|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Ecce Home.
01/05/2008
ZooM Estou na minha praia dos enoxados. A marea alta tragou a praia inteira dun bocado. Nestas horas da mañán adoito a estar sempre so pero hoxe, ao carón da pedra na que estou sentado, hai unha señora esparramada na areia. Unha señora que semella non pensar en nada. Máis lonxe, sempre lonxe da pedra na que estou sentado, hai tamén dúas mulleres e un home bebendo mate. Os tres falan, falan e falan sen dicir nada. ... E todo elo, mentras estou sentado nunha pedra, escribindo e pensando na fascinación de non pensar en nada. Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs 09/04/2008
ZooM A min que me sementen como facía meu avó coa ferraia, a mandas... Cada día que pasa amo con máis intensidade este pensamento agrícola. Ao melhor é un xeito de comulgar coa terra.
ZooM Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs 06/04/2008
ZooM
O día catro cumprín coarenta e cinco anos, celebreino toda a semana, o Domingo nunha pequena xuntanza desas nas que case remata un por perder o creto. O lunes en Vilaflor , compartindo mesa en casa Chamo da Escalona, co amigo Román . O Mercoles saín de kopas como cando tiña os anos que ten o meu fillo... e o Venres acabei paseando pola praia de madrugada.A foto de hoxe representa moi ben o meu estado actual, atópome nun xardín con frores e eu son a porta destartelada do fondo. Digoo por se algún non se había enterado.Bicos e apertas, voume a dar un baño.Etiquetas: Tenerife, Canarias, fotoblogs 10/03/2008
 Non son un home que me lembre moito dos soños consumados, non son dos que lle poñen tino...mais acabo de regresar dun que aínda teño morno e vouno intentar debullar cunhas cantas palabras prestadas. "Coido que estábamos nun concurso e tíñamos unha morea de cousas acima dunha mesa, pero deseguida cada quen facendo gala da súa cobiza humana, arramparon con todo deixando a este parvo da aldea sen nada. Ollando unha rapaza que vertía por fora das cousas todas xuntas que pillara, escomencei a berrar chamándolle de todo canto malo se pode dicir do ser humano. Despois, arrepentido, refuxieime nun cuarto, tomei un gin-tonic e decidin fuxir do lugar. Cando xa me ía, abreuse a porta e un desfile de miradas distantes e indiferentes deixáronme de pedra. Ao final, apareceu aquela rapaza que fora victima do meu xenio e como non tiña nada máis que perder, acerqueime a ela para pedirlle desculpas sen esperar nen que me escoitara como é costume na nosa estirpe. ¡ Ou, mais cal sería a minha sorpresa! ...cando levantou os brazos para abrazarme e con certa docilidade susurrarme nos ouvidos: "Que grandes valores atesouramos e que pouco avanzamos no camiño" 04/03/2008
 ZooM Aproveitando o espazo en branco que me presenta hoxe este post e tamén a coyuntura socio-política do momento quero presentarvos a minha nena Un nena que naceu en Galiza e que "vive como galega" en Canarias, como tantos outros nenos. Ten uns pais bastante "normales" con traballo e tamén ten unha casa para rematar de pagar a hipoteca cando quede orfa. A minha nena vai a un colexio bilingüe para que fale con máis naturalidade outros idiomas, para que sexa disciplinada e ordenada nas súas tarefas , para que sexa educada e non maltrate aos os seus pais cando sexan vellos e como non, tamén para ser respectuosa co medio e non andar a patadas co mobiliario urbano. Cando sexa maior quere estudar unha carreira para pasearse con minifalda e fachenda polas portas dos distintos organismos na procura dun traballo . A rapaza está orgullosa de ter unha baby-sister de Finlandia, uns veciños gay, uns arxentinos e outros ingleses. Non fixo aínda a primeira comuñon pero tanto da...porque xoga ao baloncesto e ao tenis que nindiola... Grazas a Rajoi por darme a oportunidade de presentar en sociedade a familia, onte foi o meu primo. e hoxe a minha nena... espero que siga moitos anos na oposición para falar tamén dun cento de primos , do outro neno e da minha compañeira. Etiquetas: Galiza, Fotoblogs 02/03/2008
Deixoumo escrito fai uns días un mestre " que debería traballar nunha temática e non sair de aí". Algo como, reconstruir con certo criterio e orde o meu cuarto escuro. E coido que ten razón porque pensandoo un pouco, agora, cando xa me quedan poucos sacramentos que cumprir, teño a sensación de que aínda non rematei o álbum da primeira comuñón. Como se di popularmente "ando mamando na rolla de atrás".
Terei que buscar alimento para o meu espíritu máis alá da propia nitidez ou espello das cousas. Intentarei penetrar na trastenda da alma para fotografiar con poesía o mundo dos soños. Esgazarei roupas e as carnes nas silveiras dos camiños trepando rocas e valados, se fai falla, para reinventar a festa. Por intentalo que non sexa, xa teño ganas de sentarme a falar con ese artista que disque levo dentro :-) Etiquetas: Canarias, Galiza, fotoblogs 27/02/2008
Hoxe tiña que falar de min pero non sei que decir... Este pasado fin de Semana celebrouse no auditorio de Vila De cruces o Festival CRUCESARTE . A xuntanza inagurouse o día 23, coa exposición de pinturas de Paco Lareo (Piloño), Armindo Iglesias (Piloño), Lucía Dubra (Carbia) e Xosé Sánchez (DORVISOU). A escultura estivo presente no acto con obras de Xosé Sexto (Loño) e Xosé Taboada (Cumeiro) e da fotografía encargouse, Paco Penas (como non, DORVISOU). Pola tardiña actuaron as bandas locais de música, primeiro fixoo a Unión Musical de Ponteledesma e despois a Artística de Merza. O Domingo, continuou o certame cultural das terras de Carbia, cos grupo de gaitas O ARCO DE Merza, PUNTEIROLO das Cruces, as corales de Cumeiro, Carbia Camanzo, o orfeón Nosa señora de Hoy-Vas, os gaiteiros de Tras Xoán de Cruces e pechou o festival Voces Da Terra xunto do Tenor Cesáreo torres (Carbia). Unha xuntanza na que tiven o pracer de participar pero non o de estar alí presente, motivos laborales non me deixaron voar. Ben que o sentín, outra vez será. Está claro, que ese rapaz da foto non son eu. É o meu querido corresponsal en Galiza, recollendo un agasallo e diploma a nome de D. Paco Penas :-). Moitas grazas a todos. Etiquetas: Galiza, fotoblogs 21/02/2008
ZooM Este xigante que parece que arrasa ao seu paso cunha cidade ficticia ben podera encarnar o xuíz Nelson na súa batalla contra da corrupción en Arona . APUNTE DO EDITOR: Como este home siga tirando da manta xa podo ir pensando en cambiar de traballo pois vaime deixar sen clientes :-) Pero de política xa falaremos outro día e a outra hora... Etiquetas: Tenerife, fotoblogs 20/02/2008
Claro que é posible fotografiar os sentimentos. Só fai falla que estes afloren e se reflexen nos ollos da xente.
Este pasado fin de semana celebraronse os carnavales no povo dos CRISTIANOS. En Tenerife son moitos os povos que teñen por costume honrar a Don Carnal unhas semanas despois de facelo a capital. Este ano propúxenme un reto, Captar o espíritu da festa e a verdade é que quedei bastante satisfeito dos resultados, sobretodo tendo en conta a dificultade de traballar sen flash, sen trípode e até a minha falta de descaro para retratar a xente descoñecida cara a cara :-) Etiquetas: Tenerife, fotoblogs 19/02/2008
LoS ReiNoS DeL CoNDoR
Caminar la infinita naturaleza es, de alguna manera, un retorno a la vida nómada y a las esencias poéticas del ser humano... (Román Morales, Buscando el sur , Ed. La Palma) Un home que é capaz de percorrer os once mil kilómetros que separan a costa caribeña de colombia, concretamente dende a cidade de Santa Marta que foi onde partiu, até a punta máis austral da terra, Ushuaia, no sur da Arxentina, sempre merecerá a pena escoitalo con pleitesia. O martes tiven, unha vez máis , o pracer de disfrutar da súa conversa. Forón tres horas intensas de anédoctas, de diapositivas, de aventura pura e dura ... mais que dura penso que inhumana, porque tres anos e medio á pé cruzando Colombia, Perú, Bolivia, Chile, Ecuador e Arxentina sen máis teito que o firmamento, hotel de mil estrelas como el mesmo gustaba de chamarlle, só está ao alcance duns escollidos. De feito unha das súas preocupacións cando xa estaba a piques de rematar, era o medo a non poder parar cando tocase a súa singular Fisterre. Non hai dúbida que a soedade coa que afrontou esta aventura foi o seu maior desafío, mesmo nunha das dedicatorias do seu libro "Buscando el Sur" lémbrase dos homes e mulleres de sudamérica que agardaban nas orelas dos camiños para restaurarlle os osos e o afecto, Despois da exposición tamén eu fun na procura do meu querido Sur , cheguei dúas horas tarde ao traballo, non tiña presa, pola autopista escoitaba música mentras soñaba, non quería que se diluira aquela sensación de libertade que me atrapara e me posuía ao pensar na cruel realidade dos que atrapados pola voráxine dunha sociedade consumista non temos máis camiños que os que fan as diputacións ou cabildos. Agora mesmo, Román está a escribir outro libro pois a mediados deste ano pasado, rematou outra alucinante viaxe en canoa, a través dos ríos Parana, Orinoco, Amazonas e afluentes durante dous anos e medio... non sei canto tardará en editalo, Román non atende a razóns establecidas nen mide o tempo, aborrece do nosa esclavitude moderna, prefire o "primitivismo" indíxena e a libertade da selva. ¡Chapeau, amigo guanche!
Etiquetas: Tenerife, Canarias, fotoblogs 10/02/2008
 ZooM
Xa non hai escalas Alfas, Betas nen Gammas, só enxeñeiros informáticos cabreados, abogados repoñendo mercaduría nos supermercados Claudio e licenciados en historia traballando de camareiros. Aquel mundo feliz de Aldo Huxley sigue e seguirá sendo una utopía, un mundo sen guerras onde ser feliz consistía simplemente en ser feliz. Onte recibín un correo do meu fillo onde me transmitía a seu desasosegó cara ao seu futuro profesional. Unha preocupación que non lle pode animar moito a afrontar con certo optimismo una carreira de informática como a súa.
Unha dura carreira que aínda non atopa un oco nos organigramas das empresas por culpa da mediocridade dos propios empresarios, que moitas veces, buscan incrementar os beneficios a conta da situación laboral dos traballadores. A INFORMÁTICA e unha carreira con futuro, si... pero no futuro ou lonxe do berce.
¿Como non o vai a ver negro escuro o meu fillo, se non pode aspirar a gañar moito máis do que lle envía seu pai cada mes?... e que por certo, tampouco lle chega a moito. ¿ Ou mesmo ao pensar que nunca chegará a gañar o que gaña seu pai traballando de camareiro, anque sexa en Canarias? Animo meu rei, Ti sigue estudiando e disfruta do teu tempo , que moitas veces as cousas non son como parecen, aínda poden ser peores :-) Etiquetas: Galicia, fotoblogs 05/02/2008
ZooM Creo que a fotografía, como outras maneiras de expresión, precisa doutras linguaxes para enriquecerse e potenciarse, non hai regras nin límites. Só paixón e loucura.... Vari carames Vari Caramés, con quen compartin tantos momentos sen cámaras polo Orzán, está nun dos momentos artísticos máis doce. O seu xeito tan particular de enfocalo mundo, rematou por atopar un espazo no limbo reservado só para un cantos elexidos. Varí Caramés é un home que traballou arreo e case sempre contra corrente. Un home ao que non lle gustan os traxes novos, como el di...e que foi capaz de atrapar un soño alí onde non había nada e de construir un mundo onde a fotografía e a poesía camiñaran da man aínda falando distintos idiomas, lonxe das modas ou novas tendencias..
As súas fotografias veñen de inaguralo festival internacional de fotografía, Fotoencuentros 08 en Murcia e tamén están presentes na galeria SCQ de santiago de Compostela.
Etiquetas: Fotografia, Galicia, arte 30/01/2008
MISTY in PHOTOFRIDAY A ilusión daquel neno feliz ao que os reises lle trouxeran unha cámara nova de fotos está un pouco diluida. Vinte días despois do agasallo, un problemiña fixo que deixara de furrular. O tendeiro díxome que debía de aceptalo como un chisco de mala sorte, pero claro, sabendo do seu orixe Hindú, só me queda pensar naquelo de que as cousas máis importantes da vida, non son cousas. 08/01/2008
Ter unha casa en Chachahuí sobre do cume
do Cúndur-Cúndur que os incas bautizaron
polas grandes aves míticas. Ter unha casa en Chachahuí
e ver no fondo do precipício o Putumaio
brincar como un regueiro pequeniño.
Ter unha casa en Chachahuí
e escoitar á noitiña o zunido dos vagalumes,
dos cocuios, o canto do turpial
e o míar estremecedor do puma negro.
Ter unha casa en Chachahuí,
esquecerse do tempo, estar ao pé dun deus antigo
amigo do sol.
Ter unha casa en Chachahuí.
Abaixo, no camiño de Ipiales, na estrada do Ecuador,
brillan as flores ventureiras.
Pero as estrelas son máis grandes.
Ter unha casa en Chachahuí.
Avilés de Taramancos
De Cantos caucanos (1985)Etiquetas: Canarias, Galicia, fotoblogs 06/01/2008
Son as cinco da tarde, día de reises, a minha compañeira está á botar a sesta no sofá, a cativa baixou á xogar coas amigas e o outro home da casa trunfou esta noite e está á soñalo outra vez... Coido que está a pasarme o mesmo que o rei bobón, que onte cumpreu setenta anos. "Quitate tú que me pongo yo" ¡Manda carallo...que dura é a sucesión!
Etiquetas: Tenerife, fotografía, fotoblogs 05/01/2008
Si tus fotos no son lo bastante buenas, es que no estabas lo bastante cerca. (Robert Kapa)
E a min onte pola mañá pasoume algo parecido. O que se presentaba como unha linda mañá de fotos rematou por convertirse na pior das pesadillas. Eu tamén estaba demasiado preto do perigo e do enemigo...non había forte oleaxe, tampouco estaba o mar plato. Só podo dicir que de súpeto chega unha ola e secuestra a vontade desta familia. Unha familia que se librou polos pelos de escribila crónica máis triste, no sur de Tenerife, onte pola mañá. Ao final, apesares das mazaduras e do susto, unha anédocta máis que contar aos amigos.
Etiquetas: Adeje, Tenerife, fotoblog 01/01/2008
Non podía maxinarme este agasallo para rematar o ano. Modestia aparte, tampouco é que non o merecera :-(. Onte e hoxe a minha fachenda non me deixou andar como os homes pola terra, vou como un anxo, nunha nube. Xa como, xa non me doe a cabeza, xa non teño acougo... Grazas, compañeira de viaxe, irei contigo ata ó Q do mundo. Grazas Uxio e grazas Iria. ¡Agora, véndese cámara de Fotos! Etiquetas: fotografía, fotoblogs 29/12/2007
"A morte de calquera home
diminúeme porque estou ligado
á humanidade; por conseguinte
nunca fagan preguntas por quen dobran
as campás : dobran por ti."
John Donne
(1572-1631)
O 28 de Decembro non é un bon día para morrer, sempre corres o risco de que cho tomen a broma. Ou polomenos eso foi o que pensei eu, fai un pouco, cando entrei na voz de Galicia como cada noite. Vamos, que quedei de pedra ao bater coa nova do falecemento de Xosé Cuiña, dicíndome a minha compañeira" Non fagas caso que che é unha inocentada" . Mais deseguida me dei conta de que as inocentadas da voz non teñen ese senso. Morreu un home, o político xa morrera antes, e agora con serenidade e reflexión toca acompañar esa familia nestes tristes momentos. Non é o día de facer balances nen xuicios. A historia e o tempo falará por nós, mais do que non teño dúbida é de que nesta noite, nas terras do Deza, non dobraran as campás, redobraran.... anque só sexa porque é de ben nacidos ser agradecidos. Etiquetas: Galiza, Lalín, Deza 18/12/2007
Estou canso.
Hoje cansei de picar lenha,
de erguer e deixar caer o machado
umha e outra vez sem descansar.
Cómo se converte o castinheiro
em lenha para arder,
semelha o título dum Manual de Instruçons
escrito por Jack London.
Tenho que confesar que tenho medo
da motoserra.
Tem demasiados dentes, ruído
e revoluçons.
E semelha inestábel
como umha persoa que nom é de fiar.
Tranquila em OFF,
entra acesa nos meus pesadelos
e vira-se contra mim com os seus dentes de aceiro,
como um sonho
que se volve realidade.
Ou tamém pode ser
que nom a conheça bem e
nom é que a motoserra seja insegura
senom que o inseguro som eu.
Talvez algum dia
deixe de picar lenha a mao,
de erguer e deixar caer o machado
umha e outra vez
e lhe perda o medo á motoserra.
Tenho que cambiar,
mas necessito tempo.
E algumhas outras cousas.
Séchu Sende . Courel, 2007 Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs 01/12/2007
E díxolle o rei ¿por qué no te callas, macaco...? O meu amigo Descartes, pensaba que os monos falaban coma os homes, pero que o disimulaban para non ter que traballar coma nós. Cousa que de ser certo, como ben nos conta Miguel Anxo Murado neste cachondo artigo , demostran que que polomenos son máis intelixentes. Anque claro... sempre ten que haber algunha excepción 22/11/2007
Non é o que parece pero non estaría de máis como escarmento. Nós adentro e eles á fora... anque xa non teñan paraiso a onde ir na terra.
Etiquetas: natureza, fotografía, fotoblogs 13/11/2007
 Na minha vida cruceime con xente de todalas castes. Xente ruín, xente íntegra, xente inolvidable e xente simplemente que suman e fan un montón. Pero hoxe quixera ter unha lembranza para esas persoas que, ao seu paso polo meu caron, afondaron coa súa semente. Eses analistas da crianza que sempre che andaban medindo o cerebro. De tódolos mestres que tiven na vida, que tampouco foron moitos, hai algúns que sempre están presentes na minha memoria de cada día e polo que, nestes últimos tempos teño unha extraña sensación, a conciencia un pouco escocida por haber sido moi pouco agradecido, que é o mesmo que un desagradecido . Fastídiame un pouco ter que recoñelo pero agás dalgún encontro casual pola rúa, non houbo ningún acercamento ou recoñecento pola minha parte. Tan só ese lembranza ou cariño. Cando "escoito" falar a peke da súa marabillosa relación cos seus ex-alumnos síntome un pouco doente. A min gustaríame volver a compartir un tempo con algún deles, tan só para escoitalos, agora si, atento e en silenzo... anque tamén teño medo, de que ao millor tampouco se acorden de min :-) As minha primeiras lembranzas andan nesa Escola Mixta de Dorvisou tendo sempre como mestra a Doña Virginia Vilariño Villamayor, Sete longas tempadas... por Deus! como vou esquecer do seu nome, sería boa. cada mañá, en fila india,debaixo dos carballos, soaba a letanía... buenos días tenga la señorita. Mentras, D.Luis, o seu marido que a traía cada mañá, pisaba forte o acelerador do seiscentos para fuxir decontalo da aldea. Máis que recordos da aprendizaxe ou amor polos libros venme á mente os castigos que padecía, non deixarme xogar coas nenas, escribir cinco centas veces que non se debía blasfemar, xa cando eu o sabia... O derradeiro curso daquela "Educación General Básica" fíxeno no grupo de Vila de Cruces.A mestra dixéralle aos meus pais que se quería seguir estudando, o millor era que completase o meu ciclo na Vila. Agora estou pensando se non sería para que lle deixase tranquila a sobriña . Deste ano pouco que dicir, a non ser Fernando, un mestre de música, ética e relixión que se mostraba afable e amigo. Despois de acadalo graduado escolar e algún escarceo con levarme ao seminario, non sei a que, pero bueno...rematei en Santiago, concretamente no Castiñeiriño, na escola de hosteleria, Aquí escomenzou a grande travesía do deserto pola vida. Tan listiño, tan falador, tan juapiño...¡camarero xeitiño! ¡Que magoa de non ir ao seminario, puñetas! Da minhas vivenzas en terras compostelanas, falaremos outro día. So nomear a Xosé Luís, xefe de internado moitos anos, Sr. Murillo de Língoa e Don MANUEL BLANCO HERMIDA, así en maiúsculas porque se o merece. E continuará, pero xa está a chamar a señora da mesa do fondo, esa que pide un café e cando llo levas di que ela non quere café, que o que quere é que lle peches a porta, que fai moita corrente... :-) Con cariño tamén para Uxía Casal, Marinha de Barreiros, Oscar Sánchez, Xavier Dopico, descalza, Séchu Sende, a rifenha, Manuel Busto, jcabellacruz... e outros mestres blogueiros. Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs 12/11/2007
A esencia máis pura da terra concéntrase na horta da SOLAINA.
Dous ríos circundan a maxia das súas entranas, sendo tanta a fertilidade, que mesmo ás pedras lle saen gromos de beleza.
Sentarse naquela horta, unha noite de verán e lúa chea para escoitalos paxaros que un leva dentro ou para deixar-se envolver polo misterio nas tebras que nos ofrecen as súas noites pechas de néboas é todo un poema para os sentidos do home.
cando estás co amigo PACO LAREO podes falar da materia en estado puro, do espiritu ou estar calado. O silenzo conxúgase co armonioso murmullo silvestre dos pinos ou da auga dun regueiro que instintivamente vai na procura do río para que o leve ó mar.
A SOLAINA de piloño é unha nova vara de medi-la cultura. Un espazo lúdico onde o home enriquece o seu interior do propio entorno luxurioso que o sostén. Paco Penas. Ás veces, atrapallado polas palabras, cústame moito ordealas para escribir e darlle xeitos as ideas. Pero neste caso, nun pequeno homenaxe que lle adiquei fai uns anos anos ao meu amigo PACO LAREO , saíume da alma, escribino co corazón, con sangue... Por iso, quero recatalo hoxe para este V meme das minhas lembranzas. Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs 08/11/2007
Hoxe, terceiro post das minhas oito cousas, que por H ou B acho de menos neste desterro voluntario, teño presente a un rapaz do seu tempo. Chámase Uxio, pola graza do señor do Caurel, estudante das novas tecnoloxías no campus de Elviña , socio do Playa Club e membro non numerario da real Academia do botellón na praza do humor... Naceu nun Hospital de Santiago de Compostela sen avisar nunha noite de lúa chea... medrou aos poucos cada día ata sacar o carné de conducir. Como estudante na súa primeira etapa sempre aplicou a lei do mínimo esforzo, sendo unha prioridade na súa vida, aprobar denantes que saber:-) . Agora, conscente da lei da gravidade, que sempre nos está empurrando cara abaixo, soña que as semanas teñan oito días e os días vinte e cinco horas para acadalo sumum da felicidade. Como pai, síntome tremendamente agradecido e querido. Atrás quedan tempos de discordia onde eu percibía indiferencia naqueles acenos involuntarios que ao fin e cabo, non deixaban de ser un proceso máis da crianza. Unha das cousas que xamais esquecerei será aquela tarde, na que confuso e arrepentido da minha conducta represiva, se así se pode chamar, refuxieime na azotea da casa a chorar como un desconsoladiño despois de releer "cartas ao pai" de Kafka. Un libriño que, sen lugar a dúbidas, pode sarabullar até a pel dun burro. E nada máis, só dicicir aos máis imberbes, que un pai non nace, un pai faise día a día ata morrer . Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs 20/10/2007
03/09/2007
Fai un tempo un amigo agasallou ao meu fillo con este cadro. O cadro que colga das paredes da sala da minha casa é coma un xarope de marmelada para o meu espíritu. No fondo do cadro concorren as minhas cores máis primarias. O azul do ceu, o verde dos prados de cubelos, os ocres das terras de fonfría, as follas e landras dos carballos da capilla, o moucho dos rebordaos e até a frescura da auga da fonte do novello.
O problema está en que Uxio quere recuperar o cadro para a súa nova cova na Coruña e a min paréceme razonable... discutilo.
Anque presinto que só quédame esperar da súa indulxencia ou restrinxirlle as chamadas do móbil :-)Etiquetas: Galiza, fotografía, fotoblogs 28/08/2007
Os camiños da aldea non precisan de varandas nen rotondas. Son camiños retortos e profundos que baixan cara a devesa ou suben cara o curuto Camiños das aldeas, carreiros da grande alameda.... Ir vendo para ir ir indo... dicía Paco. E deseguida me dei conta da importancia do camiño cando estás de volta. Etiquetas: galiza, fotografía, fotoblogs 18/07/2007
...................... Xa o dicía Xosé Vázquez Pintor cando nos falaba de Pepe das Cruces na Solaina de Piloño. "O Practicante astrónomo que soñara unha garita para ver a galaxia, e que vestía traxe e chapeu noviños; zapatos de cocodrilo e unha neta luminosa, ao xeito dos días e das horas máis felices" Aínda non son quen de palpala realidade. Vivo acubillado nun sono...moi agradecido.
Xa volo contarei á volta, no camiño... 02/05/2007
 Cuestionario Proust Recollendo o testigo de NINSESABE imos practicar un pouco de exhibicionismo anque coido, que son dos que xa vou deixando un anaco de carne en cada arroutada...polo que xa moitos terán o negativo do meu retrato. O principal rasgo do meu carácter? Eu destacaría, falando de positividade, a minha docilidade, sensibilidade,… por outro lado son bastante choromicas…ás veces un pouco carpideira, esta a dicir a minha compañeira. A calidade que prefiro nun home? A bondade en todo o seu contexto A calidade que desexo nunha muller? As mesmas do home e algunhas máis...jeje O que máis aprecio nos meus amigos? A transparencia, fidelidade e compromiso O meu principal defecto? Non saber escoitar ás veces…desta, non ímos preguntarlle nada a minha compañeira, non sexa o diaño que me chafe o día. A miña ocupación preferida? A fotografía con diferencia. Tamén practico a xardiñería do testo… O meu soño de dicha? A minha veciña…jeje. En serio, que baixen tódolos deuses a terra, os uns e os outros, e que entre todos arranxen este desaguisado. E tamén que os homes se entreguen con máis vehemencia ao mundo da filantropía Cal sería a miña maior desgraza? Uff…neste momento sería non poder axudar aos meus fillos Que quixera ser? Un virus benigno que se contaxiara entre os humanos a unha velocidade de trescentos bicos por minutos Onde desexaría vivir? No campo, nunca casa antiga e restaurada, con agricultura biológica e moito tempo libre para disfrutar dos amigos, da familia… A cor que prefiro? Unha cor cálida e tenue, calquera... A flor que prefiro? Se teño que decidir unha sería a camelia pero tamén pola fermosura da sua árvore. Calquer flor me parece bonita, desde a do toxo ata esas pequenas margaridas que medran polos carreiros da minha aldea
O paxaro que prefiro? A paloma da paz, non teño dúbidas. Agora, do paxaro que máis me acordarei será sempre daquel corvo negro que lle comía o porral a minha avoa cando eu neno Os meus autores preferidos en prosa? Ata os vinte e tantos foron os clásicos, Herman Hesse, Charles Dickens, Oscar Wilde, Dostoievki, Alan Poe…(Gracias a un mestre que se chamaba Murillo). E despois dunha epoca onde ler se tornaba espeso chegou o intre da literatura galega,.. Manuel Rivas, Suso de Toro, Neira Vilas,Vázquez Pintor, Uxia Casal…Pero tampouco son dos que vou devorando libros, dous ou tres ao ano. Os meus poetas preferidos? Charles Baudelaire, Alfonsina Storni, Fernando Pessoa, Rosalia de Castro, Celso Emilio Ferreiro, Carvalho Calero… Os meus heroes de ficción? Non teño… As miñas heroínas de ficción? Carrapuchiña vermella... Os meus compositores preferidos? Cantautores como Pedro Guerra, Silvio Rodríguez, Pablo Milanes, Aute,.. Os meus pintores predilectos? DEZA POWER…jeje. Laxeiro, Sucasas, Lamazares, Paco Lareo, Armindo Salgueiro, Colmeiro, Álvaro Negro, Paio, Guillermo Aymerich… Os meus heroes da vida real? Aquela xente que altruistamente traballa en prol dos demais. As miñas heroínas históricas? Esas mulleres galegas do rural que traballaban de sol a sol… Os meus nomes favoritos? Uxio e Iria… Que detesto máis que nada? A falsedade, o egoismo, a injusticia… Que caracteres históricos desprezo máis? A violación dos dereitos humanos, a escasa solidaridade antre povos e a pouca sensibilidad co medio ambente Que feito militar admiro máis? Pois nas labores humanitarias, no caso dunha catástrofe natural… Que reforma admiro máis? Todas aquelas que nos fagan máis libres e ditosos Que dons naturais quixeras ter? Gustaríame posuir algún máis sobrenatural pero posto a elixir quédome co don das artes. Como me gustaría morrer? Ía dicir consciente e sereo pero ninguén o vai a crer, asique direi…soñando coa eterna primaveira da vida. Estado presente do meu espírito? On-line… :-) Feitos que me inspiran máis indulxencia? Os povos castrados polos sistemas autoritarios, a xente que morre de fame, a xente que sofre da violencia de xénero, o abuso sexual e explotación dos nenos… O meu lema? Ben podera resumirse nesta frase...Vive e deixa vivir Etiquetas: proust, fotoblogs, fotografia 24/04/2007
Mulleres, mulleres. Eses corpos. Todos eses corpos. Donna Anna, Donna Elvira. Sempre aí, sempre aí. Sempre a tentar, un anaco de carne da perna cando a man acomoda a liga, o busto oprime a tea aí ao lado da cara cando che serven o café. Toda a vida a loitar, a impedir. A impedir que se apodere dun a sensualidade, o feitizo da súa carne, da súa proximidade...
¿que hai nesa carne, que atrae? Esa morbideza, esa tenrura da carne que súa e ole... ...Que é o desexo? O que fai que aquela man da fotografía do despacho, aquela man que é a do brazo do meu corpo, tome dende atrás un peito dela. Ela con cara de medo, de curiosidade, de entrega. O desexo é unha enfermidade momentánea, unha inflamación dunha parte dun, iso é e nada máis. Inflamación. Inflamación que produce febrícula e trastorno da mente. Non podemos defendernos completamente desa doenza, desas imflamacións. Nun futuro, a medicina moderna. O bromuro. O bromuro que botan na comida do rancho dos reclutas. Nin con bromuro... ( Suso de Toro en Home sen nome ) *** ¡Uff...como quenta Lorenzo ! será millor darse un baño...
Etiquetas: fotografía, fotoblogs 13/04/2007
Eu tamén son un híbrido porque meu paí xa viña ás mozas a Dorvisou, dende o outro lado do río... Etiquetas: fotografia, fotoblogs 06/04/2007
13/03/2007
Se houbese un ser superior a nós, veríanos deste xeito tan minúsculo e intranscendente... Etiquetas: fotoblogs:fotografia 12/03/2007
Se tes ganas de traballar, séntate e espera a que che pasen
Din que a felicidade e a saúde son imcompatibles coa ociosidade
e anque pareza unha contradición ten moito de verdade. Debe de ser, que cando se alcanza ese grado de bonanza, xa se chega exprimido e sen zume... Etiquetas: Tenerife, fotoblogs 22/02/2007
align="center"> Canto máis se eleva un home , máis pequeno parécelle aos que non saben voar... coidaba que era unha frase de J. S. Gaviota pero é de Nietzsche. Tamén é certo que moitas veces canto máis se eleva un home, máis pequenos ve aos outros. Caso moi frecuente na sociedade na que vivimos. Etiquetas: fotografia, fotoblogs 21/02/2007
Esta foto reflexa moi ben o sufremento dos que algunha vez estivemos atrapados nas teas de araña do estress, da ansiedade, do pánico... Pero nesta vida, positivamente, todo tende a ser unha lección e coido que xa entendín a mensaxe. Deseguro que si tivese a información que teño hoxe , non chegaría a tanto o meu sufremento. O si que teño sempre presente é canto padecín e ainda hoxe saínrome sarabullas ao ler esto: : Contração / tensão muscular, rijeza Palpitações (o coração dispara) Tontura, atordoamento, náusea Dificuldade de respirar (boca seca) Calafrios ou ondas de calor, sudorese Sensação de "estar sonhando" ou distorções de percepção da realidade Terror - sensação de que algo inimaginavelmente horrível está prestes a
acontecer e de que se está impotente para evitar tal acontecimento Confusão, pensamento rápido Medo de perder o controle, fazer algo embaraçoso Medo de morrerVertigens ou sensação de debilidade " E nenhum Grande Inquisidor tem prontas tão terríveis torturas como a ansiedade tem; e nenhum espião sabe como atacar mais inteligentemente o homem de quem ele suspeita, escolhendo o instante em que ele está mais fraco; ou sabe onde colocar armadilhas em que ele será pego e enredado, como ansiedade sabe e nenhum juiz é mais esperto e sabe interrogar melhor, examinar, acusar como ansiedade sabe, e nunca o deixa (a vítima) escapar, nem através de distrações, nem através de barulhos, nem divertindo, nem brincando, nem de dia nem de noite..." Soren Kierkegaard, The Concept of Dread.
Etiquetas: fotografia:fotoblogs 26/01/2007
Escultura de Paco Lareo"...E quen os queimou eran cristiáns. Así que ti. como tamén es cristiá..., ou non es? -A min bautizarónme, mais non son crente dende hai moitos anos. - Ah, moi ben. E así líbraste. Mais moitos dos xudeus que queimaron tamén eran como ti, non crían no xudaismo, mais naceran de pais xudeus, así que no lles valeu de nada. E se a eles non lles valeu de nada, a ti tampouco. Ti es cristiá, así que tamén es responsábel daquelas mortes . ¿É ou non é?... Desto e de moitas cousas máis, falábanos Suso De Toro no "home sen nome"
Etiquetas: auschwitz, photoblog 24/01/2007
Tamén hai unha señorita, e seino por Ana, a leiteira, que escribe poesía e que disque dixo que ese don traspasárallo o espírito de Bécquer, que o dese si que nolo aprenderon na escola, o volverán las oscuras golondrinas, moito me gustaba, e a ela tamén lle debía gustar porque o encontro co espírito foi na praza das Bárbaras, e o espírito posuína e disque a deixou preñada. Preñada de poesía. Amalia e Ana veña a rir co conto, coa pichola do leite do espírito, ai o espírito, ai. E aínda habemos de ir polas Bárbaras, Ó, a ver se atopamos o espírito de Gustavo Adolfo? Pois eu xa fun, díxenlles. E deixeinas sen fala, sen tempo de rir, tan de súpeto foi. E que? Gústame máis outro que hai no xardín de San Carlos. Ese non preña. Amalia, facendo a escandalizada: Ai, neniña! E ti estás feita unha puta dos espíritos. Así, no lo contaba Manuel Rivas en "os libros arden mal" Etiquetas: Galicia, fotoblogs 21/01/2007
O home que quedou petrificado ollando pasar o río Sil entre os acantilados da Riboyra Sacrata, Etiquetas: Galicia, fotoblogs 20/01/2007
Vinte e un millón de veces adourando ó mesmo Deus en camas diferentes...
Etiquetas: fotoblogs, fotologs 02/01/2007
... aún duermo con peter pan a mi lado, preguntandome si alguien ahí fuera entenderá a un tipo tan complicado. pero una extraña fuerza me persique, me dice: tu simplemente vive, tu simplemente estudia, decide en tiempo record, y olvida el rencor, y recuerda, lo que el viejo dijo: "hijo, en lo que sea, pero el mejor" (Nach Scratch) Etiquetas: hip, hop, fotoblogs 03/12/2006
28/11/2006
¡Canto daría un neno por un caramelo se tivese diñeiro...! Etiquetas: infancia, fotoblogs 09/11/2006
 ...Repitan: Los pájaros de Guadalajara tienen la garganta llena de trigo. Pero Lolo o do rito dicía que Los pájaros de juadalagara tienen la jarjanta llena de trijo e o mestre dáballe un pao...(Manolo Rivas no poemario CoSTa Da MoRTe BLueS)
Etiquetas: Fotoblogs, Canarias, Galiza 13/10/2006
06/10/2006
12/09/2006
 Hoxe escoitei dicir que cada inmigrante chega a pagar entre setecentos e mil euros por unha viaxe cara a ningures, coa condición de que se fosen repatriados se lles devolvería a mitade dos cartos. Hoxe escoitei dicir que os inmigrantes cando teñen frio van os abrigos , Hoxe escoitei falar o povo dos Cristianos na boca dos entendidos.
O que está claro e que ninguén quere mollarse e atallalo problema alí onde escomenza, desenmascarando o engano e a mentira, consentida polos políticos e artellada polas mafias Etiquetas: tenerife, cayuco, arona 13/06/2006
 Onte falando co meu amigo Paco Lareo comunicoume a triste nova do finamento de Antonio Taboada "willy". Paco Lareo contaba con poucos datos do suceso, díxome que quedara irrecoñecible, que o tren o machacara contra os raíles, que o matara vivo.... Que había xente que o vira baixar cara ó río coma noutras tantas veces...pero no camiño, perdeuse para sempre a sombra dunha puta idea... A primeira cousa que se me pasou pola cabeza foi esa conversa que tiven con él, unha noite de vran en Compostela, sobor da fugacidade do tempo, da arte, da vida ...Ese presente que xa deixou de selo para convertir o tempo en pasado e agrandar o caixón do olvido. Tamén lembrei ese día que o coñecin, a primeiros dos oitenta, na feira cultural do día catro en Vila de Cruces, recitando na feira do gando, os seus poemas cunha coroa de follas de loureiro na cabeza... A xente que o coñecía sabía que se perdía porque era como un labirinto, a xente que non o coñecía equivocabase ata onte. Adeus, fillo de tratante de cabalos...como dicías nos curriculuns. Verémonos algún día e xa me contarás por que se suicida a xente.
05/06/2006
 Eu tamén teño a impresión de que os nosos institutos estan cheos de rapaces aos que, os pais xamais lles contaron un conto nas casas...
01/06/2006
 Como cada mañan ao espertar, avelino, un vello pescador xubilado, séntase no porto dos cristianos ao abeiro da casa do mar coa súa cansina ollada perdida no horizonte do Atlántico, para ver os caiucos chegar. Hoxe a feira de variedades no porto Dos Cristianos é de contrastes, barcos de cheos de turistas para facer excursións, veleiros que danzan ao son do mar e caiucos perdidos no tempo e no espazo cheos de inmigrantes desnortados, famentos, estafados e sobordetodo sen libertade. Avelino pasa todas as mañans falando coa xente que se para a comtemplar esa estampa xa tan familiar para os que vivimos por estos lares. Avelino só se deixa levar por ese sentido do humor rancio e inoportuno dos que non atenden a razóns para repertir, cada vez que chega un caiuco " eses se non se rien de noite non se ven" ou mesmo" a eses dámoslle bocadillos e piden solomillo". O triste é que non deixa de ser a sensación compartida dunha maioria do povo que aínda hoxe ten fora das illas máis dun millón de canarios que tiveron que emigrar nunhas condicións similares noutros tempos de fame e miseria. Ainda me atrevería a dicir, porque non, que así tamén pensan alguns politicos que viven cos ollos pechados a realidade dun problema social. Está claro que a diferencia é de cor. 
Etiquetas: Canarias, caiucos 22/01/2006
 Din que o home que sempre está serio é que non entendeu nada...agora xa sei porque onte pola noite, me reía tanto no HaRR’YS BaR e hoxe pola mañan case non me rio nada. Despois das vacacións sempre sufro unha pequena metamorfose. Ao rematar de traballar, Calquer luceciña de neón anula a minha vontade e me deixa sen GPS no medio da noite...e, o que é pior, sen saber quen manexa a meu carriño feito de nabos. É cuestión só de días ou semanas...deseguida me desbodará o caudal do encorol dos meus triglicéridos para dicir " BaSTa Xa"
Bueno, pois de aí, que a minha presenza polas leiras do BLoGoMiLLo sexa máis ben escasa. Xa sei, que para postear non teño que pasar ningún control de alcolemia, pero tampouco quero que as minhas arroutadas lle fagan sombra as minhas fotografías. Unha aperta de ledicia a toda a minha parroquia. 17/01/2006
 -¡O Pecado vístese tamén de luces bonitas! Escachaba así os muros do interiore de Santa María o crego Valverde, pechando os ollos para non ver o que tiña. Criada Carme era de andacio gordecha e revellida e xa gastara outro párroco, estaba resumida e mesmo - si o sabía - Don Pépe trocara as mínimas aten cións por solitarios na sacristía. Velaí por que a Carme daba risa morna cando escoitaba ao seu amo no púlpito, irado e firme, Así no lo conta o meu amigo Vázquez Pintor , eu como sempre, non podo facer máis que deixar unhas imaxes para que vos fagades unha pequena idea do que estaba a suceder en Moureira de abaixo co aquela morena de Guaiaquil , cousa nunca vista.  Na Moureira de Abaixo estaba o persoal nervioso. Viñera de lonxe unha putiña nova e garrida e todos querían. Don Damián. o cóengo, mandaba recados polos fidalgos do sexo para que a discreción fose á misa .
Liborio, alcalde, xa tiña as escusas para marchar con ela a Vimianzo, onde tiña casa de herdanza, e despois iren ao faro de Fisterra, a lle pedir en plan profesional unha gracia marabillosa: " os lugares máxicos deben ser testemuños da felicidade", lera o cacique nun libro vello, dun tal Charles Baudelaire ou algo así...
08/01/2006
 "...A paisaxe é fermosa porque os meus ollos atopan o lecer nela."(Manuel María)
DeSCoMPoSióN : 1_ alteración, corrupción, podremia, putrefacción 2_ desmembramento, desunión, división 3_ illamento, separación. 4_ disgregación, dispersión. 5- desacerto, desconcerto. 6- descompustura. 7- desorde. 8- diarrea, cagarría, furrica, furriqueira. ¿Alguén se atreve a clasificar nunha soa palabra o desastre urbanístico que se olla na foto? Non vale enriquecerse, prevaricación...nin palabras mal sonantes que podan ferir a insensibilidade deses canallas, insensatos.
29/12/2005
 A insatisfación que produce ollarse nun espello debe ser un reflexo do desaxuste que hai antre o corpo e a alma. Somos os humanos uns bichos raros... De aí, o meu pracer en retratar aparte de outras cousas, " jatus " 27/12/2005
 Despois de ler este artigo , que me serviu de reflexión, teño que aclarar, por unha cuestión de ÉTICA, que a minha visita o zoo onde saquei esas fotos de animais en cautividade non foi puramente ociosa ou de recreo. Antre outras cousas serviu tamén para compartir coa a minha filha Iria de sete anos a idea de que o habitat natural de todos eses animais era a propia natureza i en libertade. Non quero que ninguén se sinta ferido na súa sensibilidade e amor por estos animais coas fotos nen polo caracter informal das minhas arroutadas. De aí, que por hixiene mental, decida retirar os comentarios e deixalas fotos como denuncia. Ah, e sintoo por Marinha que se queda sen poesía...noutra ocasión será, minha ruliña.
¡Rectificar non me vai a facer máis sabio, un pouco máis humano se cabe!
</ |
