Contrastes

SeNSaCiónS ...iNCoNCReTaS

Ás veces gustaríame facer unha interpretación máis lúdica dos meus traballos como fotógrafo, mais agora, nesta hora maina da noite, non teño ganas nen argumentos para catalogar esta foto... polo que, mellor será seguir escoitando a María do Ceo cantando fados, lendo os blogs dos amigos e mudalo verbo.

SeNSaCiónS ...iNCoNCReTaS

Ás veces gustaríame facer unha interpretación máis lúdica dos meus traballos como fotógrafo, mais agora, nesta hora maina da noite, non teño ganas nen argumentos para catalogar esta foto... polo que, mellor será seguir escoitando a María do Ceo cantando fados, lendo os blogs dos amigos e mudalo verbo.

aRRouTANDo...

Ollando fotografías dos grandes mestres de fotógrafos como David Hamilton, Fulvio Roiter, Bill Brandt... Cheguei a conclusión de que ademais de saber é sempre importante estar aí.
O mesmo que pensaba Fernando Pessoa cando lle escribía á súa queridisima Ofelia, aquelo de "como podería eu amar-te se ti non esistises ou como podería eu posuir-te se ti non estiveses nua, detras daquela pedra..." Bueno, máis ou menos.

MuRMuLLoS e BuRBuLLaS

Aquí está a primeira foto da nova Canon D20. Queda inagurado este novo pantano...

Metido e sometido neste enredo da fotografía e a pintura cheguei a estes murmullos fotográficos de Frank Baquet e ó comentario tan puntual de Severino pénelas que fixo dos voos das bolboretas e caramelos de plástico, das pinturas, do meu irmao da alma Paco Lareo.
Son dúas opcións moi válidas para argumentar o meu traballo de hoxe. Ese fío que separa a realidade dos sonos...
A primeira foto dixital da minha, aínda incomprendida e amada, cámara de fotos. Foi hoxe pola tarde, fai un pouquiño...eso é a fotografía, unha instantánea, non hai porque esperar a mañá.

GLoW

A estas horas da noite poñerme a escribir algo supoñería fumar un pitillo máis e como o tabaco perxudica moitisimo a saúde mellor será que vaia durmir.
¡Ah! non deixedes de botarlle unha ollada os participantes de photofriday. Hai fotos boísimas.
¡Ata mañá...ZZZZZZZZZZZ!

SoN uN NeNo, SoN uN NeNo...

Agora podo entender aquel corpo en festa do meu amigo Ramón de Dorvisou cando comprou un tractor novo ou a Manuel de Xaime cando lle paría unha vaca.
¡Ai!¡tanta felicidade xunta non pode ser boa!

A BuRRa De PaCo PeNaS

Dóciles ata límites insospeitables, traballadores incansables, sufridores natos, cariñosos e ata intelixentes, a pesares dos pesares. Agora están en peligro de desaparecer, quedan na peninsula Ibérica arredor duns setenta e cinco mil burros mentras fai uns cuarenta anos superaban o millón.
Sinto pena que na nosa terra non haxa ningunha asociación en defensa de tan noble animal. Tan só se celebra unha feira anual de burros en A Portela ou a esistencia dun burródromo en Escairón. Mesmo lembro como na Parroquia de Cumeiro-Vila De cruces se celebraba polas festa unha carreira de burros e había un premio especial a aquel burro que despois da carreira primeiro ornease. Collían o animal e venga, cervexa que te criou ata que orneaban e poñían perdida de cervexa a toda a xente. Eu agora non lle atopo graza ningunha pero daquelas debíaa de ter porque nos esconchábamos de risa.

Aquí tendes uns enlaces de interés.
Se queredes escoitar ornear un burro picade nesta páxina.
Tamén podedes facelo nesta outra.

a PRiMeiRa VeZ NoN é a MeLHoR...

No dia da comunhão solene
Fui de camisa engomada
Calças de terilene
E a garganta apertada

O velho alcino barbeiro
Levou-me o cabelo à faca
Fez-me um corte à francesa
Com cheirinho a talco e laca

Que domingo deprimente
Eu ali de fato e laço
A sorrir para o retrato
Com cartilha e fita no braço...

...Mas quando tudo acabou
Corri a casa disparado
E ao vestir a velha roupa
Fiquei logo confortado

O retrato que aqui vedes
Na cómoda da minha avó
Sou eu, sou eu
No dia da comunhão solene

(No Dia Da Comunhão Solene
Carlos Tê / Rui Veloso)

VeRDe LiMóN, VeRDe MaRuJiTa, VeRDe Que CHe QueRo...

Para facer fotos non fai falta que ocorra unha catástrofe ó teu carón, a non ser que sexas un freelance desos. A posibilidade de facer fotos nun espazo determinado é inmensa. Só tes que ser como un ollo que mira.¿Que só hai herba?, pois aprende a mirar e fai como os polares que son capaces de diferenciar até vinte tonalidades da cor branco.

HoMuS BRuTuS...

Porta dun wc da estación de guaguas de Santiago de compostela. Xuño do 2004



Porta dun wc da estación de guaguas de Santiago de Compostela. Finais dos setenta, tempos da transición. Foto do amigo Xisbe.

Amigos meus:
Este pasado vran pasei pola estación de autobuses de Santiago de Compostela e quedeime verdadeiramente sorprendido pola imaxen tan denigrante que comtemplaron os meus ollos. Esta caterva de animais non ten nome, cabróns, bestas bravas, fillos da ira, ... ¡que máis da!
E non só as portas, tamén un apestante cheiro que mesmo daban ganas de ir mexar fora, polos valados de S. Caetano. ¡Que pobre imaxen para eses miles de turistas ou non turistas que cada día se acercan a coller unha guagua na estación dunha cidade patrimonio da humanidade!
Será que como é ano santo tódolos pecados son perdoados polo santo patrón.
¡que lle imos a facer!

GoRiLaS ao PoDeR

Fai uns días fun o Loro Parque con uns amigos.
Cando chegamos xunto dos gorilas houbo quen fixo uns comentarios acerca da intelixencia destes sorprendentes animais. De que en libertade, no seu propio medio, eles mesmos se encargaban de buscar diferentes follas das árvores según a doenza que tiveran...
Ao final, chegamos a conclusión de que no fondo eles tamén teñen unha luceciña que mesmo se lles acende.
Do contrario non se pode entender como un deles colleu unha pedra e á tirou contra a cristaleira que nos separaba a uns dos outros.

GaLiZa CaLiDaDe

Foi nunha discoteca de Ribeira que se chamaba Cambeiro.
Había duas rapazas, unha guapa e outra fea.
¿bailas? Pregunteille a guapa
¡Oes! eu tampouco, eh...contestoume a fea

PaXaRiÑoS a VoaR...

Hoxe, na RTVE adicáronlle os primeiros dez minutos a dimisión do adestrador do R. Madrid. Tamen dixo o presentador que ampliarían a información no apartado de deportes... despois continuaron co resto da información do día.

LiBeRTaDe CoMPaRTiDa

"Se o instinto e a razón che marcan camiños diferentes, sigue o teu instinto porque a razón é cousa de todos". Esta fraseciña de Villaespesa iluminóume moitas veces neses días escuros i espesos da minha vida.
Hoxe,día libre, día do meu orgullo pailan e lonxe daquel desacougo ou proído xovial vou ir camiñando até o cume desas montañas que tendes na foto, que mesmo parecen dous montóns de area e non o son, para disfrutar da paisaxe, dos aromas do mar, da poesía, da fantasía...

Xa sei, que teño que quitalas malas herbas das plantas e limpala terraza, cambiala luz da entrada, ordealo trasteiro... pero é que hoxe levanteime daquel xeito e síntome rrarorrarorraro.

¡Gaivotas, gueivotas e gavotas!

As gaivotas naceron dos pañuelos que din ¡ adeus! nos portos. (Greguería)

Paco Penas, estrela do celuloide

DORVISOU PRODUTIONS

PRESENTA

PACO PENAS UN GAFE DE MOITO COIDADO

E como o primeiro video foi un exitazo de crítica-ca e taquilla-lla tamén presentamos o segundo

PACO PENAS II

RESAKA...bruta e dura

Hai despertares que non cantaba o rei David. Son despertares nos que parece que voa un gato negro polo horizonte que non o difumina nen un par de alka-seltzers.
A vida é dura mais un debe seguir posteando. En fin...¡Se a vida che da limóns, faite unha limonada!