Eso é, bicos nos espellos é o que fago coa alegría que me da este novo apeiro de labranza. Só fixeron falta dúas fotos para darme conta de que ese obxetivo tiña algo especial no xeito de ollalas cousas. Foi un amor a primeira vista. Tamén teño a obriga de recoñecer que a nova cámara supúxome mercar un coche sen moito futuro e agora, por culpa do obxetivo, a minha "companheira de viagem" tivo que elexir unha lavadora de segunda categoría. Eso si, custoume moito chegar a convencela de que todas as lavadoras son igualiñas. ¡Ay deus! ¡canta salíva temos que gastalos pobres por un pedazo de ceu!
Allí donde existe sensibilidad se sucede automáticamente la aptitud técnica, pero nunca al contrario. También tenemos que reconocer que consiste ante todo en el talento, esto es, la capacidad cultural y también fisiológica de considerar, describir y comunicar mediante la palabra, la música, el dibujo.....y la fotografía, el acontecer de nuestro espacio existencial.(Fulvio Roiter)
¿Cada cuánto tiempo se logra hacer una fotografía realmente magistral?-si se es afortunado, acaso se consiga una vez al año. Lo demás no es sino una rutina, una acumulación de centenares de miles de fotogramas. Existe una tremenda desproporción entre los kilómetros de película impresionada y esa única imagen verdaderamente bella. (Thomas Höpker
As sensacións que tiña cando revelaba unha foto en blanco e negro eran outras. Alí, no laboratorio, tamén se manipulaban as imaxes, sombreabase con unha cartulina ou coa man para reservar unhas zoas e expoñer máis outras. Para viralas en cor sepia tíñamos que preparalos líquidos. Si, todo era un pouco máis romantico... Non podo deixar de ser un romántico, pero non me fagades moito caso porque estou que me mexo polos pantalóns de gusto cos enredos que me ofrece á DIXITAL.
Nun tempo houbera alí, xa se sabe, árboles, herbas, flores. Chovía. Verdeaba a tona da terra. Abrollaban asa froitas e os froitos. Facían o seu niño e cantaruxaban merlos, papuxas, estorniños... Ían e viñan as bolboretas e, no xergón de follas murchas que amarelaban o chan no Outono, rebulía por veces algunha cobreguiña rebuldeira ou solazábase un lagarto arnal.
Pero onde el vai que as cousas foran así. Só o recordaban con morriña, os máis vellos, que andaban a contalo unha vez e outra e a doérense do que logo sucedeu. Todo ocorrera en poucos anos. Aconteceu que calquera podía facer unha casa. Calquera podía estarricar paredes contra o ceu... Texto:Xosé Neira Vilas, (o home de pau-1998)
Cando levo a revelar as fotos o meu amigo e fotógrafo Queme, sempre lle bota unha ollada antes de ir eu a buscalas. Fai uns días perguntoume que para que quería estas fotos tan raras i eu contesteille que eran para postear. Quedou calado e como entendendo todo dixo: ¡ ah, pois moi ben...!
Parece ser que no enterro de Avilés de taramancos unha señora chegou a decir, botando unha ollada a paisaxe do cimenterio onde o soterraban, que moi boas vistas levaba. Pois ben,os meus avos tamén a teñen. ¿ou non? Está claro que para esterco si valemos porque a vexetación que aflora darredor de algúns camposantos é unha fermosa devesa.
Eu tamén sofro. Esta de moda sofrer. Ás veces as ideas son como cadullos cangrosos no cerebro que ao pensar, invaden de berros secos a chaira lamegosa no que se está a converter a minha vida.Hai noites nas que parece que voa un gato negro polo horizonte que non me deixa dormir. Son noites nas que quixera deixar de eisistir.
¡Que non se asuste ninguén!...Son cousas que un escribía, fai xa un tempo, neses días non que non chegaba a sair o sol.
Nestas pasadas vacacións baixei até a devesa para dar un paseiño por ese camiño que mesmo parece que remeda ó río. Un camiño feito de saudade, que me trae recordos da minha crianza. De cando íamos armarlle ós peixes ou pescar anguías debaixo das pedras, con un "jancho" especial de ferro, feito por nós adrede. Os recordos ían sacudindo as emocións e as palabran esbouraban dentro de min co lume da paixón. De súpeto escomencei a berralas, a cuspilas fora... eu miraba ao ceu e decía: ¡sobreira, aloumiño, abrigadoiro! E as palabras aínda quentes batían nos valados do mundo para convertirse polo eco en múseca, en melodía...
Contáronme que aos peixes non lles importa ser pescados, pois teñen a sangue fría e non sinten dor. Mais non foi un peixe quen mo contou. (Heywood Brown)
O primo de Cosaco, o máis listo da aldea, sempre acertaba os pronósticos do tempo. - Xan, ¿choverá ou non? - Se sigue así , non ho. Respostou Xan mentras miraba o sol poñendo a man de visera. Mais, non era esto todo porque tamén atinaba cando chovía e lle perguntaban: -Xan, ¿ escampará ou non? -Si sigue así, non ho. volveu a "predecir", arroupandose as solapas do abrigo e metendo as mans no bolsillo.
Relato do amigo Cosaco, un galego que vive en Mexico e que tiven a sorte de coñecer na rede.
"Si tus fotografías no son lo suficientemente buenas es que no te has acercado lo suficiente dijo Rober Capa". Y el murió al pisar una mina en la guerra de Indochina en el años 1954. Paradojas del destino
El chamoulle "eletrodoméstico" i ela quedou calada, sem palavras. Sentíndose aldraxada e ferida no seu ego. Xa estaba cansa de escoitar aquel estrebillo socarrón, mil veces repetido, da vella escola machista. Pola tarde escoitou na radio que vinteduas mulleres morreran asasinadas no que levamos de ano. E chorou de mágoa e medo, na soedade, de non estar nen con ela mesma...
Escoitou pola radio que a nova ministra de agricultura e pesca é unha muller galega de Ourense.( "Espinosa" carteira a da cultura do agro e pesca). Está feliz, nótaselle nos músculos da cara. Ela Tamén soña con un mundo moito mellor...
