados en demostrarche, xesto a xesto, palabra a palabra, que son amigos denantes que clientes.

E son eses amigos, que comen e pagan o que comen, quen tamén pagan os estudos dos meus fillos. Amigos que me pagan a hipoteca e mesmo enchen a nevera. Amigos, que aínda todo lles parece pouco e  deixan propina.

Meus amigos...

Ao amigo Enrique Beotas, por cargar como un burro *(1), por ser home de palabra  e por demostrarlle ao mundo que se pode ser galego aínda nacendo en Avila.

*1(Iso é o que fixo fai un días cando chegou ao meu restaurante cos dous últimos exemplares de Galicia, Sexta Provincia)

Paco Penas, Enrique Beotas y Jushef...

ZooM

ZooM

DECEPCIONADO, e non porque fose a votar máis xente da que pensaba. DECEPCIONADO,  por ese coto privado no que se está a convertir o noso mapa político,  onde  sempre están os mesmos, onde non hai caras novas que alimenten a nosa esperanza. DECEPCIONADO, porque nen xuntándose catro gatos, somos capaces de sacar dous deputados...

E ao final, DECEPCIONADO,  porque tristemente vai ser certo o que dixo algún político "cómpre que desaparezan as culturas nacionais, obstáculo para a integración harmoniosa da humanidade..."

¡Hai que foderse!.

Ao monte, meus... que non nos queda outra

¡Saúde e terra!

ZooM

Posiblemente ninguén os chamen para representar a  España no festival de eurovisión, pero tampouco lles importa moito, nin eurovisión, nin tansiquera España.

Viven na Maraconesia,  nun archipiélago, son canarios....

ZooM

Nesta visita a un tempLo lembramos con encanto aquela sorpresa que nos levamos na Ribeira Sacra. Coido que foi no monasterio de  Santa Cristina de Ribas do Sil, en plena natureza de castaños e carballos.  Entramos e deixándonos levar polas sensacións de sosego que nos transmitía aquel remanso de paz,  encaramos sen perder detalle ata o altar maior, e de súpeto unhas notas celestiales de flauta  sonaron como se fosen os propios anxos de pedra  que nos recibían con certa pleitesía.

Pasiño a pasiño, aínda sorprendidos, fomos achegándonos ao fondo e cal non sería a nosa sorpresa, ao atopar alí nun recuncho un mozo tocando con maestría e á espera da nosa xenerosidade divina.

Gústanme estes espazos, para reflexionar, para sentir...ou mesmo para tomar o fresco.

ZooM

ZooM

Tres segundos sin pensar en NADA

en SILENZO,

na OSCURIDADE.

debe ser a cousa máis parecida a morte ... para un ATEO.

ZooM

Fotos sacadas o luns pola mañán, sen trípode e baixo os efectos do síndrome de abstinencía...

ZooM

¿Que estás escoitando?

Nada. O silenzo.

¡Oxalá fósemos tan iluminados como para escoitar o silenzo! Pero somos só homes e nin tansiquera sabemos escoitar os nosos propios murmullos.

(Paulo coelho, en conversas con Petrus, no peregrino de Compostela)

Levo un tempo disfrutando moito da natureza, nun principio falaba con ela, pero agora decateime que a  verdadeira comunicación é posible máis alá das palabras. A comunión está en chegar a sentir, sen máis e sen menos...

As palabras sempre nos limitan.

(Paco Penas de Dorvisou, nos exercicios da vida)

ZooM

ZooM

"Emprende a viaxe a Ítaca, pero demórate o máis que poidas. Fai moitas escalas, tendo sempre presente a túa illa, a que estás buscando. Ó  final chegas a Ítaca e ¿ que vas descubrir? Que a verdade Ítaca era a viaxe... (HOMERO)

 Non volvo, e que nunca me fun. Non podo vivir sen o Blogomillo. Pecho a ventá e fáltame o aire...

Son así, ¿que lle vou a facer...?

No camiño de Santiago, posiblemente non atope eu esa espada que me convirta en maestro RAM, pero do que estou seguro, é de que na minha vida, vai haber un antes e un despois... o mesmo que lle sucedeu a Paulo Coello.

O camiño de Santiago, nese primeiro treito por terras galegas,  non deixa de ser a minha primeira experiencia, mais manteño a esperanza de completar o camiño por estapas nos vindeiros anos. Nun principio tiña a idea de facelo na compaña de Uxio,  mais ao final contaremos co guía espirual que aparece  na cabeceira deste blog, que ao xeito de Petrús, irá reconfortando o noso propio coñecemento coa sua longa experiencia, poi coido que vai ser a terceira vez que pisa o mesmo carreiro.

... E para os meus amigos, prometo fotos, fotos, moitas fotos.

Este video realizado polo polifacético GRANDE VICTOR GRANDE,   e no que participaron a xente de LUCANUS, gañou o segundo premio no concurso de video Xuventude Galiza Net 2009. Unha orixinal idea que polo simple feito de colaborar o meu queridiño UXIO, xa merecía todos os óscars do mundo :-)

Pero, isto non acabou aquí, nun ataque de amor consanguíneo agasellei ao rapaz coa minha cámara de video Sony HDR- SR11E, e como canta Rui Veloso " o prometido sempre é debido".

Agora, mentras tomo o sol, espero.

ZooM

Xa o decía Arnold Newman, Estou convencido de que calquera intento fotográfico para mostrar ao home completamente é unha tontería. Só podemos mostrar, o mellor que podamos, o que o home revela exteriormente. O home interior poucas veces revélase.

Arnold Newman

ZooM

Si, o conto da leiteira, iso mesmo foi o que pasou. Primeiro pensaba xuntar un grupo de fotógrafos amateurs para criar unha asociación, máis tarde iríamos pedir as portas do concello, do cabildo, da caixas e dos ricos. Pero xa se sabe, estamos en tempos de crisis e a executiva non saben, non contestan... polo tanto tiven que tirar de catro empresas pequenas para montar o meu circo. Catro amigos que están dispostos a invertir en "culturilla", sen máis compromiso que o persoal, porque a publicidade que vamos a xenerar coido que non vai a reportar grandes beneficios nos seus petos.

E agora a traballar, organizar a primeira exposición colectiva e a moverse para que o mundo non pare. O de traballar por amor ao arte rascandose os bolsillos, non deixa de ser un acto un pouco egoista, anque todo elo sexa  para dar saída a certo pruido que non atopa acougo.

Seguirei contando...

SE BUSCAN

Potencialmente inofensivos, avezados informáticos, amantes das novas tecnoloxías e frikis blogueiros.

Atenden aos nomes de Antonio, Sergio e Uxio e foron vistos por derradeira vez xuntos en Lalín hoxe pola tarde, todos fachendosos cando ían para o concerto de MANOLO ESCOBAR E DAVID BUSTAMANTE.  Dous deles parecen que van armados con teléfonos de pantalla líquida e o terceiro ameaza con mercar un antes de rematar Febreiro.

De día e de noite, con sol ou con lúa, chova ou faga sol, móvense a ritmo de hip hop , hause e músicas alternativas. En horarios de traballo frecuentan un garito que se chama LUCANUS e os xoves pódense escoitar en RADIO LALÍN ou tamén nos podcast no blog de TeCNíVoRoS.

Recoméndase encarecidamente que se alguén os chega a ver, que lles de moitos bicos e abrazos.

Facía xa un tempo que non pisaba a radio, atrás quedaban aqueles felices días do buzón do poeta en radio Bahía, onde compartin ondas co meu amigo Marco. Tamén algunha tertulia na Tanquilla de intersur con outros amigos, pero cando me chamou JM.Pitti fai uns días, para facerme unha entrevista na súa radio, quedei cavilando....JM Pitti é uns dos profesionales con máis raza e criterio no mundo das comunicacións nas illas e por iso non as tiña todas conmigo. Certo apuro me daba o non saber se sería quen de estar a altura das circunstancias, pero bueno, quitando algún tartamudeo, cousa xa non lle extraña a quen me coñece, e algunha palabra "comida", todo transcendeu con moita normalidade.

 Unha das minhas debilidades nas vacacións é ir a  praza de abastos de Santiago de Compostela, a mercar ou a comer cos ollos. E este pasado verán, xunto do meu "colega" Uxio, achegámonos a ela para  facer unhas fotos e almorzar despois polo casco vello, pero chegamos ao mercado e fomos directamente ollar o peixe bailar e  bateron os nosos ollos nuns percebes que deseguida nos fixeron cambiar de plans. Aquela mañán íamos darlle unha sorpresa as nosas mulleres, colleríamos dos kilos de percebe, uns san martiños, botellas de albariño e regresaríamos á casa para preparar un tenderete do carajo.

Pero como tíñamos o coche na praza de Galicia, baixamos pola rúa do villar ata que chegando á praza do Toural escoitamos uns acordes que nos fixeron deixar no chan as bolsas dos percebes, do peixe e do albariño para escoitar un pouco aquel concerto que prometía caña da boa... no palco,  SoN Do GalPóN a golpe de violin, guitarra, baixo, batería e unha voz (a de Gael) para secuestrar a nosa vontade e facernos cambiar na mañán outra vez máis de plans, e deixar as nosas queridas mulleres sen comer :-(  .

Alí estivemos, disfrutando daquel concerto bravú da música emerxente do país ata que se fixo o silenzo de pedra no Toural. Cando chegamos a Prevediños de volta, xa estaban durmindo tod@s a sesta. Cocemos un kilo de percebes, fritimos un san martiño e bebemos duas botellas de albariño,

para rematala tarde ( por un día, que conste eh) sen saber quen era o pai nen o fillo. :-)

Si, "a filla do exorcista tamén é galega" ven sendo o títudo da minha derradeira exposición, Un títudo que non me atrevín a poñer nos cartel por mor a que me retiraran a suvención do patronato de cultura, jajaja...

Colgar unhas fotos dunha parede parece que non deixa de ser un arrebato exhibicionista e do máis egocentrista. Iste é o resultado dunha pequena enquisa feita con certa malicia a uns cantos amigos. O de exhibicionismo non me chamou tanto a atención , porque sempre tiven certa tendencia a ir perdendo roupas pola camiño ata quedar espido para o mundo, pero en canto ao do egoismo, doume que cavilar,  e aínda non cheguei a ningunha conclusión...

O que teño por certo é que para min, "colgar fotos dunha parede", non deixa de ser unha vía de escape que me axuda a fuxir un pouco deste mundo tan  politizado e contaminado e achegarme ao mundo da cultura e da arte.

Bueno, como digo sempre, moverme para que o mundo non pare.

Ramón Domínguez e un ser vivo feito de carne e poesía.  A súa música é unha paisaxe de palabras con arrecendos a compromiso e ilusión por construir sempre un mundo feliz... onde para crecer, non faga falta facerse maior senón que chega con facerse mellor.

O Venres, posiblemente nun dos lugares onde é máis feliz cantando, no bar "El Faro" do seu amigo Carlos e xunto ca súa banda, fíxonos disfrutar unha vez máis dese poeta, músico e neno grande que leva dentro.

Bravo, bravísimo, Mon...

Xa non aguanto máis, a noticia ten que estár ben artellada para que resulte creible pero ao final hay que desenmascarala para que sexa unha inocentada e non quede en mentira. É certo que fixemos dous cortos no taller de cine, mais de aí a ser seleccionada para un certamen de cortometraxes hai un bo treito. Se algún día sucede algo así, non teño dúbida de que as minhas primeiras palabras, serán para todos vos.

Sintoo moito, ao mellor hai xente que non volverá a deixar un comentario, e digoo por Ana e os Alarcón, para un día que te decides a deixar un comentario... ¡Vaia día escolliches Anita!

Bicos e apertas para todos.

ZooM

Na foto, Marta Marrero, portavoz do xurado do Festival e directora de cultura no cabildo, dando a coñecer o fallo do certamen.

O noso corto "MoTeL KiLóMeTRo 30" foi onte o grande protagonista do "festival de Cortometrajes Villa de La Orotava",

Un cortometraje (12 m.) de costo 00.000.000 € que resultou ser o traballo dun taller de cine, levouse onte o premio ao mellor guión e á mellor fotografía (concedido a un servidor e a dous compañeiros máis, Nina e Gervasio). En total uns 3.000 €, que serviran para emprender un novo proxecto que está madurando.

As felicitacións e cariño recibido ao longo do festival e despois do fallo do Festival deixáronnos alelados e sen palabras de agradecemento. Directores, productores, críticos dos xornais e outras persoas do mundo audivisual animáronnos a seguir traballando para vindeiros certames.

Hoxe levanteime e baixei a buscar a prensa, pero como é día de festa aínda non chegou (isto pasa por vivir noutra aldea)

Mañán, contarei máis.

Ah, xa tiña pensado subir o corto para que o disfrutedes todos, pero como foi elexido para este festival, dixéronme que mellor sería esperar a que rematara. Un  día deste...

ZooN

Der a izq Paco Penas, Nina e Gervasio

ZooM

Foto fixa do cortometraxe Motel Kilómetro 30

A minha pequena homenaxe a MaN

Todos temos a obriga de construir o noso propio sueñario... a crise pode axudarnos a elo :-)

ZooM

ZooM

Para os galegos, a brétema é un pano fino de fantasía que nos leva sempre máis alá do entendemento. Un estado de ser que nos permite adentrarnos sen medo nas profundidades do pensamento.

E con esta música, voume a meter na cociña... hoxe, os meus invitados están de festa.

ZooM

Vacacións ata o día 15 de Xaneiro, agora volverei a madrugar outra vez, como fan os cans da aldea, para estar máis tempo sen facer nada.

Estou como un louco por estrear o xoguete novo, unha video cámara pola que perdin a cabeza no primeiro instante, foi un flechazo, un amor á primeira vista...

Outro Nadal máis, para rematar de conquistar as illas. Na axenda teño apuntado un viaxe ao macizo de Anaga, un recuncho de Tenerife que sempre se fixo de rogar e que espero nestes días poder disfrutar.

Tamén intentarei achegarme unha vez máis á Gomera, pois a derradeira vez foi unha visita puntual e moi accidental. Resulta que Xunto do amigo Luis cancela de Malpica, fun desayunar á Gomera despois de andar de baranda toda unha noite, e como a Gomera é redonda, xa se sabe, a cabeza daba voltas... Desta vez procurarei chegar en plenas facultades para disfrutar do parque Garajonay e da súa vexetación de laurisilva.

Descansar e outra das prioridades. De ordear o disco duro, nin falar. Como moito limpar o escritorio. O disco duro é cousa imposible... visitar con máis frecuencia os blogs amigos, agradecer o cariño de algunha xente que dun xeito altruista non para de enviar aloumiños sen o minha atención debida. Sempre coa mesma disculpa do pouco tempo... e eso non vale.

Eh, que  xa paro... voume a dar un chapuzón e amornar este subidón.

ZooM

Chegadas estas datas non podo deixar de recuperar esa ilusión que tan felices fai aos máis cativos. Esperar que Papa Noel e os reises magos premien con certa xenerosidade o comportamento no exercicio de todo un ano.

E como fun un rapaz aplicado nos estudos, axudei nas labores da casa e non cheguei tarde os Sabados pola noite (algúns incluso cheguei o Domingo antes de sair o sol) trouxéronme este ano un auténtico electrodoméstico. Mesmo nen esperaron a que lle escribira a carta.

ZooM

Sempre, arrancando follas dos almanaques coa inocencia do neno que levamos dentro.

... e sempre, cambiando de almanaques esquecendo do home que levamos por fora.

ZooM

Ela falaba sete idiomas pero estaba triste, chegou o Nadal e non tiña con quen falar...

De impresionante podería calificar a minha experiencia no taller de cine. Xamais pensei que na preprodución , na rodaxe e aínda despois nunha montaxe dunha película houbese tal tinglado orquestado. Agora tamén sei que no cine 3+3 non son 6. Para un corto de tres minutos fixeron falta duas horas e media de gravacións , unhas 20 horas de traballos, doce persoas, catro caixas de cervexas, uns tres dúcias de bocatas, uns tres cartón de malboro...e todo sen contar o tempo perdido pedindo de porta en porta (Tres coches de luxo, unha caixa de mortos....) ou mesmo ter que botar man dun de nós por non chegar algún actor seleccionado nun casting. Tamén é certo que isto pasa cando se fan as cousas por amor ao arte, se lle pagáramos mil euros por xornada durmiría na porta dúas noites antes. Se lles conto que fixemos dous... nuns días xa estaran listos para colgar na rede.

Gustaríame destacar deste taller, a calidade humana do grupo, un grupo tan diverso (Venezuela, colómbia, Chile , Argentina, Cuba, Galiza, Andalucia, País Vasco, Canarias...) que dende o primeiro momento demostrou que, cando hai corazón e vontade o camiño é sempre de rosas, non de pedras. Tampouco podería deixar de falar das persoas que dirixiron o taller, a súa capacidade creativa e os seus coñecementos técnicos son de categoría, así o demostra a seu curriculum e non tardarán moito tempo en soar os seus nomes nos mellores festivales de cine do país.

Eu só pregunto, ¿que fago eu falando de cine?... eu, que unha das últimas veces que fun ao cine foi en Compostela porque chovía, estaba de resaca e non tiña onde botar unha sesta. Xa o vedes, non hai como non ter frío cando non se ten abrigo :-)

Un abrazo, meus amigos.

A foto é propiedade de Iria, está prohibido copiala ou publicala sen autorización dela, xa sabedes...

ZooM

Os tazos xa están pasados de moda, agora o que mola son os tapóns das botellas....Isto foi o que me contestou a minha filla cando lle preguntei, a que viña esa febre por xuntar tapóns de botellas.

Unha boa alternativa para combatir a crise. ¡ Lastima que ZP non a escoitara antes de ir á Washington!

Por outra banda, decirlles aos meus amigos, que a minha presenza no blogomillo até as vacacións do Nadal, vai a ser máis ben con contagotas por falta de tempo, nunca por desinterés ou apatía, que conste, eh. Unha das minhas alternativas contra o efecto provocado pola crise ecónomica do mundo foi ocupar ese tempo libre do que dispoño, en actividades que me permiten ter a mente ocupada e non deixarme atrapar por esa negra sombra. Acabo de rematar un curso de macromedia dreamweaver e mañán luns escomenzo un taller de curtos de video, enmarcado nas actividades do VII Festival de Cortos Playa Las Américas Arona 2008.

Así deste xeito, o mundo móvese e eu tamén.

Bicos e apertas para todos.

ZooM

Vía PEKE chegoume fai xa uns días un meme. Trátase de falar desas cousas que ocorren cáseque todos os días,

e por elo, non lle damos ás veces a importacia que de verdade se merecen.

A primeira, e unha das máis reconfortantes, son sempre os bicos dos meus. Ese bico da minha "artista pequena" cando chego á casa cansado de traballar. Ese querote papá do "artista grande" e fregaplatos da foto, cando quere algo, jeje. Sen esquencer desa doce mornura na cama ao espertar de alguén, que sempre está disposta a entender, a perdoar, a bicar e a querer... sen preguntar.

Outra ledicia é esa refrescante sensación do baño na praia despois dunha boa camiñada e que xa se convertiu nunha necesidade fisiolóxica cotián.

Fai uns anos, na Galiza, un dos meus entretenementos preferidos era tumbarme nun prado mirando como medraban as herbas. Agora, en Canarias, metido nos cuarenta, gosto de estarricarme na praia á ollar medralas unllas dos pés. Tamén devezo por tirarme no sofá e xogar a non pensar en nada.

Tampouco quero deixar pasar desapercibido o disfrute dun manxar ou dunha copa de viño. Antes de comer unha mazá preciso sonhar con ela. Antes de darlle unha dentada xa a disfrutei no pensamento. A min, comer x comer non me vale. Vivir x vivir tampouco.

Eh, tamén hai outro tempo orgásmico que ben merece boa nota. Ese honroso intre no que apagas as luces e pechas a porta despois dunha longa xornada de traballo. Para este non teño palabras :-)

Non sei xa cantas cousas contei, pero unha das cousas que máis satisfeito me deixa cada mañá é espertar e sentirme vivo. Unha das cuestións vitais para seguir posteando e, posiblemente, unha das razóns pola que estou escribindo e reflexionando neste meme da vida.

¿Ou sera todo un sonho...?

O mesmo que peke, non acostumo a nomear a ninguén, pero desta si que me apunto e pásolle a hot baloka a:

Ninsesabe, Chousa da alcandra, Costa dos arrieiros Merís

E como non, tamén a neta de Allegue e do Santo

ZooM

Taberneiro: e a onde vas?

Rod Cameron: quen sabe !

Taberneiro: Un bonito lugar, coñézoo !

Rod Cameron : pois eu aínda non, paisano. (Do filme A Dona Da Fronteira)

Non é doado atopar tan poucas palabras que resuman tan ben a minha alma de taberneiro.

Falei xa hai un tempo desas estranhas sensación que teño de haber estado paseando algunha vez polos xardíns de Versalles, navegando nunha góndola polos canales de Venecia ou mesmo sentado no rísco dun penedo nos fiordos noruegos.

Ser Taberneiro é un privilexio. Os taberneiros, somos polo xeral, xente de grande sabedoria popular e amplos coñecementos de cultura xeral. Os taberneiros antes de abrir as portas do local repasamos a cotización da bolsa, política internacional e últimas novidades no mundo do deporte. As nosas primeiras interlocucións son tímidas e vacilantes, pero ao longo da mañán xa van tomando consistencia e credibilidade para rematar, pola tarde sendo do máis convincente.

O taberneiro sempre canta a mesma canción, só cambia o estribillo, porque sabe que non hai dous clientes que se parezan. Un chega e pide unha cervexa, acende un pitillo e baixa a mirada para perderse antre o lixo das colillas e os papeis dos azucarillos, mentras cavila en si mesmo. Outros, chegan, piden un viño e buscan a calor das palabras amigas, por non andar nen tansiquera con eles mesmos.

Os taberneiros somos xente de criterio, sempre falamos de cuestións de estado con políticos, xuices e abogados. De sanidade con doutores e especialistas, da violencia de xénero cos taxistas e de putas cos proxenetas...

Do que non falamos case nunca, eso si, por non ter con quen facelo é do medio ambente.

Adicado a un home grande e xeneroso que nos abandonou para sempre. Ao meu amigo Garzón Blanco que se foi sen contarme o derradeiro chiste nen beber da minha vindeira queimada.

Hoxe, lonxe da terra hai festa...

Eu sabía que as cousas andaban mal, pero tan mal, tan mal non o sabía...

Mentras viva non esquencerei aquela tarde de Domingo na Solaina de Piloño. Remataba a sexta forxa literaria, un recital músico-poético pechaba aquelas actividades enmarcadas nos encontros culturais no rural. Celsiño, Antía Otero, Carlos Negro, Raul Gómez, María Lado, Vázquez Pintor, Martín Marticorena, Emilio Ínsua, Jorge garcía Porral entre outros, fixeron tremar o ceu e a terra coa súa arte. Alí estábamos os incondicionais da fundación, entre sesenta ou setenta persoas, algúns nenos e xa puretas ou nas portas de selo, pero ningún rapaz antre dazaseis e vinteecinco.

Un pouco máis tarde, despois da degustación que non brindou Xosé Molina (Decano do centro de estudios da Filloa de Merza) baixei cuns amigos cara á Ponteledesma e a poucos metros no SAMBAR, lugar de encontro de mozos e mozas da comarca, había unha marea de rapaces xa borrachos perdidos no lusco-fusco da vida. Rapaces que tamén podían disfrutar dunha tarde de poesía, de música e despois beber ata caer de cú, ou non?

Pero bueno...sei, porque tamén fun e aínda son "novo", que a ninguén se lle vai facer ver máis luz da que leva dentro, mais algún sentimento de culpa ten que aflorar de nós mesmos, sabendo que somos pais, cando a nosa xuventude ten que limitarse só a beber para divertirse e pasar as tardes do Domingo. E todo isto ben a conto deste video, que me chegou aos ollos vía Moure, dunha xente da minha comarca  facendo animaladas e poñendo en rísco a vida doutros.

(Xa sei que máis dun dirá, Xente de Lalín, xente ruín...)

A Manuel Lugrís non lle faltaba razón naqueles versos que decían:

"Que estou vello...

Xa quixeran moitos mozos sentir

as arelas de gloria

que se agochan en min"

ZooM

¿Crise? ¿Que crise?, o que hai é moito vicio... espetoulle hoxe pola mañán un xubilado a outro, na praza dos Cristianos, nesa profunda análise que fan cada mañán da realidade social.

E a verdade é que, case podo sacar máis conclusións do retroceso económico escoitando falar a xente na rúa que escoitando falar aos políticos ou mesmo aos analistas do mundo. Xa facía moito tempo que a clase obreira se decatara de que algo cheiraba mal e non cadraban as contas . No fondo, a sensibilidade do pobre nunca está tan contaminada como a do rico e os seus instintos pola supervivencia sempre se adiantan aos acontecementos que nos meten polos ollos nos telexornais.

Hai crise, sempre houbo crise. Hoxe falamos de crise económica pero non podemos esquencer que xa fai moito que hai unha grande crise de ideas.

Eu mesmo, dende que atopei esta frase de Ortega y Gasset, xa non penso, só me deixo levar...

ZooM

O home é conscente de que nace sen o seu consentimento e morre en contra da súa vontade... Erich Fromm

Fai pouco máis dun mes, preguntáballe a minha nai como afrontaba a viaxe a Tenerife despois da catástrofe de Madrid e contestoume toda chea de razón

-" Bueno ho, eu vouche ben tranquila que morrer, mórrechese só unha vez…"

¡E menos mal, quedei eu cismando…

Tamén é verdade que, a certas idades, xa escomenza un a ter a sensación de que se vai morrendo un pouco cada día ao espertar.

E agora, despois dun mes ausente deste recuncho, ímos intentar darlle candea ao meme "do día antes" que ven sendo o mesmo que " o derradeiro día", que chegou vía Pedriño

1. ¿Que canción me gustaría escoitar ?

Negra Sombra, interpretada pola banda de Pontelesma ou de Vilatuxe na carballeira do Corpiño. Eso si, deitado peito arriba para irme xa perderme antre a ramaxe dos carballos.

2.¿A que libro lle botaría unha ollada ?

Pois, como me propuxen lela antes de morrer e van alá dous intentos en vao, anque sexa só botarlle unha ollada , a Divina Comedia de Dante.

3. ¿Con quen me gustaría falar ?

Falar falar, non sei... pero bicos e abrazos de agradecemento moitos daría...

4. ¿ Que me gustaría comer?

Gustaríame comer sopas de cabalo cansado, como as que comía meu avó,Penas o grande de Dorviou, pero feitas con Dalmau

5.¿Que faría e que me quedaría pendente por facer?

Eu faría un bon seguro de vida e atracaría catro ou cinco bancos ( si catro ou cinco, porque cos tempos que corren...)

E en canto as cousas que quedararían por facer, pois tendo en conta que son as 23:20 da noite, quedaríame a cidade da cultura de Gaias sen rematar :-)

Este meme fíxome reflexionar sobor da xente con enfermidades incurables e que teñen que afrontar a vida con ese sentir. Para esa xente, si que non hai un día sin importancia.

Zoom

Se tivese que elexir tres cousas para irme a unha ilha deserta, a primeira sería unha botella de Dalmau

A segunda sería unha moneca hinchable ¿e por que?, pois para falar con ela...

Non, é unha broma, as monecas hinchables non falan. Levariaa só por unha cuestión de tipo fisiolóxico e do máis egocéntrico. ¿ ...ou acaso, beben viño as monecas hinchables?

E a terceira cousa, sería a minha cámara de fotos.

... e que non só de viño vai vivir o home.

Etiquetas: Arroutadas

Foto propiedade do amigo Pepe Penas

Tamboríl, gaitas e bombo para poñer orden ao ruído. Coido que daquelas as únicas escalas musicales coas que compoñían, eran as que o sentido da percepción lles otorgaban.

ZooM

E aquí temos o cambio xeneracional da música en Dorvisou.  O cativo é fillo dun artista de Dorvisou e  dun xeito maxistral amenizou a sesión vermouth, sin vermouth...da romería das Dores de Dorvisou.

Como ben diría Xurxo Souto " Foi unha longuísima sesión de música e emocións que excitou de certo, todos os revirinchos do noso corpo"

¡Tocar de oído.. que grande escola é a vida!

ZooM

Etiquetas: Galiza

ZooM

A fotografía non deixa de ser un paseo polos camiños da memoria, mesmo moitos momentos vividos rematarían no caixón do olvido se non fose pola súa testemuña. Eu, que sempre tiven a necesidade de fotografalo todo, disfruto moito agora revolvendo no baúl dos recordos.

Tamén é certo que outras veces son coma unha vara de medilo tempo.

Eiquí , vos deixo un bon exemplo da evolución do homen Sapiens.

ZooM

Etiquetas: Galiza

ZooM

Obra do artista Paco Lareo.

Neste pasado mes de Xullo no centro comercial do Corte Inglés da cidade Compostela celebrouse unha semana temática adicada ao concello de Lalín. A moda, a arte, a ciencia e a gastronomía estiveron presentes no evento baixo a tutela de Florentino, Laxeiro, Wily, R. María Aller Ulloa e José Luis Iglesias do restaurante Cabanas. Conferencias a cargo do profesor Docobo (área de astronomia e Astrofísica de USC e director do Observatorio Ramón Aller) e do pintor Antón Lamazares

Unha das cousas que máis reclamaba da atención da xente foron estes porquiños pintados por Fondevila, Armindo Salgueiro e Paco Lareo. Coido que aínda había algún máis pero non dei chegado a eles, os gardas de seguridade do centro non me deixaban sacar fotos pero eu, erre que erre, fun transgredindo as normas... ata chegar ao restaurante e dar boa conta dun cocido de Lalín.

...Xa o dixo o alcalde Xosé Crespo, "o noso é a dieta Atlántica, os que comemos cocido duramos máis "

ZooM

Etiquetas: Galiza

ZooM

Obra de Armindo Salgueiro

ZooM

Etiquetas: Galiza

ZooM

Obra de José A. Fondevila García, (Silleda 1952)

ZooM

Etiquetas: Galiza

ZooM

... serei sempre o que esperou que lhe abrissen a porta ao pé de uma parede sem porta. (Pessoa)

Despois dun pequeno sono no berce, a rutina xa se apousentou no trafego de cada día. Agora, mentras desperto á espreita de novas sensacións, cavilo con certo relouco e rumio nos momentos máis felices.

¡Queda inagurado este pantano!

Vía NINSESABE chegábame fai uns días unha invitación para participar no meme Passion quilt. E alá imos...

Non son un intectual da música; son un parrandeiro…Manu Chao

En primeiro lugar aclarar que non me sinto mestre en nada .

Aos cuarenta e cinco anos só teño una vocación. A vocación de aprendiz…

Cada pasiño que damos, sexa adiante ou atrás é unha lección.

Toda experiencia forma parte de nós.

As ansias por aprender son as ás que me axudan a voar máis alto, a superar retos e atrancos ou mesmo,  a disfrutar con máis intensidade das pequenas cousas que me rodean.

Por todo isto, quero suliñar como algo vital para os humanos esa capacidade de aprender. Coido que renunciar a ela é un xeito de invernar.

Mr Girasol, na foto, exerce de aprendiz de xardiñeiro e sorprendido está da xenerosidade da súas plantas. Mr Girasol é un pouco vago, non rega con asuidade pero as plantas sobreviven e aínda así, agasállano con frores. El , ás veces, fala con elas na oscuridade da noite e elas contanlle moitas cousas. Algunhas, disque, das imbecilidades do seres humanos.

A cuestión do meme é a siguente:

* Postear unha imaxe ou facer/tomar/crear unha propia que capture o que máis TE APASIONE que sexa aprendido.

* Darlle á imaxe un breve título

* Titular o post “Meme: Passion Quilt”

* Enlazar esta entrada

* Incluir enlaces a 5 ou máis maestros ou persoas que transmiten coñecemento.

Ás veces, non se vai ver mellor por enfocalo máis.

O mesmo que tampouco se precisa falar máis para entendelo mellor.

Estou raro.

Etiquetas: Arroutadas, fotografía, fotoblogs

Un día, fai xa moitos anos, unha pándega de rapaces, todos eles criados no ocaso do arado de pau, xuntáronse nun vello pendello para tomar licor de café ata que se acabou o licor de café e chegou a garda civil.

Si, un día, fai xa moitos anos...

Etiquetas: Galiza, troula, esmorga

ZooM

Estou na minha praia dos enoxados. A marea alta tragou a praia inteira dun bocado. Nestas horas da mañán adoito a estar sempre so pero hoxe, ao carón da pedra na que estou sentado, hai unha señora esparramada na areia. Unha señora que semella non pensar en nada.

Máis lonxe, sempre lonxe da pedra na que estou sentado, hai tamén dúas mulleres e un home bebendo  mate. Os tres falan, falan e falan sen dicir nada. ...

E todo elo, mentras estou sentado nunha pedra, escribindo e pensando na fascinación de non pensar en nada.

Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs

Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs

ZooM
O día catro cumprín coarenta e cinco anos, celebreino toda a semana, o Domingo nunha pequena xuntanza desas nas que case remata un por perder o creto. O lunes en Vilaflor , compartindo mesa en casa Chamo da Escalona, co amigo Román . O Mercoles saín de kopas como cando tiña os anos que ten o meu fillo... e o Venres acabei paseando pola praia de madrugada.A foto de hoxe representa moi ben o meu estado actual, atópome nun xardín con frores e eu son a porta destartelada do fondo. Digoo por se algún non se había enterado.Bicos e apertas, voume a dar un baño.

Etiquetas: Tenerife, Canarias, fotoblogs

Etiquetas: Galiza, Fotoblogs

Deixoumo escrito fai uns días un mestre " que debería traballar nunha temática e non sair de aí". Algo como, reconstruir con certo criterio e orde o meu cuarto escuro. E coido que ten razón porque pensandoo un pouco, agora, cando xa me quedan poucos sacramentos que cumprir, teño a sensación de que aínda non rematei o álbum da primeira comuñón. Como se di popularmente "ando mamando na rolla de atrás".

Terei que buscar alimento para o meu espíritu máis alá da propia nitidez ou espello das cousas. Intentarei penetrar na trastenda da alma para fotografiar con poesía o mundo dos soños. Esgazarei roupas e as carnes nas silveiras dos camiños trepando rocas e valados, se fai falla, para reinventar a festa.

Por intentalo que non sexa, xa teño ganas de sentarme a falar con ese artista que disque levo dentro :-)

Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs

Hoxe tiña que falar de min pero non sei que decir...

Este pasado fin de Semana celebrouse no auditorio de Vila De cruces o Festival CRUCESARTE . A xuntanza inagurouse o día 23, coa exposición de pinturas de Paco Lareo (Piloño), Armindo Iglesias (Piloño), Lucía Dubra (Carbia) e Xosé Sánchez (DORVISOU). A escultura estivo presente no acto con obras de Xosé Sexto (Loño) e Xosé Taboada (Cumeiro) e da fotografía encargouse, Paco Penas (como non, DORVISOU). Pola tardiña actuaron as bandas locais de música, primeiro fixoo a Unión Musical de Ponteledesma e despois a Artística de Merza.

O Domingo, continuou o certame cultural das terras de Carbia, cos grupo de gaitas O ARCO DE Merza, PUNTEIROLO das Cruces, as corales de Cumeiro, Carbia Camanzo, o orfeón Nosa señora de Hoy-Vas, os gaiteiros de Tras Xoán de Cruces e pechou o festival Voces Da Terra xunto do Tenor Cesáreo torres (Carbia).

 

Unha xuntanza na que tiven o pracer de participar pero non o de estar alí presente, motivos laborales non me deixaron voar. Ben que o sentín, outra vez será.

Está claro, que ese rapaz da foto non son eu. É o meu querido corresponsal en Galiza, recollendo un agasallo e diploma a nome de D. Paco Penas :-).

Moitas grazas a todos.

 

Etiquetas: Galiza, fotoblogs

Etiquetas: Tenerife, fotoblogs

 

ZooM

Claro que é posible fotografiar os sentimentos. Só fai falla que estes afloren e se reflexen nos ollos da xente.

Este pasado fin de semana celebraronse os carnavales no povo dos CRISTIANOS. En Tenerife son moitos os povos que teñen por costume honrar a Don Carnal unhas semanas despois de facelo a capital.

Este ano propúxenme un reto, Captar o espíritu da festa e a verdade é que quedei bastante satisfeito dos resultados, sobretodo tendo en conta a dificultade de traballar sen flash, sen trípode e até a minha falta de descaro para retratar a xente descoñecida cara a cara :-)

 

Etiquetas: Tenerife, fotoblogs

 

LoS ReiNoS DeL CoNDoR

Caminar la infinita naturaleza es, de alguna manera, un retorno a la vida nómada y a las esencias poéticas del ser humano... (Román Morales, Buscando el sur , Ed. La Palma)

Un home que é capaz de percorrer os once mil kilómetros que separan a costa caribeña de colombia, concretamente dende a cidade de Santa Marta que foi onde partiu, até a punta máis austral da terra, Ushuaia, no sur da Arxentina, sempre merecerá a pena escoitalo con pleitesia. O martes tiven, unha vez máis , o pracer de disfrutar da súa conversa. Forón tres horas intensas de anédoctas, de diapositivas, de aventura pura e dura ... mais que dura penso que inhumana, porque tres anos e medio á pé cruzando Colombia, Perú, Bolivia, Chile, Ecuador e Arxentina sen máis teito que o firmamento, hotel de mil estrelas como el mesmo gustaba de chamarlle, só está ao alcance duns escollidos. De feito unha das súas preocupacións cando xa estaba a piques de rematar, era o medo a non poder parar cando tocase a súa singular Fisterre. Non hai dúbida que a soedade coa que afrontou esta aventura foi o seu maior desafío, mesmo nunha das dedicatorias do seu libro "Buscando el Sur" lémbrase dos homes e mulleres de sudamérica que agardaban nas orelas dos camiños para restaurarlle os osos e o afecto,

Despois da exposición tamén eu fun na procura do meu querido Sur , cheguei dúas horas tarde ao traballo, non tiña presa, pola autopista escoitaba música mentras soñaba, non quería que se diluira aquela sensación de libertade que me atrapara e me posuía ao pensar na cruel realidade dos que atrapados pola voráxine dunha sociedade consumista non temos máis camiños que os que fan as diputacións ou cabildos.

Agora mesmo, Román está a escribir outro libro pois a mediados deste ano pasado, rematou outra alucinante viaxe en canoa, a través dos ríos Parana, Orinoco, Amazonas e afluentes durante dous anos e medio... non sei canto tardará en editalo, Román non atende a razóns establecidas nen mide o tempo, aborrece do nosa esclavitude moderna, prefire o "primitivismo" indíxena e a libertade da selva.

¡Chapeau, amigo guanche!

Etiquetas: Tenerife, Canarias, fotoblogs

 

ZooM

Xa non hai escalas Alfas, Betas nen Gammas, só enxeñeiros informáticos cabreados, abogados repoñendo mercaduría nos supermercados Claudio e licenciados en historia traballando de camareiros. Aquel mundo feliz de Aldo Huxley sigue e seguirá sendo una utopía, un mundo sen guerras onde ser feliz consistía simplemente en ser feliz.

Onte recibín un correo do meu fillo onde me transmitía a seu desasosegó cara ao seu futuro profesional. Unha preocupación que non lle pode animar moito a afrontar con certo optimismo una carreira de informática como a súa.
Unha dura carreira que aínda non atopa un oco nos organigramas das empresas por culpa da mediocridade dos propios empresarios, que moitas veces, buscan incrementar os beneficios a conta da situación laboral dos traballadores.

A INFORMÁTICA e unha carreira con futuro, si... pero no futuro ou lonxe do berce.

¿Como non o vai a ver negro escuro o meu fillo, se non pode aspirar a gañar moito máis do que lle envía seu pai cada mes?... e que por certo, tampouco lle chega a moito. ¿ Ou mesmo ao pensar que nunca chegará a gañar o que gaña seu pai traballando de camareiro, anque sexa en Canarias?

Animo meu rei, Ti sigue estudiando e disfruta do teu tempo , que moitas veces as cousas non son como parecen, aínda poden ser peores :-)

 

Etiquetas: Galicia, fotoblogs

ZooM

Creo que a fotografía, como outras maneiras de expresión, precisa doutras linguaxes para enriquecerse e potenciarse, non hai regras nin límites. Só paixón e loucura.... Vari carames

Vari Caramés, con quen compartin tantos momentos sen cámaras polo Orzán, está nun dos momentos artísticos máis doce. O seu xeito tan particular de enfocalo mundo, rematou por atopar un espazo no limbo reservado só para un cantos elexidos.

Varí Caramés é un home que traballou arreo e case sempre contra corrente. Un home ao que non lle gustan os traxes novos, como el di...e que foi capaz de atrapar un soño alí onde non había nada e de construir un mundo onde a fotografía e a poesía camiñaran da man aínda falando distintos idiomas, lonxe das modas ou novas tendencias..

As súas fotografias veñen de inaguralo festival internacional de fotografía, Fotoencuentros 08 en Murcia e tamén están presentes na galeria SCQ de santiago de Compostela.

Etiquetas: Fotografia, Galicia, arte

A ilusión daquel neno feliz ao que os reises lle trouxeran unha cámara nova de fotos está un pouco diluida. Vinte días despois do agasallo, un problemiña fixo que deixara de furrular. O tendeiro díxome que debía de aceptalo como un chisco de mala sorte, pero claro, sabendo do seu orixe Hindú, só me queda pensar naquelo de que as cousas máis importantes da vida, non son cousas.

Ter unha casa en Chachahuí sobre do cume
do Cúndur-Cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas. Ter unha casa en Chachahuí
e ver no fondo do precipício o Putumaio
brincar como un regueiro pequeniño.


Ter unha casa en Chachahuí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocuios, o canto do turpial
e o míar estremecedor do puma negro.


Ter unha casa en Chachahuí,
esquecerse do tempo, estar ao pé dun deus antigo
amigo do sol.

Ter unha casa en Chachahuí.
Abaixo, no camiño de Ipiales, na estrada do Ecuador,
brillan as flores ventureiras.

Pero as estrelas son máis grandes.
Ter unha casa en Chachahuí.
Avilés de Taramancos
De Cantos caucanos (1985)

Etiquetas: Canarias, Galicia, fotoblogs

Son as cinco da tarde, día de reises, a minha compañeira está á botar a sesta no sofá,

a cativa baixou á xogar coas amigas e o outro home da casa trunfou esta noite e está á soñalo outra vez...

Coido que está a pasarme o mesmo que o rei bobón, que onte cumpreu setenta anos.

"Quitate tú que me pongo yo"

¡Manda carallo...que dura é a sucesión!

Etiquetas: Tenerife, fotografía, fotoblogs

Si tus fotos no son lo bastante buenas, es que no estabas lo bastante cerca. (Robert Kapa)

E a min onte pola mañá pasoume algo parecido. O que se presentaba como unha linda mañá de fotos rematou por convertirse na pior das pesadillas. Eu tamén estaba demasiado preto do perigo e do enemigo...non había forte oleaxe, tampouco estaba o mar plato. Só podo dicir que de súpeto chega unha ola e secuestra a vontade desta familia. Unha familia que se librou polos pelos de escribila crónica máis triste, no sur de Tenerife, onte pola mañá.

Ao final, apesares das mazaduras e do susto, unha anédocta máis que contar aos amigos.

Etiquetas: Adeje, Tenerife, fotoblog

Non podía maxinarme este agasallo para rematar o ano. Modestia aparte, tampouco é que non o merecera :-(.

Onte e hoxe a minha fachenda non me deixou andar como os homes pola terra, vou como un anxo, nunha nube.

Xa como, xa non me doe a cabeza, xa non teño acougo...

Grazas, compañeira de viaxe, irei contigo ata ó Q do mundo. Grazas Uxio e grazas Iria.

¡Agora, véndese cámara de Fotos!

Etiquetas: fotografía, fotoblogs

"A morte de calquera home
diminúeme porque estou ligado
á humanidade; por conseguinte
nunca fagan preguntas por quen dobran
as campás : dobran por ti."

John Donne

(1572-1631)

O 28 de Decembro non é un bon día para morrer, sempre corres o risco de que cho tomen a broma. Ou polomenos eso foi o que pensei eu, fai un pouco, cando entrei na voz de Galicia como cada noite. Vamos, que quedei de pedra ao bater coa nova do falecemento de Xosé Cuiña, dicíndome a minha compañeira" Non fagas caso que che é unha inocentada" . Mais deseguida me dei conta de que as inocentadas da voz non teñen ese senso.

Morreu un home, o político xa morrera antes, e agora con serenidade e reflexión toca acompañar esa familia nestes tristes momentos. Non é o día de facer balances nen xuicios. A historia e o tempo falará por nós, mais do que non teño dúbida é de que nesta noite, nas terras do Deza, non dobraran as campás, redobraran.... anque só sexa porque é de ben nacidos ser agradecidos.

Etiquetas: Galiza, Lalín, Deza

Estou canso.
Hoje cansei de picar lenha,
de erguer e deixar caer o machado
umha e outra vez sem descansar.

Cómo se converte o castinheiro
em lenha para arder,
semelha o título dum Manual de Instruçons
escrito por Jack London.

Tenho que confesar que tenho medo
da motoserra.
Tem demasiados dentes, ruído
e revoluçons.
E semelha inestábel
como umha persoa que nom é de fiar.
Tranquila em OFF,
entra acesa nos meus pesadelos
e vira-se contra mim com os seus dentes de aceiro,
como um sonho
que se volve realidade.

Ou tamém pode ser
que nom a conheça bem e
nom é que a motoserra seja insegura
senom que o inseguro som eu.

Talvez algum dia
deixe de picar lenha a mao,
de erguer e deixar caer o machado
umha e outra vez
e lhe perda o medo á motoserra.

Tenho que cambiar,
mas necessito tempo.
E algumhas outras cousas.

Séchu Sende . Courel, 2007

*Grazas Séchu por pórlle letra ao himno :-)

Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs

E díxolle o rei ¿por qué no te callas, macaco...?

O meu amigo Descartes, pensaba que os monos falaban coma os homes, pero que o disimulaban para non ter que traballar coma nós. Cousa que de ser certo, como ben nos conta Miguel Anxo Murado neste cachondo artigo , demostran que que polomenos son máis intelixentes.

Anque claro... sempre ten que haber algunha excepción

Non é o que parece pero non estaría de máis como escarmento.

Nós adentro e eles á fora... anque xa non teñan paraiso a onde ir na terra.

Etiquetas: natureza, fotografía, fotoblogs

Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs

A esencia máis pura da terra concéntrase na horta da SOLAINA.

Dous ríos circundan a maxia das súas entranas, sendo tanta a fertilidade, que mesmo ás pedras lle saen gromos de beleza.

Sentarse naquela horta, unha noite de verán e lúa chea para escoitalos paxaros que un leva dentro ou para deixar-se envolver polo misterio nas tebras que nos ofrecen as súas noites pechas de néboas é todo un poema para os sentidos do home.

cando estás co amigo PACO LAREO podes falar da materia en estado puro, do espiritu ou estar calado. O silenzo conxúgase co armonioso murmullo silvestre dos pinos ou da auga dun regueiro que instintivamente vai na procura do río para que o leve ó mar.

A SOLAINA de piloño é unha nova vara de medi-la cultura. Un espazo lúdico onde o home enriquece o seu interior do propio entorno luxurioso que o sostén.

Paco Penas.

Ás veces, atrapallado polas palabras, cústame moito ordealas para escribir e darlle xeitos as ideas. Pero neste caso, nun pequeno homenaxe que lle adiquei fai uns anos anos ao meu amigo PACO LAREO , saíume da alma, escribino co corazón, con sangue...

Por iso, quero recatalo hoxe para este V meme das minhas lembranzas.

Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs

Hoxe, terceiro post das minhas oito cousas, que por H ou B acho de menos neste desterro voluntario, teño presente a un rapaz do seu tempo.

Chámase Uxio, pola graza do señor do Caurel, estudante das novas tecnoloxías no campus de Elviña , socio do Playa Club e membro non numerario da real Academia do botellón na praza do humor...

Naceu nun Hospital de Santiago de Compostela sen avisar nunha noite de lúa chea... medrou aos poucos cada día ata sacar o carné de conducir. Como estudante na súa primeira etapa sempre aplicou a lei do mínimo esforzo, sendo unha prioridade na súa vida, aprobar denantes que saber:-) . Agora, conscente da lei da gravidade, que sempre nos está empurrando cara abaixo, soña que as semanas teñan oito días e os días vinte e cinco horas para acadalo sumum da felicidade.

Como pai, síntome tremendamente agradecido e querido. Atrás quedan tempos de discordia onde eu percibía indiferencia naqueles acenos involuntarios que ao fin e cabo, non deixaban de ser un proceso máis da crianza. Unha das cousas que xamais esquecerei será aquela tarde, na que confuso e arrepentido da minha conducta represiva, se así se pode chamar, refuxieime na azotea da casa a chorar como un desconsoladiño despois de releer "cartas ao pai" de Kafka. Un libriño que, sen lugar a dúbidas, pode sarabullar até a pel dun burro.

E nada máis, só dicicir aos máis imberbes, que un pai non nace, un pai faise día a día ata morrer .

Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs

Etiquetas: Galiza, fotografia, fotoblogs