Blogia

DoRViSou

Si... un, dous... probando

 

Non dixen Adeus porque non lisquei....

Eiquí o meu diario on-line que non le ninguén, o meu caderno de aprendiz, a minha letanía do neno que non morre...seguirei posteando para min.

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres

CaRTaS De aMoR...

Xa o dixo Pessoa, que todas as criaturas que escribian cartas de amor eran ridículas... pero referíase, penso eu, aos máis xóvenes, aos que escriben só co corazón e sen cabeza.

Gloria Penas

Querida naiciña:

                                                                                 hoxe é o teu primeiro día co novo "contakilómetros". Nuns días xa estarás en Dorvisou para  bater a marca dos cen metros que é o que hai dende a eira ata o cabo da Horta.

Tamén desexo que recuperes decontado eses folgos  para voar a Tenerife e voltar a pasear  pola praia das vistas, e como non, para bañarte anque sexa agarrada da minha man ou da corda que sirve de amarre para lanchiñas de pedales. E que conste, unha vez máis, que cando che pedin que soltaras os pes,  non te quixen afogar. Só quería que sentiras a libertadade do corpo no espazo, o mesmo que fan astronautas na lúa, que flotaras..., pero ti erre que erre só pensabas en bucear, jeje

¡Ai, e aquela señora venezolana..! volverá a soñar con amorosos romances doutras primaveiras  cando non vexa outra vez pasear agarrados da man e con aloumiños. Foi unha pena que lle contaras que eu non era o teu marido, ¡ boba, así ela rabeaba e ti presumías...!

Bueno, mamá, teño moitas cousas para contarche que ti aínda non sabes pero xa teño que ir a traballar. Contareichas outro día, nunha lareira a luz dun candil de aceite das sardiñas, ou se queres polo facebook...

¡conéctate muller!

A SaNTiaGo Vou...

IMG_1215-1

ZooM

O luns fixen arredor dos quince kms cargando unha mochila de nove kilos e as sensacións non son moi boas.  Sen mochila, as baixadas son proporcionales as subidas pero coa mochila ao lombo os kms parece que teñen máis de mil metros. Coa mochila a resistencia aerodinámica é maior, gañas en aderência ao chan pero botas de menos o kers, jeje

Mais aínda así,  quero confiar que o camiño de Santiago sexa o mellor entrenamento para o propio camiño.

Bueno, ao final, como todos, un vai a camiñar, a disfrutar da natureza, sen esperar grandes milagros pero sempre coa esperanza de ver unha luz que che sirva de guía, que che de forzas para chegar a Compostela e dar grazas ao patrón.

Xa contarei...

IMG_1225

ZooM

MaDe iN CaNaRiaS...

IMG_1188-1

ZooM

IMG_1229

ZooM

IMG_1249

ZooM

Sendo eu un cativo, cando minha nai vendía ben os repolos na feira do catro e compraba plátanos, xa soñaba  con vivir en Canarias :-)

 

EXoDoS...

IMG_1183

ZooM

Exodos, algo máis que un libro de fotografías. Sebastiâo Salgado,  algo máis que un fotógrafo....

Como di Eduardo Galeano "El é un artista: un home que ve e vendo axúdanos a ver. Nesta monumental obra de arte, Salgado descubre e revela o mundo do fin do milenio: velaquí esta gran odisea do noso tempo, esta viaxe con máis náufragos que navegantes». Eduardo Galeano.

 

Gracias, amigos de Caixanova por este agasallo, unha xoia que coidarei con mimos.

(Aquela persoa que non se conmova con este grande documental do mestre, será que está feito do mesmo material que Risto Meijide)

SoMoS PoeTaS DaS eSeNCiaS e DoS aRoMaS...
Non somos traficantes de alimentos :-(

IMG_1171

ZooM

Taberneiro: e a onde vas?

 

Rod Cameron: quen sabe !

Taberneiro: Un bonito lugar, coñézoo !

Rod Cameron : pois eu aínda non, paisano. (Do filme A Dona Da Fronteira)

Non é doado atopar tan poucas palabras que resuman tan ben a minha alma de taberneiro.

Falei xa hai un tempo desas estranhas sensación que teño de haber estado paseando algunha vez polos xardíns de Versalles, navegando nunha góndola polos canales de Venecia ou mesmo sentado no rísco dun penedo nos fiordos noruegos.

Ser Taberneiro é un privilexio. Os taberneiros, somos polo xeral, xente de grande sabedoria popular e amplos coñecementos de cultura xeral. Os taberneiros antes de abrir as portas do local repasamos a cotización da bolsa, política internacional e últimas novidades no mundo do deporte. As nosas primeiras interlocucións son tímidas e vacilantes, pero ao longo da mañán xa van tomando consistencia e credibilidade para rematar, pola tarde sendo do máis convincente.

O taberneiro sempre canta a mesma canción, só cambia o estribillo, porque sabe que non hai dous clientes que se parezan. Un chega e pide unha cervexa, acende un pitillo e baixa a mirada para perderse antre o lixo das colillas e os papeis dos azucarillos, mentras cavila en si mesmo. Outros, chegan, piden un viño e buscan a calor das palabras amigas, por non andar nen tansiquera con eles mesmos.

Os taberneiros somos xente de criterio, sempre falamos de cuestións de estado con políticos, xuices e abogados. De sanidade con doutores e especialistas, da violencia de xénero cos taxistas e de putas cos proxenetas...

Do que non falamos case nunca, eso si, por non ter con quen facelo é do medio ambente.

 

No mundo da hostelería, a relación co cliente vai sempre un pouco máis alá do clásico protocolo. O escenario é un negocio como moitos outros, pero a situación persoal do cliente é case sempre moito máis relaxante e cómoda que noutras actividades.

Aínda así, tamén se dan moitas anédoctas onde os malos xeitos e situacións tensas están a fror da pel.  Pero hoxe só quero falar da gratitude, desa xente que día a día viven empeñados en demostrarche, xesto a xesto, palabra a palabra, que son amigos denantes que clientes.

E son eses amigos, que comen e pagan o que comen, quen tamén pagan os estudos dos meus fillos. Amigos que me pagan a hipoteca e mesmo enchen a nevera. Amigos, que aínda todo lles parece pouco e  deixan propina.

Meus amigos...

 

 

Ao amigo Enrique Beotas, por cargar como un burro *(1), por ser home de palabra  e por demostrarlle ao mundo que se pode ser galego aínda nacendo en Avila.

*1(Iso é o que fixo fai un días cando chegou ao meu restaurante cos dous últimos exemplares de Galicia, Sexta Provincia)

DSC01393

Paco Penas, Enrique Beotas y Jushef...

ZooM

DeCePCioNaDo...

DSC01482

ZooM

DECEPCIONADO, e non porque fose a votar máis xente da que pensaba. DECEPCIONADO,  por ese coto privado no que se está a convertir o noso mapa político,  onde  sempre están os mesmos, onde non hai caras novas que alimenten a nosa esperanza. DECEPCIONADO, porque nen xuntándose catro gatos, somos capaces de sacar dous deputados...

E ao final, DECEPCIONADO,  porque tristemente vai ser certo o que dixo algún político "cómpre que desaparezan as culturas nacionais, obstáculo para a integración harmoniosa da humanidade..."

¡Hai que foderse!.

Ao monte, meus... que non nos queda outra

¡Saúde e terra!

 

DSC01483

ZooM

RaMóN DoMíNGueZ...
que según contan, cando deus fixo a luz, el xa debía catro recibos a UNELCO.

Posiblemente ninguén os chamen para representar a  España no festival de eurovisión, pero tampouco lles importa moito, nin eurovisión, nin tansiquera España.

Viven na Maraconesia,  nun archipiélago, son canarios....

 

 

 

 

TaNTo DaS, TaNTo VaLeS...
Soñando cun mundo máis solidario.

IMG_8293

ZooM

"Se hai tanta comida, por que hai bebes que choran 
e por que se somos tantos, moita xente segue soa"

( Nach )

IMG_8276-1

ZooM

OREMUS...
Tokaji Aszú 6 Puttonyos

DSC01592

ZooM

Nesta visita a un tempLo lembramos con encanto aquela sorpresa que nos levamos na Ribeira Sacra. Coido que foi no monasterio de  Santa Cristina de Ribas do Sil, en plena natureza de castaños e carballos.  Entramos e deixándonos levar polas sensacións de sosego que nos transmitía aquel remanso de paz,  encaramos sen perder detalle ata o altar maior, e de súpeto unhas notas celestiales de flauta  sonaron como se fosen os propios anxos de pedra  que nos recibían con certa pleitesía.

Pasiño a pasiño, aínda sorprendidos, fomos achegándonos ao fondo e cal non sería a nosa sorpresa, ao atopar alí nun recuncho un mozo tocando con maestría e á espera da nosa xenerosidade divina.

Gústanme estes espazos, para reflexionar, para sentir...ou mesmo para tomar o fresco.

DSC01601

ZooM

O Meu TeaR...
tece que tece.

DSC01623

ZooM

Tres segundos sin pensar en NADA

en SILENZO,

na OSCURIDADE.

debe ser a cousa máis parecida a morte ... para un ATEO.

 

DSC01619

ZooM

Fotos sacadas o luns pola mañán, sen trípode e baixo os efectos do síndrome de abstinencía...

 

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres

ReFLeXióNS
...dun armadanza criado no ocaso do arado romano

DSC01421

ZooM

¿Que estás escoitando?

Nada. O silenzo.

¡Oxalá fósemos tan iluminados como para escoitar o silenzo! Pero somos só homes e nin tansiquera sabemos escoitar os nosos propios murmullos.

(Paulo coelho, en conversas con Petrus, no peregrino de Compostela)

Levo un tempo disfrutando moito da natureza, nun principio falaba con ela, pero agora decateime que a  verdadeira comunicación é posible máis alá das palabras. A comunión está en chegar a sentir, sen máis e sen menos...

As palabras sempre nos limitan.

(Paco Penas de Dorvisou, nos exercicios da vida)

 

DSC01447-1

ZooM

 

 

VACAlandia

<center>VACAlandia</center>

Ás veces sinto morriña. Non me extrañaría que na outra vida houbese sido unha VaCa...
Dicir aos amigos que ando un pouco liado. Por un bando,a calor que aplatana ou achicharra a minha vontade, fai que a minha presenza polo blogomillo sexa máis ben escasa.Tamén que a casa sempre está chea de amigos e familiares que non deixan de aproveitarse de ter un amigo no sur deTenerife... Agora os nenos, coa súa volta a escola, axudaran un pouco a normalizar todo e manteño a espranza, de que a inspiración non me abandone para seguir facendo novas fotos e arroutando.
¡Ei parroquia!¡saúde e terra!

O aMoR Da TRoiTa

<center>O aMoR Da TRoiTa</center>

Presenteille unha amiga e deseguida lle pediu o seu movil para enviarlle non sei que de multimedia. O día siguente ela ensinoume un mensaxe que dicia: "me gustaría dormir con mi boca pegada a tu clítoris para decirte con la lengua cuanto te quiero"
¡Carallo co amor a primeira vista!

Nen SeN Ti, Nen CoNTiGo...

IMG_0396

ZooM

"Emprende a viaxe a Ítaca, pero demórate o máis que poidas. Fai moitas escalas, tendo sempre presente a túa illa, a que estás buscando. Ó  final chegas a Ítaca e ¿ que vas descubrir? Que a verdade Ítaca era a viaxe... (HOMERO)

 Non volvo, e que nunca me fun. Non podo vivir sen o Blogomillo. Pecho a ventá e fáltame o aire...

Son así, ¿que lle vou a facer...?

 

PReLuDio DuN CaMiÑo...

No camiño de Santiago, posiblemente non atope eu esa espada que me convirta en maestro RAM, pero do que estou seguro, é de que na minha vida, vai haber un antes e un despois... o mesmo que lle sucedeu a Paulo Coello.

O camiño de Santiago, nese primeiro treito por terras galegas,  non deixa de ser a minha primeira experiencia, mais manteño a esperanza de completar o camiño por estapas nos vindeiros anos. Nun principio tiña a idea de facelo na compaña de Uxio,  mais ao final contaremos co guía espirual que aparece  na cabeceira deste blog, que ao xeito de Petrús, irá reconfortando o noso propio coñecemento coa sua longa experiencia, poi coido que vai ser a terceira vez que pisa o mesmo carreiro.

... E para os meus amigos, prometo fotos, fotos, moitas fotos.

CoNXuRaDa DoS MeuS aMoReS

Xa nalgunha outra ocasión celebrara o meu cumpreanos durante un longo tempo. Este ano, abonda con decir que os cumprin o día catro e aínda onte estábamos de festa.

 

ReViRaJaNCHuS CaNaRiuS

IMG_0258

ZooM

Con kers ou sen kers, con difusor ou sen difusor...

 

IMG_0243

ZOOM

 

IMG_0291

ZooM

Esculturas no peirao de Garachico. O autor das obras, que teñen por nome Tensei Tenmoku ou porta sin porta,  é o japonés Kan Yasuda. Esculturas feitas con mármore de Carraca
Ah, e o modelo que aparece na foto é o meu amigo e artista cubano Juan Carlos Sanchez, que por certo acaba de rematar un cadro para min que leva como título " A cona que os botou a todos". Cando o enmarque volo enseñarei...

 

 

IMG_0281

ZooM

MeuS ViCioS PeQueNoS...

Señor ten piedad...

¿Y esta publicidad? Puedes eliminarla si quieres